به منظور ارزیابی تاثیر دو ترکیب اسید سالیسیلیک و اسید هیومیک بر برخی از ویژگی‌های زینتی و مورفوفیزیولوژیکی گیاه سرخارگل، آزمایشی به صورت فاکتوریل بر پایه طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار در مزرعه پژوهشی دانشگاه زنجان در سالهای 1399-1398 انجام شد. فاکتورهای آزمایش شامل چهار سطح‌ اسید سالیسیلیک و چهار سطح اسید هیومیک (0، 100، 200 و400 میلی‌گرم بر لیتر) بودند. نتایج نشان داد کاربرد اسید سالیسیلیک به طور معنی‌داری صفاتی مانند آنتوسیانین، ارتفاع گیاه، تعداد شاخه‌های جانبی، تعداد گل در بوته، قطر ساقه گل دهنده، ماندگاری گل‌های شاخه بریده، محتوای نسبی آب برگ را افزایش و نشت یونی برگ را کاهش داد. کاربرد اثر ساده اسید هیومیک به طور معنی‌داری در سطح احتمال یک درصد باعث کاهش نشت یونی و افزایش فعالیت آنتی‌اکسیدانی، ارتفاع گیاه، تعداد گل در بوته، ماندگاری گل‌های شاخه بریده، قطر ساقه گل دهنده و محتوای نسبی آب برگ در گیاه سرخارگل شد. اثر متقابل اسید سالیسیلیک‌ و اسید هیومیک بر صفات آنتوسیانین، ارتفاع گیاه، تعداد شاخه‌های جانبی گیاه، تعداد گل در بوته، ماندگاری گل‌های شاخه بریده، قطر ساقه گل دهنده، محتوای نسبی آب برگ را افزایش و نشت یونی برگ را کاهش داد و سبب افزایش فعالیت آنتی‌اکسیدانی شد و تعداد گل در بوته را به طور معنی داری بهبود بخشید. نتایج پژوهش نشان داد که کاربرد برگی200 میلی‌گرم بر لیتر اسید سالیسیلیک و 200 میلی‌گرم بر لیتر اسید هیومیک‌ موجب بهبود صفات اندازه‌گیری شده نسبت به سایر تیمارها شد. در مجموع نتایج بدست آمده حکایت از آن دارند که کاربرد ‌اسید هیومیک و اسید سالیسیلیک ‌جهت بهبود خصوصیات مورفولوژیکی و زینتی گیاه سرخارگل پیشنهاد می‌شود.