دوره 16، شماره 3 - ( 7-1405 )                   جلد 16 شماره 3 صفحات 117-99 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان اردبیل، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، مغان، ایران ، s.moharramnejad@areeo.ac.ir
چکیده:   (446 مشاهده)
 آلودگی محیط زیست به ویژه خاک و آب، به فلزات سنگین، یکی از چالش‌های عمده جهان امروز است و از سوی دیگر گذار به سمت کشاورزی پایدار، منجر به افزایش چشمگیر علاقه به استفاده از محرک‌های زیستی شده است. از این رو به منظور بررسی اثر تنش فلزات سنگین سرب و کادمیوم و برهم‌کنش آنها با محرک‌های زیستی اسیدهیومیک و عصاره جلبک دریایی بر سیستم فتوسنتزی و خصوصیات ریشه گیاه ذرت شیرین آزمایشی به صورت فاکتوریل و در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار در شرایط کشت هیدروپونیک اجرا شد. فاکتور‌های آزمایش شامل: فاکتور اول اعمال تنش فلزات سنگین در چهار سطح (تنش صفر (شاهد)، سرب 7/5 میلی‌مولار، کادمیوم 1/31 میلی‌مولار و ترکیب سرب 7/5 میلی‌مولار + کادمیوم 1/31 میلی‌مولار با استفاده از استات سرب و کلرید کادمیوم) و فاکتور دوم شامل کاربرد محرک‌های زیستی همراه با محلول غذایی در چهار سطح (عدم کاربرد محرک زیستی (شاهد)، 120 میلی‌گرم در لیتر اسیدهیومیک، 120 میلی‌گرم در لیتر عصاره جلبک دریایی و ترکیب 120 میلی‌گرم در لیتر اسیدهیومیک + 120 میلی‌گرم در لیتر عصاره جلبک دریایی) بودند. نتایج نشان داد در شرایط تنش محتوای رنگدانه‌های فتوسنتزی (کلروفیل کل، a، b و کاروتنوئید) و خصوصیات ریشه (زیست توده تازه و خشک ریشه، طول و حجم ریشه) به¬طور معنی‌داری کاهش یافتند. کاربرد اسید هیومیک و ترکیب اسید هیومیک + عصاره جلبک دریایی، به‌ویژه در شرایط تنش ساده سرب و تنش توأم فلزات سنگین، محتوای کلروفیل a، b و کاروتنوئید‌ها را افزایش دادند. همچنین صفات زیست توده تازه ریشه، حجم ریشه و طول ریشه با کاربرد ساده اسید هیومیک و عصاره جلبک دریایی تحت تنش فلزات سنگین عملکرد بهتری داشتند.  درنهایت کاربرد محرک‌های زیستی موجب ارتقا شاخص‌های تحمل تنش فلز ریشه و اندام هوایی گیاهان ذرت شیرین شدند. بنابراین کاربرد محرک‌های زیستی می‌تواند یک راهکار مدیریتی و اقتصادی مؤثر در شرایط تنش فلزات سنگین باشد.


 
متن کامل [PDF 871 kb]   (154 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: عمومى

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.