دوره 16، شماره 1 - ( 1-1405 )                   جلد 16 شماره 1 صفحات 58-37 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده علوم کشاورزی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. ، ma_majidian@guilan.ac.ir
چکیده:   (210 مشاهده)
به منظور مطالعه روش‌های خاک ورزی و تغذیه تلفیقی بر عملکرد و شاخص های انرژی کلزا (.Brassica napus L) در شرایط دیم، پژوهشی به‌صورت کرت‌های خردشده در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با سه تکرار در دوسال زراعی 1403-1402 و 1404-1403، در مزرعه‌ی تحقیقاتی تحت پوشش سازمان جهاد کشاورزی استان گیلان اجرا شد. عامل اصلی، روش خاک‌ورزی در سه سطح (بدون خاک‌ورزی، کم خاک‌ورزی و خاک‌ورزی متداول) و عامل فرعی، تغذیه تلفیقی در ده سطح شامل مقادیر صفر، 50، 100 و 150 کیلوگرم در هکتار نیتروژن؛ 5، 10 و 15 تن در هکتار کود دامی و تلفیقی از نیتروژن و کود دامی (25 کیلوگرم در هکتار نیتروژن+ 2/5 تن در هکتار کود دامی، 50 کیلوگرم در هکتار نیتروژن+ 5 تن در هکتار کود دامی و 75 کیلوگرم در هکتار نیتروژن+7/5 تن در هکتار کود دامی) بودند. شاخص‌های انرژی شامل کارایی مصرف انرژی، بهره وری انرژی، انرژی ویژه و انرژی خالص بودند. نتایج نشان داد که خاک‌ورزی متداول نسبت به کم‌خاک‌ورزی و بدون خاک‌ورزی، منجر به افزایش عملکرد شد. بیشترین و کمترین عملکرد دانه به ترتیب (1490 کیلوگرم در هکتار) و (1041 کیلوگرم در هکتار) مربوط به سیستم خاک ورزی متداول و بدون خاک ورزی بود. همچنین تیمار تلفیقی ۷۵ کیلوگرم در هکتار نیتروژن + 7/5تن در هکتار کود دامی حداکثر عملکرد دانه (1343 کیلوگرم در هکتار) را ارائه داد. بیشترین درصد روغن دانه (25/9 درصد) در سال دوم به سیستم خاک ورزی متداول و تیمار 15 تن در هکتار کود دامی تعلق داشت. همچنین از لحاظ شاخص‌های انرژی، تیمار 15 تن در هکتار کود دامی بیشترین کارایی مصرف انرژی (10/8) را نشان داد. بر اساس نتایج حاصل از این پژوهش، در شرایط دیم مناطق مرتفع استان گیلان، بیشترین عملکرد گیاه کلزا با کاربرد خاک‌ورزی متداول همراه با مصرف تلفیقی ۷۵ کیلوگرم نیتروژن و 7/5 تن کود دامی در هکتار به‌دست آمد، درحالی که از دیدگاه شاخص‌های انرژی، تیمار خاک ورزی متداول همراه با مصرف ۱۵ تن کود دامی در هکتار به‌عنوان مؤثرترین تیمار شناخته شد.
متن کامل [PDF 966 kb]   (110 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: عمومى

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.