دوره 3، شماره 8 - ( تابستان 1392 )                   جلد 3 شماره 8 صفحات 104-93 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز ، yaemam@gmail.com
چکیده:   (9773 مشاهده)
تنش خشکی مهم‏ترین عاملی است که در بیشتر مراحل رشد گیاهان زراعی در مناطق خشک و نیمه خشک باعث محدودیت در رشد و دستیابی به عملکرد زیاد می‌گردد. در یک پژوهش مزرعه‌ای، تأثیر مصرف تنظیم‌کننده‌های رشد اکسین در سه سطح (صفر، 20 و 40 میلی‏گرم در لیتر) و سیتوکینین نیز در سه سطح (صفر، 50 و 70 میکرومولار) به‌صورت محلول‌پاشی در مرحله گرده‌افشانی، بر عملکرد و اجزای عملکرد گندم نان (رقم شیراز) و ماکارونی (رقم یاواروس) در شرایط تنش کم‌آبی (آبیاری معمول و قطع آبیاری در مرحله گل-دهی) بررسی گردید. این آزمایش در دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز و در سال زراعی 90-1389 به‏صورت اسپلیت اسپلیت فاکتوریل در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با سه تکرار اجرا شد. نتایج نشان داد که تنش کم‌آبی باعث کاهش معنی‌دار تعداد دانه در سنبله (25% در ارقام شیراز و یاواروس)، وزن هزار دانه (به‏ترتیب 14 و 30% در ارقام شیراز و یاواروس)، تعداد دانه در واحد سطح (30% در ارقام شیراز و یاواروس)، عملکرد دانه (به‏ترتیب 15 و 35% در ارقام شیراز و یاواروس)، عملکرد بیولوژیک (به‏ترتیب 13 و 35% در ارقام شیراز و یاواروس) و شاخص برداشت (به‏ترتیب 15 و 27% در ارقام شیراز و یاواروس) گندم گردید. محلول‌پاشی با اکسین و سیتوکینین در شرایط آبیاری معمولی موجب بهبود عملکرد و اجزای عملکرد دانه گردید. بنابراین، از این پژوهش چنین نتیجه-گیری شد که کاربرد 40 میلی‌گرم در لیتر اکسین برای گندم نان و سیتوکینین 70 میکرومولار برای گندم ماکارونی، تنها در شرایط عدم تنش خشکی موجب بهبود عملکرد دانه شد.
متن کامل [PDF 2181 kb]   (2181 دریافت)    
نوع مطالعه: كاربردي | موضوع مقاله: عمومى

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.