@article{
author = {Mostafazadeh, B. and Farzamnia, M.},
title = {The Study of Hydraulic Performance of Furrow Irrigation Under Different Methods of Discharge Management},
abstract ={In this research, the hydraulic behavior of furrow irrigation was investigated under cut-back, Walker-Skogerboe and conventional methods at the three experimental farms of Lavark, Shervedan, and Isfahan University of Technology for three irrigation events. In each farm, data were collected for each of the above methods with at least three replications including furrow shape, furrow length, furrow slope, soil texture, advance and furrow inflow and outflow. The parameters of Kostiakov-Lewis infiltration function were determined using the volume balance method. The deep percolation ratio, runoff ratio and application efficiency were then computed. The results showed that deep percolation ratio was higher in the cut-back method as compared to the Walker-Skogerboe method (18.6% as compared to 13.7%) and the runoff ratio was less in the cut-back method as compared to those in the Walker-Skogerboe and conventional methods (12.4% as compared to 16 and 20.6%, respectively). The effect of the two parameters of deep percolation ratio and runoff ratio caused, in general, the application efficiency to be less in the conventional method than those in the cut-back and Walker-Skogerboe methods (42.7% as compared to 69 and 70%, respectively). In general, the cut-back method had a higher application efficiency in heavy texture soils as compared to light texture soils (73.9% as compared to 51.2%).},
Keywords = { Surface irrigation, Furrow hydraulic, Efficiency.},
volume = {4},
Number = {3},
pages = {1-11},
publisher = {},
title_fa = {بررسی عملکرد هیدرولیکی آبیاری جویچه ای در روشهای مختلف مدیریت دبی جریان},
abstract_fa ={در این تحقیق عملکرد هیدرولیکی آبیاری جویچهای با سه روش مدیریت دبی جریان، شامل روشهای اعمال شده توسط زارع (سنتی)، واکر و اسکوگربو، و کاهش دبی در سه مزرعه آزمایشی لورک، شرودان و دانشگاه صنعتی اصفهان، برای سه مرحله آبیاری مورد مقایسه قرار گرفت. در هر یک از مزارع آزمایشی، با در نظر گرفتن حداقل سه تکرار برای هر آزمایش، اطلاعات لازم برای هر یک از روشهای فوق، شامل شکل هندسی، طول و شیب جویچه، بافت خاک، پیشروی سطحی آب، دبی ورودی و دبی خروجی جویچه جمعآوری گردید. پارامترهای معادله نفوذ کوستیاکف – لوییس، با استفاده از روش بیلان حجم تعیین شد. سپس نسبت نفوذ عمقی، نسبت پایاب و بازده کاربرد آب محاسبه گردید. نتایج نشان داد که همواره نسبت نفوذ عمقی در روش کاهش دبی بیشتر از روش واکر و اسکوگربو (6/18 درصد در مقایسه با 7/13 درصد)، و نسبت پایاب در روش کاهش دبی کمتر از روشهای واکر و اسکوگربو و سنتی (به ترتیب 4/12 درصد در مقایسه با 16 و 6/20 درصد) است. تاثیر این دو عامل، یعنی نسبت نفوذ عمقی و نسبت پایاب، سبب گردید که بازده کاربرد در روش سنتی کمتر از روشهای کاهش دبی واکر و اسکوگربو (به ترتیب 7/42 درصد در مقایسه با 69 و 70 درصد) باشد. در مجموع، روش کاهش دبی در مزارع با بافت خاک سنگین، در مقایسه با مزارع با بافت خاک سبک، دارای بازده کاربرد بیشتری (9/73 درصد در مقایسه با 2/51 درصد) بود.},
keywords_fa = { آبیاری سطحی، هیدرولیک جویچه ، بازده },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-97-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-97-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Kalbasi, M. and Mousavi, S.F.},
title = {Drainage-Water Quality Variations of Main Drains Discharged into the Zayandehrood and Their Effects on the River Over a One-Year Period},
abstract ={Life in central Iran depends on the Zayandehrood river, making the preservation of its quality important. Salinization and pollution of the flow as a result of different organic and inorganic pollutants create serious threats to the environment and to the agricultural activities in the region. Although the role of the main drains discharged into the Zayandehrood in changing its quality is well known, little information is available on the volume and quality of the discharged drains. The purpose of this research was to study the quantity and quality of three main drains (Zoab-Ahan, Rudasht and Segzi) discharging into the Zayandehrood, Monthly samples were taken from each drain and their chemical properties were measured in 1998. The discharge rates were also measured simultaneously at sections near the discharge points. The results showed that all three drains were alkaline and, therefore, had no negative effects on the pH of the river flow. Mean annual EC of Zoab-Ahan, Rudasht and Segzi drains were 5.56, 27.18 and 42.41 dS/m, respectively, and the salt loads discharged into the river by these drains were 39258.4, 37672.9 and 259781.2 ton/year, respectively. Annual mean N concentrations were 4.49, 3.92 and 4.18 mg/L and annual mean P concentrations were 0.26, 0.16 and 0.12 mg/L in the drains, respectively. The most important effect of the drains on the Zayandehrood was salinization, especially in the lower parts of the river. The increase in soluble salt contents of the river after Segzi drain discharge was so high that it made the water thereafter unusable for any purpose.},
Keywords = {Environment, Salt discharge, Salinity.},
volume = {4},
Number = {3},
pages = {13-28},
publisher = {},
title_fa = {تغییرات کیفیت زه آب زهکشهای مهم تخلیه شونده به زاینده رود و اثر آنها بر این رودخانه در یک دوره یکساله},
abstract_fa ={زایندهرود یکی از عوامل حیات منطقه مرکزی ایران است و حفظ کیفیت آب آن حائز اهمیت میباشد. شور شدن و آلایش آب این رودخانه به انواع آلایندههای معدنی و آلی، خطرات جدی را برای سلامتی محیط زیست و کشاورزی منطقه به وجود میآورد. با وجود نقش شناخته شده زهکشهای تخلیهشونده به زایندهرود در تغییرات کیفی آن، اطلاعاتی در مورد کیفیت و حجم زهآب این زهکشها در دسترس نیست. هدف از انجام تحقیق حاضر بررسی وضعیت کمی و کیفی زهآبهای تخلیهشونده به زایندهرود، از طریق سه زهکش مهم ذوب آهن، رودشت و سگزی، و همچنین ارزیابی آثار آنها بر کیفیت آب رودخانه میباشد. بدین منظور، در سال 1377 نمونههای ماهیانه آب از سه زهکش فوق برداشته شد و پارامترهای مختلف شیمیایی و دبی هر زهکش در محل تخلیه آن به رودخانه اندازهگیری گردید. نتایج نشان داد که pH هر سه زهکش قلیایی است و تاثیر منفی بر آب رودخانه ندارد. میانگین سالیانه EC زهکشهای ذوب آهن، رودشت و سگزی به ترتیب 56/5، 18/27 و 41/42 دسی زیمنس بر متر، و میزان نمک تخلیه شده از آنها به رودخانه به ترتیب 39258، 37672 و 259781 تن در سال بود. میانگین سالیانه غلظت ازت در زهآبها به ترتیب 49/4، 92/3 و 18/4 میلیگرم در لیتر، و غلظت فسفر در زهآبها به ترتیب 26/0، 16/0 و 12/0 میلیگرم در لیتر میباشد. مهمترین اثر زهکشهای مزبور بر کیفیت آب زایندهرود افزایش شوری آب این رودخانه، به ویژه در پاییندست است. افزایش شوری آب زایندهرود پس از تخلیه زهکش سگزی به حدی است که آب رودخانه را برای کلیه مصارف غیرقابل استفاده میکند.},
keywords_fa = { محیط زیست، تخلیه نمک ،شوری },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-98-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-98-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Torkamani, J.},
title = {Economic Analysis of Production, Technical Efficiency and Marketing of Iranian Saffron},
abstract ={The main objective of the present study was to investigate the production and marketing of Iranian saffron. About 99% of Iranian saffron is produced in Khorasan Province. Therefore, Khorasan was selected for the current study. Data were collected through the stratified random sampling method from 232 saffron producers in Torbat Heidarieh, Ghaenat and Gonabad regions through interviews in fall 1999. The production functions of saffron were estimated by using transcendental forms for the three study regions. Technical efficiencies for saffron producers were estimated using transcendental stochastic frontier production functions. Finally, wholesale, retail and marketing margins as well as marketing efficiency were estimated. The results of the current study revealed that farmers were not using some of the inputs optimally. Study of the technical efficiency of saffron growers indicated that there was a considerable possibility of increasing production by increasing farmers’ efficiencies. The average of wholesale, retail and marketing margins of one kilogram of saffron were estimated to be 483, 410 and 893 thousand Rials, respectively, in the three study regions. Also, marketing efficiency was calculated at 155%. Finally, a marketing channel as a part of marketing strategy was proposed for Iranian saffron.},
Keywords = { Saffron, Technical efficiency, Marketing margins and efficiency.},
volume = {4},
Number = {3},
pages = {29-45},
publisher = {},
title_fa = {تحلیل اقتصادی تولید، کارایی فنی و بازاریابی زعفران ایران},
abstract_fa ={هدف این مطالعه بررسی تولید و بازاریابی زعفران ایران بود. حدود 99 درصد زعفران ایران در مناطق مختلف استان خراسان تولید میشود. لذا، مطالعه جاری در این استان صورت گرفت. دادههای مورد نیاز از زعفرانکاران شهرستانهای تربت حیدریه، قاینات و گناباد، در پاییز1378، با استفاده از روش نمونهگیری طبقهبندی شده، و با تکمیل 232 پرسشنامه جمعآوری شد. با استفاده از تابع متعالی، توابع تولید مناطق مورد مطالعه برآورد، و نحوه استفاده از نهادهها بررسی گردید. کارایی فنی زعفرانکاران شهرستانهای مختلف با استفاده از تابع مرزی تصادفی متعالی تخمین زده شد. حاشیههای بازاریابی و کارایی بازاریابی محاسبه، و مسیر بازاریابی مناطق مورد مطالعه رسم گردید. نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که زعفرانکاران از تعدادی از نهادهها به نحو مناسب استفاده نمیکنند. محاسبه کارایی فنی نمایانگر امکان افزایش کارایی، با کاهش فاصله بین زعفرانکاران دارای کارایی زیاد با دیگر بهرهبرداران بود. حاشیههای عمدهفروشی، خردهفروشی و حاشیه بازاریابی یک کیلوگرم زعفران به ترتیب 483، 410 و 893 هزار ریال محاسبه شد. کارایی بازاریابی زعفران 155 درصد تعیین گردید.},
keywords_fa = { زعفران، کارایی فنی، حاشیه ها و کارایی بازاریابی },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-99-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-99-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Ehsanpour, A.A. and Jones, M.},
title = {Evaluation of Direct Shoot Regeneration from Stem Explants of Potato (Solanum tuberosum L.) cv. Delaware by Thidiazuron (TDZ)},
abstract ={Potato is a valuable plant as a source of nutrition and as an industrial product. The modification and breeding of potato plants are very difficult, or even impossible, via the conventional plant breeding programs. However, plant biotechnology and tissue culture are reliable methods which can produce plant material for gene transformation using Agrobacterium as a vector. In this study, one-, two-, and three-step methods of plant regeneration from stem culture of potato cv. Delaware were tested. Among these only the one-step procedure using TDZ, a synthetic cytokinin, was the best for rapid plant regeneration. In this culture medium, several shoot buds and shoots were regenerated from stem culture, while the other methods using a culture medium supplemented with BAP, NAA, zeatin, 2ip, IAA produced white and green callus. Morphology and chromosome number of all regenerated plants were similar to the original plants. The results showed that the regeneration system was suitable for cv. Delaware and that the culture conditions prevented genetic variation of the regenerated plants.},
Keywords = { Potato, TDZ, Regeneration, Culture media.},
volume = {4},
Number = {3},
pages = {47-54},
publisher = {},
title_fa = {بررسی باززایی مستقیم شاخساره از قطعات جدا کشت ساقه سیب زمینی دلوار توسط هورمون (Thidiazuron) TDZ},
abstract_fa ={اصلاح ژنتیکی سیبزمینی با روشهای سنتی بسیار مشکل و گاهی غیرممکن است. بیوتکنولوزی و کشت بافت گیاهی یک متد مطلوب برای انتقال ژن به گیاهان، یا استفاده از ناقل اگروباکتریوم میباشد. در این مطالعه روشهایی به منظور القای شاخساره و اندامزایی و باززایی گیاه کامل، از قطعات ساقه سیبزمینی رقم دلوار، به صورت یک، دو و سه مرحلهای مورد ارزیابی قرارگرفت. در بین روشهای مورد آزمایش، تنها روش یک مرحلهای با استفاده از TDZ، که یک سیتوکنین مصنوعی است، بهترین پاسخ را در باززایی گیاه نشان داد. در این محیط کشت چندین شاخساره از هر قطعه ساقه به وجود آمد. در حالی که در سایر روشها وقتی محیط کشت با هورمونهای BAP، NAA، Zeatin، 2ip و IAA استفاده شد تنها کالوس سفید و یا کالوس سبز ایجاد شد. بررسی ریختشناسی و شمارش کروموزومی گیاهان باززایی شده شباهت بین گیاهان باززایی شده و گیاهان والد را نشان داد. نتایج حاکی از این است که سیستم باززایی به دست آمده برای رقم دلوار مناسب بوده و شرایط کشت از ایجاد تنوع ژنتیکی در گیاهان باززایی جلوگیری مینماید.},
keywords_fa = { سیب زمینی ، TDZ ، باززایی، محیط کشت },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-100-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-100-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Arzani, A.},
title = {The Effects of Row Spacings and Seeding Rates on Dry Matter and Seed Yield in Berseem Clover},
abstract ={Knowledge of the effects of row spacings and seeding rates on dual-purpose forage and seed production of an annual legume crop is essential for its proper agronomical exploitation. In this study, the effects of various row spacings and seeding rates on dry matter and seed yield in berseem clover (Trifolium alexandrinum L.) were evaluated in two consecutive years. The experimental design was a split-plot with four row spacings as main plot treatments in a randomized complete block design with four replications, and five seeding rates were allocated to subplots. Combined analysis of variance of the two-year data showed that both row spacings and seeding rates influenced dry matter yield (DM), seed yield, plant height, 1000-seed weight and harvest index. Years, as well as two- and three-factor interactions did not affect the seed yield whereas row spacing × seeding rate, and year × seeding rate significantly affected the DM. The mean comparisons indicated that row spacings of 30 and 45 cm produced the highest DM of 3912.2 and 3900 kg/ha 45 and 60 cm spacings showed the highest seed yield of 1045.4 and 1093.3 kg/ha, respectively. 24 and 20 kg/ha seeding rates ranked the best in giving 1244.7 and 1223 kg/ha seed yield, respectively. The seeding rate of 16 kg/ha in the first year and 20 kg/ha in the second year produced the highest DM yield with means of 3837.5 and 3875.3 kg/ha, respectively. Regarding the dual-purpose of forage and seed production in berseem clover, 20 kg/ha seeding rate at 45 cm row spacing can be recommended for Isfahan region and for other comparable environmental conditions.},
Keywords = { Berseem clover,Trifolium alexandrinum L., Dry matter yield, Seed Yield, Row spacing, Seeding rate.},
volume = {4},
Number = {3},
pages = {55-65},
publisher = {},
title_fa = {تاثیر فاصلهْ کاشت و مقدار بذر بر عملکرد علوفهْ خشک و بذر شبدر برسیم},
abstract_fa ={آگاهی از اثر فاصله ردیف کاشت و مقادیر مختلف بذر برای تولید دومنظوره علوفه و بذر، در بهرهبرداری بهینه زراعی گیاه علوفهای بقوله یکساله امری ضروری است. در مطالعه حاضر، تاثیر فواصل مختلف ردیف و مقدار بذر بر عملکرد علوفه و بذر شبدر برسیم (.Trifolium alexandrinum L)، در طی دو سال زراعی در منطقه اصفهان مورد ارزیابی قرار گرفت. آزمایش در یک طرح کرتهای خرد شده، و در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با چهار تکرار، که در آن چهار فاصله ردیف به عنوان کرتهای اصلی و پنج میزان بذر به عنوان کرتهای فرعی بود، اجرا شد. نتایج تجزیه واریانس ترکیبی دادهها در طی دو سال نشان داد که فاصله کاشت و میزان بذر، ارتفاع، وزن هزار دانه و شاخص برداشت تاثیر معنیداری دارند. اثر سال و هیچ یک از اثرهای متقابل دو و سه عامله بر عملکرد بذر معنیدار نبود، در حالی که اثرهای متقابل فاصله ردیف × میزان بذر و سال × میزان بذر بر عملکرد علوفه معنیدار بودند. مقایسه میانگینها نشان داد که فاصله ردیفهای 30 و 45 سانتیمتر به ترتیب با تولید 2/3912 و 3900 کیلوگرم ماده خشک در هکتار، و تیمارهای 45 و 60 سانتیمتر با تولید 4/1045 و 3/1093 کیلوگرم دانه در هکتار به عنوان بهترین تیمارهای اصلی این آزمایش شناخته شدند. کاشت مقدار 24 و 20 کیلوگرم بذر در هکتار با میانگینهای تولیدی 7/1244 و 1223 کیلوگرم دانه در هکتار، به ترتیب بیشترین عملکرد بذر را داشتند. کاشت 16 کیلوگرم بذر در هکتار با تولید میانگین عملکرد ماده خشک 5/3837 کیلوگرم در هکتار بیشترین عملکرد علوفه را در سال اول، و کاشت 20 کیلوگرم بذر با تولید 3/3875 کیلوگرم بیشترین عملکرد علوفه را در سال دوم ایجاد نمود. با توجه به تولید دومنظوره علوفه و بذر شبدر برسیم، مقدار 20 کیلوگرم بذر در هکتار با فاصله کاشت 45 سانتیمتر، در شرایط محیطی مشابه این آزمایش قابل توصیه میباشد.},
keywords_fa = { شبدر برسیم، .Trifolium alexandrinum L ، عملکرد ماده خشک، عملکرد بذر، فاصله کاشت، میزان بذر},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-101-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-101-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {I.Nahvi, and M.Vaez, and G.Emtiazi,},
title = {Carotenoid Production from Whey by the Red Yeast Rhodotorula acheniorum Isolated from Sap of Birch Trees (Betula verricosus Ehrh)},
abstract ={Carotenoids are one of the most important and widely distributed pigments in nature and have essential biological functions in organisms. They also impart distinctive and attractive coloration to the breeding animals. Over the past two decades, application of microbial carotenoids has attracted the attention of researchers due to their natural and economic advantages. However, carotenoid producing yeasts with lactose assimilating capacity have rarely been studied and there are few references on the use of lactose as a carbon substrate, such as whey, for the biosynthesis of yeast carotenoids. In this study, a red carotenoid-producing yeast, Rhodotorula acheniorum, was isolated from the sap of birch trees at Masseh Chal in the Taleghan village. The yeast thus isolated was identified through microscopic, macroscopic and biochemical tests. The yeast has both the abilities of lactose assimilation and carotenoid production. The optimal conditions of culture were determined and maximum biomass and carotenoid production were 9.9 g/lit, 290 µg/g, respectively. Chemical analyses of extracted carotenoids have shown that the major portion of the yeast consists of β-carotene, torulene and torularhodin. With regard to the fact that whey is one of the by-products of cheese industries and that its proper disposal has long been a major problem, the most desirable way of handling this waste is to utilize it as a substrate in the production of useful products such as carotenoids.},
Keywords = { Carotenoid, Rhodotorula acheniorum, Whey.},
volume = {4},
Number = {3},
pages = {67-77},
publisher = {},
title_fa = {تولید کار و تنویید از آب پنیر توسط مخمر قرمزرنگ ردوترولا آکنیوروم ، جداسازی شده از شیره درختان توس طالقان},
abstract_fa ={html,body { border: 0px } body, div, span { direction:ltr background-color:f6fbf1 font-family:Tahoma, Helvetica, sans-serif margin:2,0,2,0 color:#000000 text-decoration: none font-size: 12px line-height:2.2 text-align:justify} P { font-size: 12px margin-top: 0 margin-bottom: 0 } TBODY { font-size: 11px margin-top: 0 line-height:2.2 margin-bottom: 0 text-align:justify } a:link,a:active,a:visited {color: 133a02 text-decoration: none font-size:12px } .tbl { border-collapse: collapse border: 2px solid #54b444 } .tbld, .tbld_even, .tbld_odd, .tblh, .tblf { border: 1px solid #54b444 padding: .3em }.tblh { background-color: #8db983 font-weight:bold } .tbld_odd { background-color: #d5ebcf } .tbld_even { background-color: #e9f4e9 } کاروتنوییدها از مهمترین و رایجترین رنگیزههای طبیعی هستند، که وظایف بیولوژیک مهمی را در موجودات زنده بر عهده دارند، و همچنین، رنگ مشخص و جذابی را به بسیاری از حیوانات پرورشی میبخشند. در دو دهه اخیر استفاده از کاروتنوییدهای با منشا میکروبی، به علت دارا بودن مزایایی چون طبیعی و مقرون به صرفه بودن آنها، مورد توجه پژوهشگران واقع شده است. در این بین، مخمرهای تولیدکننده کاروتنویید با توانایی مصرف لاکتوز به ندرت جداسازی شدهاند، و اطلاعات کمی در زمینه تولید کاروتنوییدهای مخمری با استفاده از سوبستراهای حاوی لاکتوز، از جمله آب پنیر گزارش شده است. در این تحقیق یکسویه از مخمر قرمز رنگ مولد کاروتنویید به نام ردوترولا آکنیوروم از شیره درختان توس منطقه ماسه چال طالقان جداسازی گردید و توسط آزمونهای میکروسکوپی، ماکروسکوپی و بیوشیمیایی شناسایی شد. نتایج نشان داد که مخمر جداسازی شده توانایی مصرف لاکتوز و تولید کاروتنویید را تواماً دارا میباشد. ارزیابی شرایط مطلوب کشت مقادیر ماکزیمم بیوماس و کاروتنویید را به ترتیب معادل 9/9 گرم در لیتر و 290 میکروگرم در گرم برآورد نمود. ضمناً آنالیز شیمیایی عصاره کاروتنوییدی استخراج شده از این مخمر، موید حضور بتاکاروتن، ترولین و ترولورودین، به عنوان کاروتنوییدهای اصلی تولید شده بود. با توجه به این که آب پنیر یک از فراوردههای جانبی صنایع پنیرسازی کشور است، و متاسفانه در حال حاضر اکثراً به هدر میرود و باعث آلودگی محیط زیست میشود، استفاده از این ماده در تولید مواد باارزشی چون کاروتنوییدها میتواند از اهمیت شایانی برخوردار باشد.},
keywords_fa = { کاروتنویید ، ردوترولا آکنیوروم، آب پنیر },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-102-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-102-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Shahedi, M. and Mansouri, B.},
title = {Effects of α-Amylase Activity on Macaroni Cooking Quality},
abstract ={Macaroni is a food product generally considered as one of the paste products. These products are produced from semolina that is, in turn, produced through special processing of milled durum wheat. In order to examine the effect of α-amylase on macaroni quality, three cultivars, namely Yavarous, Zardak and Altar 84, were chosen from each of which some wheat sprouts were prepared and mixed with unsprouted samples to obtain three ranges of falling numbers of 500-1000, 300-350 and 150-200 seconds. The results from this study specified that the active presence of α-amylase in the samples reduced cooking time and colouring of the macaroni, while small amounts of the enzyme improved the breakage and modulus of elasticity of the samples. The α-amylase enzyme showed no effect on the colour of semolina and the macaroni stickiness. },
Keywords = { Durum wheat, α-amylase enzyme, Falling number, Macaroni.},
volume = {4},
Number = {3},
pages = {79-87},
publisher = {},
title_fa = {بررسی اثر آنزیم آلفا آمیلاز بر کیفیت ماکارونی},
abstract_fa ={ماکارونی یکی از تولیدات صنایع غذایی است که از دسته فراودههای خمیر محسوب میگردد. فراوردههای خمیری معمولاً از سمولینا تهیه میشوند. این آرد از آسیاب کردن گندم دوروم و یا گندمهای سخت، تحت یک فرآیند خاص به دست میآید. در این تحقیق، برای بررسی تاثیر آنزیم آلفا آمیلاز بر کیفیت ماکارونی، سه رقم گندم دوروم، یاواروس، آلتار 84 و زردک انتخاب، و از هر رقم مقداری گندم جوانه زده تهیه شد. نمونههای جوانه زده هر رقم با نمونههای جوانه نزده همان رقم مخلوط شد تا سمولینا با سه دامنه عدد فالینگ 500-1000، 300-350 و 150-200 به دست آمد. با مطالعاتی که انجام شد، مشخص گردید که حضور فعال آنزیم آلفا آمیلاز در سمولینا باعث کاهش زمان پخت و رنگ ماکارونی تولیدی میشود. در صورتی که مقدر آنزیم کم باشد، مقدار مدول الاستیسیته و مقاومت شکنندگی ماکارونی افزایش مییابد. این تحقیق نشان داد تغییرات میزان آنزیم آلفا آمیلاز، بر رنگ سمولینا و میزان افت پخت ماکارونی تاثیر ندارد.},
keywords_fa = { گندم دوروم، آنزیم آلفا آمیلاز، عدد فالینگ، ماکارونی },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-103-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-103-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {AllamehFani, S.K. and MahboobiSoofiani, N. and Pourreza, J. and Esteki, A.},
title = {Effect of Substituting Barley and Millet Diets for Corn on Growth and Feed Conversion Ratio of Common Carp (Cyprinus carpio, L.)},
abstract ={The present experiment evaluates the effects of some carbohydrate sources (corn, barley and millet) and the replacement of corn with different levels (0, 25, 50, 75, 100%) of barley and millet on the performance of common carp (Cyprinus carpio L.). In a completely randomized block design, 540 grower fish with an average body weight of 70 gr, were divided into 27 groups, 20 fish per group. Nine different diets were used and each diet was assigned to triplicate groups of fish for eight weeks. Analyses of data showed that the replacement of corn by barley and millet resulted in a higher weight gain. The highest and lowest weight gains were observed with diets having 50 percent barley and 100 percent millet substitutions, respectively, although the differences with the control diet were not significant. Diets with 50 and 100 percent barley for corn substitutions showed a greater specific growth rate (SGR). As for the food conversion ratio (FCR), all the diets having barley and millet, irrespective of substitution levels, showed a better FCR relative to the control diet. However, the diet with 100 percent barley substitution had the best FCR, but no significant differences were observed (P>0.05) with the control diet. In general, the performance of barley was better than that of corn and millet, and millet was relatively better than corn. However, these results indicate that barley and millet can be suitable replacements for imported corn in diets used for common carp.},
Keywords = { Fish diet, Common carp, Cyprinus carpio L., Growth, Feed conversion ratio.},
volume = {4},
Number = {3},
pages = {89-97},
publisher = {},
title_fa = {اثر جای گزینی جو و ارزن به جای ذرت، بر میزان رشد و ضریب تبدیل خوراک در ماهی کپور معمولی (Cyprinus carpio, L.)},
abstract_fa ={با توجه به اهمیت و نقش تغذیه در پرورش آبزیان بر ویژگیهایی نظیر میزان رشد و ضریب تبدیل خوراک، تاثیر غلاتی چون ذرت، و ارزن بر برخی از صفات کمی در ماهی کپور معمولی مورد آزمایش قرار گرفت. بر این اساس، 540 قطعه بچه ماهی کپور معمولی با میانگین وزنی 9±70 گرم انتخاب و در 27 قفس (هر قفس 20 قطعه ماهی) به طور تصادفی رها شدند، و پس از دو هفته سازگاری، به مدت هشت هفته مورد آزمایش قرار گرفتند. جیرههای آزمایشی شامل جیره شاهد (حاوی ذرت) و جیرههای حاوی جو و ارزن که درسطوح 25، 50، 70 و 100 درصد جایگزین ذرت در جیره شاهد شدند (جمعاً 9 جیره)، در قالب طرح بلوکهای کاملاً تصادفی با سه تکرار مورد بررسی قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل اطلاعات به دست آمده نشان داد که استفاده از جو و ارزن در جیره، نسبت به ذرت افزایش وزن بیشتری ایجاد کرد. بیشترین اقزایش وزن را جو با سطح جایگزینی 50 درصد، و کمترین افزایش وزن را ارزن با سطح 100 درصد جایگزینی به جای ذرت در جیره شاهد به خود اختصاص داد. لیکن تفاوت آنها با جیره شاهد (ذرت) معنیدار نبود (05/0 < P). بیشترین میزان رشد ویژه را جیرههای حاوی جو باسطح جایگزینی 50 و 100 درصد به جای ذرت نشان دادند. از لحاظ ضریب تبدیل خوراک، جیرههای مختلف جو و ارزن بازده بهتری نسبت به جیره شاهد نشان دادند. جیره حاوی جو با 100 درصد جایگزینی به جای ذرت در جیره شاهد بهترین بازده تبدیل خوراک را داشت. ولی این ختلاف معنیدار نبود. به طور کلی، نتایج نشان داد که عملکرد جو بهتر از ذرت و ارزن، و عملکرد ارزن بهتر از ذرت است. این نتایج نشان میدهد که جو و ارزن میتوانند به عنوان منبع جایگزینشونده مناسب برای ذرت وارداتی در جیرههای ماهی کپور توصیه شوند.},
keywords_fa = { تغذیه ماهی ، کپور ، رشد، ضریب تبدیل خوراک },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-104-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-104-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Hatami, B. and Zibai, K.},
title = {Laboratory Study of Interspecific Predation of Green Lacewing, Chrysoperla carnea (Steph.) and Ladybeetle, Hippodamia variegata (Goeze)},
abstract ={The interference of biological agents may cause behaviors such as interspecific predation, reducing their efficiencies. The interspecific predation of lacewing, Chrysoperla carnea (Steph.) and ladybeetle, Hippodamia variegata (Goeze) was investigated in the presence and absence of prey, Aphis gossypii Glover under laboratory conditions. In the presence and absence of prey, the larvae of lacewing fed on eggs, larvae, pupae and adults of ladybeetle and the larvae and adults of ladybeetle fed on eggs and larvae of lacewing. Presence of prey reduced the rate of feeding significantly. Feeding of lacewing larvae on ladybeetle eggs was higher than the feeding of ladybeetle larvae and adults on lacewing eggs. This is probably due to the stalk of lacewing eggs. The 1st larval instar of lacewing was dominant to that of ladybeetle, so were 2nd larval instar of lacewing to the 1st and 2nd larval instars of ladybeetle and 3rd larval instar of lacewing to all larval instars and adults of ladybeetle. Third larval instar of ladybeetle was dominant to the 1st larval instar of lacewing, and 4th larval instar and adult of ladybeetle to the 1st and 2nd larval instars of lacewing. The 2nd and 3rd larval instars of lacewing fed on pupa of ladybeetle but larval feeding of ladybeetle was not observed on lacewing pupa. This was probably related to lacewing pupa covered by a cocoon.},
Keywords = { Interspecific predation, Green lacewing, Chrysoperla carnea , Ladybeetle, Hippodamia variegata.},
volume = {4},
Number = {3},
pages = {99-110},
publisher = {},
title_fa = {مطالعه شکارگری بین گونه ای بال توری Chrysoperla carnea (Steph.) و کفش دوزک Hippodamia variegata (Goeze) در شرایط آزمایشگاهی},
abstract_fa ={مداخله دشمنان طبیعی در فعالیت یکدیگر، به بروز رفتارهایی نظیر شکارگری بین گونهای منجر شده و کارایی آنها را تحت تاثیر قرار میدهد. شکارگری بین گونهای بالتوری Chrysoperla carnea وکفشدوزک (Hippodamia variegata (Goeze در غیاب و حضور طمعه (شته جالیز Aphis gossypii Glover) مورد مطالعه قرار گرفت. لاروهای بالتوری از تخم، لارو، شفیره و حشره کامل کفشدوزک، و لاروها و حشرات کامل کفشدوزک از تخم و لارو بالتوری، در غیاب و حضور طعمه تغذیه نمودند. حضور طعمه به طور معنیداری شدت تغذیه را کاهش داد. تغذیه لاروهای بالتوری از تخم کفشدوزک بیشتر از تغذیه لاروها و حشرات کامل کفشدوزک از تخم بالتوری بود، و این موضوع با پایه دار بودن تخم بالتوری ارتباط داشت. لارو سن یک بالتوری نسبت به لارو سن یک، لارو سن دو بالتوری به لاروهای سنین یک و دو، و لارو سن سه بالتوری نسبت به کلیه مراحل لاروی و حشره کامل کفشدوزک از لحاظ تغذیه غالب بود. لارو سن سه کفشدوزک نسبت به لارو سن یک، و لارو سن چهار کفشدوزک به لاروهای سنین یک و دو بالتوری غالب بود. لاروهای سنین دو و سه بال توری از شفیره کفشدوزک تغذیه نمودند، ولی تغذیه لارو یا حشره کامل کفشدوزک از شفیره بالتوری مشاهده نگردید. این موضوع به دلیل قرار داشتن شفیره بالتوری در داخل پیله بود.},
keywords_fa = { شکارگری بین گونه ای ، بال توری Chrysoperla carnea ، کفش دوزکHippodamia variegata },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-105-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-105-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Nasr-Esfahani, M. and Akhiani, A. and Fatemi, H. and Hassan-Pour, H.},
title = {Soil Solarization Effects on Soil-born Fungal Diseases, Nematodes and Weeds in Autumn Cucumber Fields},
abstract ={Solarization of field soil through mulching with transparent polyethylene sheets alone and in integration with farm yard manure (40 T/ha) and/or metalayl (25 kg/ha) during summer 1994-95 for five weeks in Isfahan resulted in an increase in temperature of 10 °C (± 1) and moisture preservation of up to 82%. Solarization effectively reduced foot-rot of cucumber (Phytophthora drechsleri) in the above treatments up to 88%, 96% and 95%, respectively. Solarization, farm yard manure and their integration reduced the infection of Meloidogyne javanica up to 50%, 57% and 83% while plant parasitic nematodes were also reduced to 72%, 75% and 86%, respectively. The populations of free living nematodes increased only in farm yard manure and in integration with solarization by 30% and 53%, respectively. Solarization effectively reduced the populations of almost all weeds by around 100%, except for Cyperus rotundus and Sonchus asper which were reduced by 59% and 44%, respectively.},
Keywords = {Soil Solarization, Cucumber foot rot, Root-knot nematodes, Weeds, Soil sterilization .},
volume = {4},
Number = {3},
pages = {111-123},
publisher = {},
title_fa = {بررسی اثر آفتاب دهی در کاهش بیماری های قارچی خاکزاد، نماتودها و علفهای هرز در کشت خیار پاییزه},
abstract_fa ={آزمایشهایی در زمینه ضدعفونی خاک و کنترل بوتهمیری خیار (Phytophthora drechsleri) با استفاده از پوشش ورقههای پلاستیک شفاف و انرژی خورشیدی (آفتابدهی)، و همچنین در تلفیق با کود حیوانی و یا قارچکش متالاکسیل (ریدومیل) در اصفهان انجام یافت. ورقههای پلاستیک در گرمترین مدت سال، یعنی تیر و مرداد، به مدت پنج هفته روی خاک کشیده شد و سپس اقدام به کشت خیار پاییزه گردید. نتایج حاصله نشان داد که دمای خاک در زیر پلاستیک 1±10 درجه سانتیگراد نسبت به شاهد افزایش داشته و رطوبت خاک نیز تا82 درصد حفظ گردیده است. درصد بوتهمیری خیار در تیمارهای مذکور به ترتیب به میزان 88، 96 و 95 درصد تقلیل یافت. همچنین، بررسیهایی که روی کنترل نماتدهای مولد گره ریشه گونه غالب Meloidogyne javanica با روش مزبور، کود حیوانی و تلفیق هر دو انجام گرفت نشان داد که تعداد کیسه تخم روی ریشه به طور میانگین 50، 57 و 83 درصد به ترتیب در تیمارهای مذکور کاهش یافته، و جمعیت کل نماتدهای انگل نیز به ترتیب 72، 75 و 86 درصد تقلیل داشته، ولی جمعیت کل نماتدهای آزادزی فقط در تیمارهای کود حیوانی و تلفیقی به ترتیب 30 و 53 درصد افزایش یافته است. با مطالعه علفهای هرز موجود نیز مشخص گردید که همه آنها در زیر پوشش ورقههای پلاستیک نابود گردیده، فقط اویارسلام (Cyperus rotundus) و شیرتیغی (Sonchus asper) به ترتیب به میزان 59 و 44 درصد کاهش یافتند.},
keywords_fa = { آفتاب دهی ، بوته میری خیار، نماتدهای مولد گره ریشه، علفهای هرز، ضدعفونی خاک},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-106-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-106-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {vali, A.A. and Bassiri, M.},
title = {Determining Stuitable Method for Measuring Utilization Level in Artemisia Stands},
abstract ={Artemisia is the major component of the vegetation of a large portion of arid lands in Iran. Determining the utilization rate is an essential element in the management of these rangelands. Methods of determining the utilization regime for woody plants and shrubs include clipping and weighing, reference unit, ocular estimate, twig length, branch diameter and production index. These methods were used in Chahlor winter range in Jarghoyeh, 250 Km southeast of Isfahan. Clipping and weighing is the most accurate although the most time-consuming method. In this research, means of utilization percentages obtained from the above methods were compared with the mean obtained from the clipping and weighing method using T-test. Data obtained from reference unit, twig length, and branch diameter methods were not significantly different from those of clipping and weighing method (P>0.0l). Since reference unit was the least time-consuming among these methods, it was selected as a proper method of utilization measurement of Artemisia stands.},
Keywords = { Utilization rate, Artemisia, Clipping and weighing method, Paired plot method, Reference unit method, Twig length method, Branch diameter method.},
volume = {4},
Number = {3},
pages = {125-137},
publisher = {},
title_fa = {انتخاب روش مناسب اندازه گیری میزان بهره برداری در درمنه زار},
abstract_fa ={سطح وسیعی از مراتع ایران دارای پوشش درمنه است، که مورد بهرهبرداری نیز قرار میگیرد. تعیین میزان بهرهبرداری از پوشش درمنهزار در مدیریت صحیح بهرهبرداری ضروری است. انتخاب روش مناسبی که دقت قابل قبول و سرعت لازم را داشته باشد، مورد نیاز مرتعداران است. روشهای تعیین درصد بهرهبرداری متداول برای گیاهان چوبی و بوتهها عبارت است از: قطع و توزین، واحد مرجع، تخمین چشمی، طول سرشاخه، قطر سرشاخه و شاخص تولید. این روشها در مرتع قشلاقی چارهلر جرقویه، در فاصله 250 کیلومتری جنوب شرقی اصفهان انجام شد. در بین این روشها، روش قطع و توزین دقیقترین روش است، ولی به دلیل زمانبر بودن، مشکل است. در این تحقیق به کمک آزمون آماری تیتست میانگین روشهای ذکر شده با روش قطع و توزین مقایسه گردید. نتایج نشان داد که میانگینهای روشهای واحد مرجع، طول سرشاخه و قطر سرشاخه با میانگین روش قطع و توزین اختلاف معنیداری ندارند. پس از مقایسه سرعت آنها، روش واحد مرجع به خاطر سرعت زیادتر، انتخاب و برای درمنهزارها معرفی گردید.},
keywords_fa = { درصد بهره برداری ، درمنه، روش قطع و توزین، روش فقس های زوجی،روش واحد مرجع، روش تخمین چشمی، روش طول سرشاخه، روش شاخص تولید، روش قطر سرشاخه},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-107-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-107-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Khajeddin, S.J.},
title = {Plant Communities of Kolah-Gahazi National Park},
abstract ={Plant communities of the Kolah-Ghazi National Park have been studied. The park with a wide diversity of fauna and flora species is located 36 Km south of Isfahan. 214 plant species were collected for the purposes of this study. Plant communities of the park are of an aridland vegetation type. Minimal areas of the plant communities were determined using nested plots technique. After studying the Species/Area curves, a l00-square-meter quadrat was employed to collect the cover and density data for each species. The cover data were analysed to determine plant communities using the ordination method. Crown cover of the vegetation was found to be poor and varied from zero to a maximum of five percent in the park. The following species form the major plant communities in the park: Artemisia sieberi, Anabasis aphylla, Acantholimon spp., Cousinia piptocephala, Ebenus stellata, Pteropyrum aucheri & Scariola orientalis. The combination of these species with others forms plant communities and subcommunities. The overlapping of habitats makes mosaics which cause the formation of ecotones, thus increasing the diversity of the subcommunities in the park. Mesophytic plant communities are narrowly scattered along streams. Most of the plant communities are controlled by the adaphic factor while the biological factor has only a limited control. A Ficus spp. specimen was also collected from the mountainous region in the park which could be a new species or variety and requires further study.},
Keywords = { Isfahan, Kolah-Ghazi National Park, Plant ecology, Plant communities, Ordination.},
volume = {4},
Number = {3},
pages = {139-154},
publisher = {},
title_fa = {اجتماعات گیاهی پارک ملی کلاه قاضی},
abstract_fa ={در این طرح اجتماعات گیاهی پارک ملی کلاهقاضی بررسی شده است. پارک ملی کلاهقاضی در 36 کیلومتری جنوب اصفهان واقع شده و از تنوع گیاهی و جانوری زیادی برخوردار است. در این مطالعه 214 گونه گیاهی جمعآوری شد. اجتماعات گیاهی پارک از نوع اجتماعات مناطق خشک است. با استفاده از روش کوادراتهای داخل هم، حداقل سطح اجتماعات پارک مطالعه شد، و با استفاده از منحنی گونه به سطح، کوادرات 100 متر مربعی برای جمعآوری دادههای تاج پوشش و تراکم هر گونه و تعیین مقدار سنگ، سنگریزه و لاش برگ انتخاب گردید. برای تعیین اجتماعات، از روش اوردیناسیون برای آنالیز دادهها استفاده شد. تابع پوشش گیاهی در این پارک کم و از صفر تا حداکثر پنج درصد متغیر است. اجتماعات گیاهی اصلی پارک را گونه های ذیل تشکیل میدهند:Cousinia piptocephala ، Acantholimon spp.، Anabasis aphylla، Artemisia sieberi، Pteropyrum aucheri، Scariola orientalis و Ebenus stellata. این گونهها با دیگر گونهها، اجتماعاتی را تشکیل میدهند. رویشگاههایی به صورت موزاییک وجود دارد که باعث تشکیل اکوتونها و افزایش تنوع اجتماع گیاهی در پارک میشود. اجتماعات گیاهی آبدوست در کنار چشمهسارها گسترش محدودی دارند. اکثر اجتماعات پارک از عامل ادفیک متاثر شدهاند، و عامل بیولوژیک درسطح محدودی موثر بوده است. گونهای .Ficus sp در پارک وجود دارد، که احتمال دارد گونه یا واریته جدیدی باشد.},
keywords_fa = { اصفهان، پارک ملی کلاه قاضی ، اکولوژی گیاهی، اجتماعات گیاهی ، اوردیناسیون},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-108-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-108-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Alizadeh, A. and Ghorbani, A.G. and Haghnia, G.H.},
title = {Comparison of Yields and Quality of Tomato under Two Irrigation Methods (Drip and Furrow)},
abstract ={In order to compare the effect of drip and furrow irrigation methods with different quantities of water (50%, 75%, and 100% of the amount of water evaporated from class A pan evaporation during irrigation intervals) on yield and quality of tomato, an experiment was conducted on a silty loam soil in Mashhad Agricultural Research Station. The experimental design was a factorial trial with completely randomized blocks and. four replications. The results showed that the highest yield (51 t/ha) was obtained from the treatment of drip irrigation with 100% water application. This amount was 4.5 tons higher than the yield from furrow irrigation treatment. Deficit irrigation by 25 and 50 percent decreased total yield by 34.7% and 67.95% in the drip irrigation method and by 27.57% and 64.29% in the furrow irrigation, respectively. Water use efficiency in drip irrigation was two times higher than that in the furrow treatment. Quality and chemical composition of the fruits were not significantly different in the two irrigation methods. Increasing the water deficit, however, increased the amount of soluble solids of the fruits.},
Keywords = { Drip irrigation, Furrow irrigation, Water use efficiency, Tomato, Yield.},
volume = {4},
Number = {4},
pages = {1-9},
publisher = {},
title_fa = {مقایسه عملکرد و کیفیت محصول گوجه فرنگی در دو روش آبیاری قطره ای و جویچه ای},
abstract_fa ={به منظور مقایسه اثر دو روش آبیاری قطرهای و جویچهای با مقادیر مختلف آب (محاسبه شده بر مبنای 50، 75، و100 درصد تبخیر تشت کلاس A در فاصله آبیاریها، پس از اعمال ضرایب مربوطه)، در عملکرد کیفیت گوجهفرنگی (رقم پتوارلی)، آزمایشی در شرایط زراعی، در ایستگاه تحقیقات کشاورزی مشهد با بافت خاک لوم سیلتی اجرا شد. طرح آزمایشی به صورت فاکتوریل، در قالب بلوکهای کامل تصادفی با چهار تکرار انجام پذیرفت. نتایج آزمایش نشان داد که بیشترین عملکرد مربوط به آبیاری قطرهای با جایگزینی معادل 100 درصد آب تبخیر شده از تشت، و به مقدار 51 تن در هکتار بود، که نسبت به روش جویچهای با مقدار آب مشابه، 5/4 تن در هکتار افزایش داشت. کاهش آب به میزان 25 و 50 درصد، عملکرد کل را در روش جویچهای به ترتیب 57/27 و 29/64 درصد، و در روش قطرهای به ترتیب 7/34 و 95/67 درصد کاهش داد. با این وجود، کارایی مصرف آب در روش قطرهای با هر نوع تیمار آبیاری، حدوداً دو برابر مقدار آن در روش جویچهای برآورد گردید. تاثیر دو روش آبیاری بر خصوصیات کیفی و درصد عناصر غذایی میوه یکسان بود. در هر دو روش، درصد مواد جامد محلول در میوه با کاهش مقدار آب مصرفی افزایش داشت، اما با کاهش مقدار آبیاری درصد آب میوه کاهش یافت.},
keywords_fa = { آبیاری قطره ا ی ، آبیاری جویچه ای ، کارایی مصرف آب، گوجه فرنگی ، عملکرد },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-109-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-109-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2001}
}
@article{
author = {Arsalanbod, M.},
title = {Comparison of Changes in Consumption Distribution in the Rural and Urban Areas of Iran},
abstract ={Consumption of goods and services by households is an important index of their level of economic welfare. State of consumption distribution among households is an important index of equity in economic welfare. In this research, two important dimensions of consumption distribution have been studied: 1) Trend of changes of consumption distribution between Iranian rural and urban households 2) Changes of consumption distribution among households within rural and urban areas in different provinces. Secondary data were used in this research from rural and urban households surveys of expenditure and income for different years. The results show that the ratio of urban household expenditures over rural household expenditures during 1965-96 has had a decreasing trend, though the gap is still high. To compare consumption expenditure distribution changes within rural and urban areas in different provinces, the data for the two years of 1986 and 1996 have been used. The results show that countrywide the Gini coefficients in 1986 and 1996 in rural areas were higher than those in urban areas in rural areas the coefficients were 0.458 and 0.421 and in urban areas 0.430 and 0.403, respectively, which indicate a decrease of 8.08 and 6.28 percent, respectively. Among the rural areas of 24 provinces, the Gini coefficients of 9 provinces increased and those of 15 provinces decreased from 1986 to 1996. This is while the comparison for the urban areas in the same provinces and for the same period indicates that the Gini coefficient of 6 provinces increased but that of 17 provinces decreased. No change occurred in the case of Tehran Province.},
Keywords = { Consumption distribution change, Rural area, Urban area, Expenditure gap, Expenditure distribution, Gini coefficient.},
volume = {4},
Number = {4},
pages = {11-17},
publisher = {},
title_fa = {مقایسه تغییرات توزیع مصرف در مناطق روستایی و شهری ایران},
abstract_fa ={یکی از شاخصهای مهم سطح رفاه اقتصادی خانوارها میزان مصرف کالا و خدمات توسط آنها است. چگونگی توزیع مصرف کالا و خدمات بین خانوارها نیز شاخص مهمی برای عدالت در زمینه رفاه اقتصادی خانوارها است. در این تحقیق تغییر دو بعد مهم توزیع مصرف مطالعه شده است: الف) روند تغییرات توزیع مصرف بین خانوارهای روستایی و شهری ایران. ب) تغییرات توزیع مصرف خانوارهای روستایی و شهری در استانهای مختلف ایران. تحقیق با استفاده از دادههای ثانویه، مربوط به آمارگیری از هزینه و درآمد خانوارهای روستایی و شهری در سالهای مختلف انجام شده است. نتایج تحقیق نشان میدهد که نسبت هزینههای مصرفی خانوارهای شهری به هزینههای مصرفی خانوارهای روستایی، در فاصله سالهای 1344 تا 1375 روند نزولی داشته است، اگر چه شکاف مصرف بین خانوارهای شهری و روستایی هم چنان زیاد است. برای مقایسه تغییرات توزیع مصرف خانوارها در مناطق روستایی و شهری در استانهای مختلف، از آمار سال های 1365 و 1375 استفاده شد. نتایج نشان میدهد که ضریب جینی در سطح کشور در سالهای 65 و 75، در مناطق روستایی بزرگتر از مناطق شهری بوده است. این ضریب در مناطق روستایی به ترتیب 458/0 و 421/0 و در مناطق شهری به ترتیب 430/0 و 403/0 بوده است، که به ترتیب 08/8 و 28/6 درصد کاهش نشان میدهد. در فاصله سالهای 65 و 75، بین مناطق روستایی 24 استان کشور، در 9 استان ضریب جینی افزایش و در 15 استان کاهش یافته است. در فاصله سالهای 65 و 75، از بین مناطق شهری 24 استان کشور، در شش استان ضریب جینی افزایش، و در 17 استان کاهش، و در استان تهران تغییری نداشته است.},
keywords_fa = { تغییر توزیع مصرف، مناطق روستایی، مناطق شهری، شکاف مصرف، ضریب جینی توزیع مصرف},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-110-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-110-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2001}
}
@article{
author = {Rezaenejad, Y. and Afyuni, M.},
title = {Effect of Organic Matter on Soil Chemical Properties and Corn Yield and Elemental Uptake},
abstract ={Due to high production of organic residues such as sewage sludge and compost, land application is probably the best way to prevent accumulated residues in the environment. However, the risk involved in the land application of organic residues should be evaluated prior to the assessment of their economic and fertilizer values. The objective of this study was to evaluate the effect of organic residues on soil chemical properties, yield and uptake of heavy metals and nutrients by corn (Zea mays L.). The study was a randomized complete block design with three replications with four treatments including cow manure, sewage sludge, municipal compost and inorganic fertilizer. The organic amendments were applied to the plots at a rate of 50 t ha-1 and inorganic fertilizer treatment consisted of 250 kg ha-1 ammonium phosphate and 250 kg ha-1 urea. Organic amendments significantly increased soil organic matter content, EDTA-extractable Fe, Zn, Cu and Pb and plant available P, K, and N. Uptake and concentration of nutrient in corn grain and shoots were significantly affected by treatments, whereas Cd and Pb concentrations were the same among the treatments. Cow manure and sewage sludge treatments had the highest and compost had the lowest corn silage and grain yields. Overall, the results indicated that cow manure and sewage sludge had a high fertilizer value and led to heavy metal concentrations in soil as well as corn tissues which were much lower than the reported standards.},
Keywords = { Cow manure, sewage sludge, Compost, Nutritional elements, Heavy metals, Corn.},
volume = {4},
Number = {4},
pages = {19-29},
publisher = {},
title_fa = {اثر مواد آلی بر خواص شیمیایی خاک، جذب عناصر به وسیله ذرت و عملکرد آن},
abstract_fa ={با توجه به تولید روزافزون مواد آلی، به ویژه لجن فاضلاب و کمپوست، از نظر زیست محیطی احتمالاً مطمئنترین راه پیشگیری از انباشته شدن این مواد، افزودن آنها به زمینهای کشاورزی است. معذالک خطرات احتمالی ناشی از اضافه کردن مواد آلی به زمینهای کشاورزی، باید قبل از ارزش کودی و اقتصادی آن مورد بررسی قرار گیرد. هدف از انجام این تحقیق بررسی اثر مواد آلی بر خواص شیمایی خاک، جذب عناصر غذایی و فلزات سنگین به وسیله ذرت و عملکرد آن میباشد. این آزمایش به صورت طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار و چهار تیمار کودی، شامل کود گاوی، لجن فاضلاب، کمپوست زباله شهری و کود شیمیایی انجام گرفت. کودهای آلی به مقدار 50 تن در هکتار و کود شیمیایی به مقدار 250 کیلوگرم فسفات دی آمونیوم و 250 کیلوگرم اوره (به صورت سرک) در هکتار به کرتها اضافه شد. کودهای آلی باعث افزایش معنیدار ماده آلی، مقدار قابل استخراج روی، مس، سرب و آهن به وسیله EDTA، فسفر و پتاسیم قابل جذب، و درصد کل ازت در خاک گردید. غلظت و جذب عناصر غذایی در اندام هوایی و دانه ذرت تیمارهای مختلف دارای تفاوت معنیدار بود، در صورتی که غلظت سرب و کادمیوم در این اندامها تفاوت معنیداری را نشان نداد. عملکرد علوفه و دانه ذرت در بین تیمارها دارای تفاوت معنیداری بود، به طوری که کود گاوی و لجن فاضلاب دارای بیشترین، و کمپوست دارای کمترین تاثیر بر عملکرد بودند. بنابراین، میتوان نتیجهگیری کرد که کود گاوی و لجن فاضلاب از پتانسیل زیادی برخوردار میباشند، و میتوان از آنها برای باروری خاک استفاده کرد. غلظت فلزات سنگین در ذرت، و انباشت آنها در خاک، به مراتب کمتر از استانداردهای تعیین شده بود.},
keywords_fa = { کود گاوی ، لجن فاضلاب، کمپوست ، عناصر غذایی، فلزات سنگین، ذرت },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-177-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-177-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2001}
}
@article{
author = {Rahmani, H.R. and Kalbasi, M. and Hajrasuliha, S.},
title = {Lead-Polluted Soil along Some Iranian Highways},
abstract ={Soil as the third major component of our environment is exposed to different kinds of pollution. Lead has been recognized as a factor in environmental pollution. Pollution of soil and plants along the highways and roads by Pb from automobile exhaust gases has extensively been reported as the most important pollutant source in the environment. This research was carried out to determine the degree of soil pollution along the following highways: Rasht-Anzaly (Anzaly area), Kelachay-Ramsar (Ramsar area), Tehran-Karaj (Karaj area) and Isfahan-Tehran (Delijan area). In each location a transect of 100 meters long, perpendicular to the highway axis, was selected for sampling. Soil samples at different depths were taken from different distances from the highway and analysed for some physical and chemical characteristics and total Ph content by 5M HNO3 extraction. Results indicated that the total Pb content of soil decreased exponentially with distance from the roadside. Total Pb content of soil decreased sharply with depth in all highways except in one area indicating that Pb was retained in the surface soil and that its movement down to the deep soil was slow. Total Pb content of soils was highly and directly related to the traffic volume.},
Keywords = { Lead, Soil pollution, Traffic volume, Pollutant, Heavy metals, Pollution density.},
volume = {4},
Number = {4},
pages = {31-42},
publisher = {},
title_fa = {آلودگی خاک بوسیله سرب حاصل از وسایل نقلیه در محدوده برخی از بزرگراههای ایران},
abstract_fa ={سرب حاصل از سوخت وسایل نقلیه به عنوان مهمترین و بیشترین منبع آلودهکننده محیط ذکر گردیده است. تحقیق حاضر به منظور بررسی آلودگی خاک به وسیله ذرات سرب خارج شده از اگزوز اتومبیلها در بزرگراههای رشت – انزلی (منطقه انزلی)، کلاچای – رامسر (منطقه رامسر)، تهران – کرج (منطقه کرج) و تهران – اصفهان (منطقه دلیجان) صورت گرفت. در هر بزرگراه راستایی به طول 100 متر عمود بر جاده، در یک یا دو طرف انتخاب گردید و در فواصل و عمقهای مشخص از جاده نمونهبرداری به عمل آمد. نمونههای خاک به آزمایشگاه منتقل شد و بعضی از خصوصیات فیزیکوشیمیایی، و همچنین غلظت سرب کل نمونهها بعداز عصارهگیری، با اسید نیتریک پنج مولار تعیین گردید. نتایج نشان داد که غلظت سرب در حاشیه بزرگراهها، به ویژه در سطح خاک، در مقایسه با غلظت زمینه بسیار بیشتر است، و با افزایش فاصله از جاده به صورت نمایی کاهش مییابد. در مورد عمق خاک (به استثنای یک مورد)، بیشترین غلظت سرب در هر فاصله از جاده، در عمق سطحی خاک (صفر تا پنج سانتیمتر) اندازهگیری شد، که نشاندهنده جذب تثبیت سرب در سطح خاک میباشد. غلظت سرب نمونههای خاک حاشیه جادهها با حجم ترافیک همبستگی مستقیم و خوبی داشت.},
keywords_fa = { سرب آلودگی خاک، حجم ترافیک ،آلاینده، فلزات سنگین، درجه و شدت آلودگی },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-111-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-111-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2001}
}
@article{
author = {Salavati, M.R. and Arzani, A. and Mirlohi, A.F. and Bankehsaz, A.},
title = {Callus Induction and Plant Regeneration from Mature Embryos in Maize Inbred Lines and Hybrids},
abstract ={This study was conducted to evaluate the responses of Iranian commercial genotypes of maize (hybrids and their inbred lines) to callus induction and plant regeneration, using mature embryos. Twenty five genotypes comprising of 12 inbred lines, 11 single cross hybrids, 1 double cross hybrid and 1 composite cultivar were used. Mature embryos of the genotypes were plated on MS and N6 media. Callus induction rates were evaluated using relative growth rate of callus (RGR), callus fresh weight (CFW), callus dry weight (CDW) and callus growth rate (CGR). The results indicated that genotypes highly varied in both callus induction and plant regeneration. IL8 inbred line, SC7 (IL4×IL8) and SC9 (IL6×IL10) hybrids had the highest callus production capacity (based on CFW and CDW), whereas the highest RGR and CGR were obtained for ILl inbred line and SC9 hybrid. The estimated heterosis based on superior parent showed the highest heterosis for CFW, CDW, RGR and CGR in SC9 hybrid. Genotype × medium interactions for CWD, RGR and CGR were significant. For instance, SC9 hybrid on MS medium and IL8 on N6 medium produced the highest CGR. There was a significant difference between the observation periods [8, 12, 16 and 20 days after planting (DAP)], so that CGR was the least at 8 DAP and increased gradually till 16 DAP, but declined afterward. CGR had a range of 0.51 in IL8 inbred line to 0.74 in SC9 hybrid. Comparisons of the genotype for plant regeneration percent indicated that ILl and IL10 inbred lines as well as SC2 and SC4 single cross hybrids had the highest regeneration rates. Considering plant regeneration as a critical and genotypic dependent factor, it can be concluded that ILl and IL10 inbred as well as SC4 (IL4×IL5, ‘single cross 301’), SC2 (IL2×IL3, ‘single cross 704’) and SC7 hybrids are recommended for use in tissue culture-based breeding programs in maize.},
Keywords = { Zea mays L., Mature embryo culture, Callus induction, Regeneration.},
volume = {4},
Number = {4},
pages = {43-56},
publisher = {},
title_fa = {کالوس زایی و باززایی گیاهچه از جنین بالغ، در لاینهای اینبرد و هیبریدهای ذرت},
abstract_fa ={مطالعه حاضر به منظور ارزیابی واکنش ژنوتیپهای رایج ذرت در ایران (هیبریدها و لاینهای اینبرد آنها) برای کالوسزایی و باززایی از کشت جنین بالغ انجام شد. در این مطالعه از 25 ژنوتیپ، مشتمل بر 12 لاین اینبرد، 11 هیبرید سینگل کراس و یک هیبرید دبل کراس و یک کمپوزیت آزاده گردهافشان استفاده گردید. جنین بالغ لاینهای اینبرد و هیبریدهای ذرت در دو محیط کشت MS وN6 کشت شده و ارزیابی کالوسزایی با استفاده از صفات وزن تر کالوس، وزن خشک کالوس، رشد نسبی کالوس و سرعت رشد کالوس صورت گرفت. نتایج این آزمایش نشان داد که واکنش ارقام به کالوسزایی و باززایی گیاهچه، از کالوس حاصل از جنین بالغ بسیار متفاوت است. بیشترین ظرفیت تولید کالوس (بر اساس وزن تر و خشک) در لاین اینبرد IL8، هیبریدهای (SC9 (IL6*IL10 و ( SC7 (IL4*IL8 و بالاترین میزان رشد نسبی و سرعت رشد کالوس به ترتیب در لاین اینبرد IL1 و هیبرید SC9 مشاهده شد. محاسبه هتروزیس بر اساس والد برتر، نشان داد که SC9 برای صفات وزن تر، وزن خشک و سرعت رشد کالوس، دارای بالاترین درصد هتروزیس در بین هیبریدهای مورد مطالعه است. اثر متقابل ژنوتیپ و محیط کشت نیز برای صفات وزن تر کالوس، رشد نسبی کالوس و سرعت رشد کالوس معنیدار شد. به عنوان مثال، در محیط کشت MS هیبرید SC9، و در محیط کشت N6 لاین اینبرد IL8، بیشترین سرعت رشد کالوس را داشتند. بین سرعت رشد کالوس در زمانهای مختلف (8، 12، 16 و 20 روز پس از کشت) اختلاف معنیداری وجود داشت. سرعت رشد کالوس در هشت روز پس از کشت کمترین مقدار را داشت، و به تدریج تا شانزده روز پس از کشت افزایش یافت، اما بعد از این مدت کاهش پیدا کرد. سرعت رشد کالوس دارای دامنهای بین 51/0 در لاین اینبرد IL11، تا 74/0 در هیبرید SC9 بود. مقایسه ژنوتیپها نشان داد که اینبرد لاینهای IL1 و IL10 و هیبریدهای سینگل گراس SC2 و SC4 از بالاترین میزان باززایی گیاه برخوردارند. با توجه به اهمیت باززایی گیاه، که وابستگی زیادی به ژنوتیپ دارد، میتوان نتیجهگیری نمود که لاینهای اینبرد IL1 و IL10، و نیز هیبریدهای SC2 (سینگل کراس 704) و SC4 (سینگل کراس 301)، برای به کارگیری در برنامههای اصلاحی متکی به کشت بافت در ذرت قابل توصیه میباشند.},
keywords_fa = { . Zea mays L، کشت جنین بالغ ، کالوس زایی، باززایی },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-112-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-112-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2001}
}
@article{
author = {Nouri-Delawar, M.Z. and Arzani, A.},
title = {Study of Callus Induction and Plant Regeneration from Immature Embryo Culture in Rice Cultivars},
abstract ={This study was conducted to evaluate the response of 18 rice (Oryza sativa L.) genotypes to callus induction and plant regeneration from immature embryo culture, using three media (MS, LS and N6). To evaluate callus induction rate, the following criteria were used: callus diameter, callus fresh weight and callus dry weight. Percentage of callus water content was also measured. After transferring the produced calli from the induction media to a regeneration medium (MSR), percentage of plant regeneration was evaluated. A highly significant difference was observed among genotypes for both callus induction and plant regeneration (P<0.01). In callus induction phase, “Nemat” and “Cheram-2” cultivars were superior for callus diameter, having 4.83 and 4.6 mm callus diameter, respectively. “Nemat”, “Cheram-2”, “Sepidrood” and “Taroum” cultivars as well as “33IRCTN91” and “IRFAON-30” lines were significantly superior to other cultivars for callus fresh weight. Among the genotypes “Nemat”, “Zayandehrood”, “33IRCTN91” had the highest percentage of callus water contents. Based on plant regeneration, “33IRCTN91” line and “Anbarbo”, “Nemat”, “Cheram-2” and “Taroum” cultivars showed highest rate of plant regeneration from callus. Significant differences were observed among media. While MS and N6 media did not showed any significant differences for callus diameter, callus fresh weight and rate of plant regeneration, they were superior to LS medium (P<0.01). According to percentage of callus water content, MS and LS media ranked the best and the most inferior medium, respectively. In the present study, MS and N6 media were considered as suitable in vitro culture media of rice immature embryos. Among genotypes, “Nemat” and “Cheram-2” cultivars were ranked the best for both callus induction and plant regeneration. Also, the used Japonica rice cultivars were superior for percentage of plant regeneration. The calculated correlation coefficients between traits showed a non-significant correlation between callus induction and plant regeneration, which, in turn, indicated that these traits were independent.},
Keywords = { Rice, Oryza sativa L. , Immature embryo culture, Callus induction, Regeneration.},
volume = {4},
Number = {4},
pages = {57-72},
publisher = {},
title_fa = {بررسی کالوس زایی و باززایی از کشت جنین نارس ارقام برنج},
abstract_fa ={تحقیق حاضر، به منظور ارزیابی واکنش 18 رقم برنج (.Oryza sativa L) مشتمل بر 15 رقم برنج ایرانی و سه رقم خارجی، برای کالوسزایی و باززایی گیاهچه از کالوس با کشت جنین نارس نسبت به سه محیط کشت MS، LS و 6N اجرا گردید. میزان کالوسدهی با استفاده از صفات قطر کالوس، وزن تر و وزن خشک مورد ارزیابی قرار گرفت. سپس با انتقال کالوسهای تولیدی از سه محیط کشت ذکر شده به محیط کشت باززایی (MSR) ، و از طریق سنجش درصد گیاهچههای تولید شده از کالوسها، میزان باززایی اندازهگیری گردید. نتایج نشان داد که تفاوت معنیداری هم از لحاظ کالوسزایی و هم باززایی بین ارقام وجود دارد (01/0>P). در مرحله کالوسزایی، از نظر قطر کالوس، ارقام نعمت و چرام-2 به ترتیب با متوسط قطر 83/4 و 6/4 میلیمتر به عنوان ژنوتیپهای برتر شناخته شدند. از نظر وزن تر کالوس ارقام نعمت، چرام-2 تا سپیدرود، طارم محلی و لاینهای خارجی 33IRCTN91 و 30-IRFAON به طور معنیداری بهتر از سایرین بودند. ارقام نعمت، زایندهرود و لاین 33IRCTN91 بالاترین درصد محتویات آبی را داشتند. از نظر باززایی، لاین 33IRCTN91 و ارقام عنبربو محلی، نعمت، چرام-2 و طارم محلی بیشترین میزان باززایی گیاهچه از کالوس را دارا بودند. از هر دو جنبه کالوسزایی و باززایی بین محیطهای کشت تفاوت معنیدار وجود داشت. بدین ترتیب که از لحاظ قطر کالوس، وزن تر، و میزان باززایی، محیطهای کشت MS و N6 با یکدیگر تفاوت معنیداری نداشتند، ولی نسبت به محیط کشت LS، به طور معنیداری برتر بودند( 01/0>P )کالوسهایی که در محیط کشت MS رشد یافتند، بیشترین و در محیط کشت LS، کمترین درصد آب را داشتند. محیط کشت MS و N6 برای کشت این ویترو جنین نارس برنج مناسب تشخیص داده شد، و از بین ارقام مورد مطالعه، ارقام نعمت و چرام-2 به عنوان ارقام برتراز لحاظ کالوسدهی و میزان بازززایی گیاهچه شناخته شدند. همچنین، برنجهای ژاپونیکای مورد مطالعه در زمره بهترین ارقام از نظر میزان باززایی گیاهچه بودند. مطالعه روابط همبستگی بین صفات نشان داد که بین صفت کالوسزایی و باززایی گیاهچه، همبستگی معنیداری وجود ندارد، و این دو صفت مستقل از هم عمل میکنند.},
keywords_fa = { برنج (.Oryza sativa L)، کشت جنین نارس ، کالوس زایی و باززایی },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-113-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-113-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2001}
}
@article{
author = {Zarmehr, F. and Pourreza, J. and Samie, A.H.},
title = {Effects of Changing Vitamin Supplement and Available Phosphorus on Broiler Chicken Performance During Finishing Period},
abstract ={This experiment was conducted to determine the requirements of vitamin supplement and available phosphorus in broiler chickens from 42 to 56 days of age. In a completely randomized design, with a 3×3×3 factorial arrangement, 270 one-day-old commercial broiler chicks were divided into 27 groups (replicates) with 9 treatments, 3 replicates and 10 chicks in each group. Each of the nine diets was given to each treatment from 42 days of age. Levels of vitamin supplement were 0.5, 0.25, 0% and available phosphorus levels were 0.27, 0.22, 0.16%. Diets were isocaloric and isoprotein. Group weight and feed consumption of each replicate were determined after 42 and 56 days of age and daily gain, daily feed consumption and feed conversion were calculated. Percent of carcass components and tibia ash were determined. Results indicated that removal of vitamin supplement from 42 to 56 days of age did not have any significant effects on daily gain, daily feed consumption, feed conversion, live weight, viscera, abdominal fat, carcass weight, wings, neck and back bone. Also, reduction of available phosphorus did not have any significant effect on daily feed consumption, feed conversion, live weight, viscera, abdominal fat, carcass weight, breast meat, femurs, wings, neck and tibia ash. Interaction between vitamin and phosphorus were significant for daily gain, daily feed consumption, live weight, wings, neck and tibia ash (P<0.005) and were highly significant for breast meat, femurs, and back bone (P<0.00l).},
Keywords = { Supplements, Non-phytated phosphorus, Broiler chicken.},
volume = {4},
Number = {4},
pages = {73-81},
publisher = {},
title_fa = {اثر تغییر سطح مکمل ویتامینی و فسفر قابل استفاده بر عملکرد نیمچهْ گوشتی در دورهْ پایانی},
abstract_fa ={این آزمایش به منظور تعیین میزان نیاز به مکمل ویتامینی و فسفر قابل استفاده، از سن 42 تا 56 روزگی طیورگوشتی انجام گرفت. تعداد 270 قطعه جوجه یک روزه گوشتی تجارتی در قالب یک طرح کاملاً تصادفی به روش فاکتوریل (3×3×3) به 27 گروه 10 قطعهای با 9 تیمار و سه تکرار تقسیم شدند. از 42 روزگی به هر تیمار یکی از 9 جیره آزمایشی داده شد. مکمل ویتامینی در سه سطح 5/0، 25/0 و صفر درصد، و فسفر قابل استفاده در سطوح 27/0، 22/0 و 16/0 درصد بود. جیرهها از نظر انرژی و پروتئین یکسان بودند. در سنین 42 و 56 روزگی، وزن گروهی و مصرف خوراک هر یک از تکرارها تعیین و اضافه وزن روزانه، مصرف خوراک روزانه و ضریب تبدیل غذایی محاسبه گردید. پس از کشتار درصد اجزای لاشه و خاکستر ساق پا اندازه گرفته شد. نتایج نشان داد که حذف مکمل ویتامینی از سن 42 تا 56 روزگی، بر اضافه وزن روزانه، مصرف خوراک روزانه، ضریب تبدیل غذایی، وزن زنده، امعا و احشا، چربی حفره شکمی، لاشه آماده طبخ، بالها، گردن و استخوان پشت اثر معنیداری نداشت. همچنین، کاهش فسفر قابل استفاده بر روی اضافه وزن روزانه، ضریب تبدیل غذایی، وزن زنده، امعا و احشا، چربی حفره شکمی، لاشه آماده طبخ، گوشت سینه، رانها، بالها، گردن و خاکستر ساق پا اثر معنیداری نداشت. اثر متقابل ویتامین و فسفر برای اضافه وزن روزانه، مصرف خوراک روزانه، وزن زنده، بالها، گردن و خاکستر ساق پا اثر معنیداری بود (05/0>P) و برای گوشت سینه، رانها و استخوان پشت بسیار معنیدار بود (001/0>P)},
keywords_fa = { مکمل ها، فسفر غیرفیتاته، جوجه گوشتی },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-114-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-114-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2001}
}
@article{
author = {RowghaniHaghighiFard, E.},
title = {The Effects of Cellulomonas uda Bacteria on Fermentation Characteristics and Chemical Composition of Corn Silage},
abstract ={Whole corn plant was ensiled in 70 gr minisilos for 60 days to evaluate the effects of addition of two levels of Cellulomonas uda bacteria (0, 1.2×105 and 2.4×105 cfu per gr of fresh forage) on fermentation and chemical composition of silage. The experiment was arranged as a completely randomized design. The silos were opened after 3 and 6 days of fermentation. The criteria measured included dry matter (DM), pH, organic matter, water soluble carbohydrates, crude protein, cell wall (NDF), acid detergent fiber (ADF), hemicellulose, cellulose, and ammonia-N contents. Both levels of bacteria significantly decreased the pH of silages after 3 days (P<0.05). The final pH of silage with the higher level of bacteria was significantly lower, indicative of a greater fermentation of cellulose in this silage. Addition of bacteria resulted in a non-significant increase in the level of final residual water soluble carbohydrates. Final silage ammonia-N concentration was less than 0.8% of dry matter in all silages and was not affected by bacterial treatment. The ADF content was decreased by 11.9% in the silage containing the lower level of bacteria and by 1.8% in the silage which contained the higher level of bacteria. The NDF content increased in the control silage and that with the lower level of bacteria but decreased by 3.6 gr Kg DM-1 in the silage with the higher bacterial level. Hemicellulose contents increased in all silages but cellulose contents decreased by 9.38% (control), 17.37% (low bacteria) and 12.49% (high bacteria) in the control and bacteria-treated silages, respectively. The results indicated that the addition of 12×105 cfu Cellulomonas uda per gr of whole fresh corn plant was effective in increasing residual water soluble carbohydrates, reducing NDF and hydrolyzing cellulose of whole corn plant.},
Keywords = { Cellulomonas uda , Whole corn plant, Water soluble carbohydrates, Cellulose, Cell wall.},
volume = {4},
Number = {4},
pages = {83-90},
publisher = {},
title_fa = {اثر باکتری Cellulomonas uda بر تخمیر و ترکیب شیمیایی ذرت علوفه ای},
abstract_fa ={به منظور بررسی سطوح مختلف باکتری Cellulomonas uda بر روند تخمیر و ترکیب شیمیایی، گیاه کامل ذرت به مدت 60 روز در سیلوهای کوچک 70 گرمی سیلو گردید. در یک طرح کاملاً تصادفی، سه عدد سیلو از گروه تیمار 1 (بدون باکتری) و تیمارهای 2 و 3 (به ترتیب 105×2/1 و 105×4/2 واحد تشکیل کلنی یا CFU، به ازای هر گرم گیاه تازه) در سومین و شصتمین روز بعد از سیلو کردن باز شدند. معیارهای مورد اندازهگیری عبارت بود از: ماده خشک، اسیدیته، ماده آلی، کربوهیدراتهای محلول در آب، پروتئین خام، دیواره سلولی (NDF)، دیواره سلولی بدون همیسلولز (ADF)، همیسلولز و ازت آمونیاکی. افزودن باکتری در هر دو سطح باعث افزایش معنی دار اسیدیته سیلاژها در روز سوم گردید (05/0>P). اسیدیته نهایی علوفه سیلوشده با بیشترین غلظت باکتری، به طور معنیداری (05/0>P) بیشتر بود، که احتمالاً نشاندهنده افزایش شدت تخمیر کربوهیدراتهای ناشی از تجزیه سلولز در این سیلوهاست. با افزودن باکتری، میزان قندهای محلول در آب باقی مانده نهایی، به طور غیرمعنیداری افزایش یافت. میزان ازت آمونیاکی نهایی همه سیلاژها کمتر از 8 درصد ازت کل، و در تیمارهای 2 و 3 از این هم کمتر بود. افزودن باکتری باعث کاهش میزان دیواره سلولی بدون همیسلولز (ADF) به میزان 9/11 و 8/1 درصد، به ترتیب در تیمارهای 2 و 3 گردید. میزان دیواره سلولی در تیمارهای 1 و 3 افزایش، و در تیمار 2 حدود 6/3 گرم در هر کیلوگرم ماده خشک کاهش نشان داد. میزان همیسلولز در همه تیمارها افزایش داشت، اما میزان سلولز در تیمارهای 1، 2 و 3 به ترتیب 38/9، 37/17 و 49/12 درصد کاهش یافت. به طور خلاصه، افزودن باکتری Cellulomonas uda در سطح 105×2/1 CFU به ازای هر گرم گیاه تازه در افزایش قندهای محلول در آب باقی مانده، کاهش دیواره سلولی و هیدرولیز سلولز از گیاه کامل ذرت موثر است.},
keywords_fa = { Cellulomonas uda ، گیاه کامل ذرت، قندهای محلول در آب ، سلولز، دیواره سلولی },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-115-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-115-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2001}
}
@article{
author = {MosharrafBoroujeni, L. and Keramat, J.},
title = {The Study of Red Beet Colour Production and its Stability During Processing for Food Industries},
abstract ={Recent restrictions on the use of artificial food colours have prompted extensive research on natural pigments as suitable substitutes. The red beet Beta vulgaris L. has been found as a suitable source of natural red pigment since beet powder and concentrates can conveniently be used in food products. In this research, hot and cold extractions of randomly selected red beets were used after preparation and blanching. The extracts were filtered and passed through a column of Amberlite XAD-7 resins after adjusting the pH to 2.5. The adsorbed colour compounds were extracted from the resins by eluting the column with acidified alcohol. The solvent was removed by vacuum rotary evaporator and solid colour was obtained, using a freeze dryer. Physicochemical properties of the solid colour were determined by measuring ash and sugar contents of the solid colour. Also, its purity and stability were investigated under different conditions. The amount of ash and sugar were negligible. The highest stability was observed at a pH value of 5 under cold and dark storage conditions. The purity of the solid colour was determined by scanning in the range of visible wavelengths and preparative TLC. The result showed that purity of the colour as a hundred percent betacyanins. The yield of production was calculated as 2.7 g powder per kilogram of beet. The colour was used in producing ice cream and frozen sherbets, which showed to be a suitable replacement for artificial colour carmoisine. Also the production cost of the colour was as low as less than 0.1 percent of that of ice cream or frozen sherbets.},
Keywords = { Red beet, Colour production, Natural pigment, Amberlite resin.},
volume = {4},
Number = {4},
pages = {91-101},
publisher = {},
title_fa = {بررسی تولید رنگ خوراکی قرمز از چغندر قرمز و پایداری آن طی فرایندهای غذایی},
abstract_fa ={محدودیت مصرف رنگهای قرمز مصنوعی در مواد غذایی، سبب توجه بیشتر به تولید رنگهای طبیعی به عنوان افزودنیهای مجاز گردیده است. یکی از منابع مهم تولید این گونه رنگها چغندر قرمز (.Beta vulgaris L) است، که رنگ حاصل از آن به صورت پودر یا کنسانتره در فراوردههای غذایی مورد استفاده قرار میگیرد. در این تحقیق نمونههای چغندر قرمز پس از عملیات آمادهسازی، آنزیمبری شد، عصاره آن پس از صاف کردن و تنظیم pH از ستون رزین آمبرلیت 7-XAD عبور داده شد و محلول رنگ به کمک الکل اسیدی استخراج گردید. پس از تبخیر حلال توسط دستگاه خشککن تصعیدی، رنگ جامد به صورت پودر تولید شد. سپس ویژگیهای رنگ تولیدی شامل خاکستر، قند، طول موج حداکثر جذب، میزان خلوص و پایداری رنگ تحت شرایط مختلف همچون pH، دما و نور تعیین گردید. در مرحله بعد کاربرد رنگ تولیدی درمحصولات سرد مثل بستنی و شربت یخزده مورد بررسی قرارگرفت. به منظور مقایسه کیفیت این رنگ با رنگهای مجاز مصنوعی، محصولاتی با استفاده از رنگ طبیعی حاصل، و رنگ مصنوعی کارموییزین ساخته شده در سطح آزمایشگاه، تولید شد و آزمایشهای حسی بر روی آنها انجام گرفت. نتایج نشان داد که رنگ تولیدی بتاسیانین خالص بوده و در دمای چهار درجه سانتیگراد، در تاریکی و pH برابر پنج بیشترین پایداری را دارد. همچنین، محصولات تولیدی با رنگ طبیعی از مطلوبیت بیشتری برخوردار بودند. از هر کیلوگرم چغندر قرمز 7/2 گرم پودر رنگ تولید شد. سهم هزینه رنگ در مواد مصرفی تولید فراوردههای یاد شده بسیار اندک، و هزینه رنگ در تولید بستنی کمتر از یک درصد کل هزینههای مواد مصرفی بود.},
keywords_fa = { رنگ قرمز، چغندر قرمز، تولید رنگ، رزین آمبرلیت },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-116-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-116-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2001}
}
@article{
author = {SabooryHalestani, S. and Dokhani, S.H. and Kabir, G.H. and Shokrani, R.},
title = {Qualitative and Guantitative Changes of Organic Acids in Processed Olives by HPLIC},
abstract ={Four cultivars of olive, Kalamata, Marri, Zard and Fishmi were obtained from Roodbar town and treated with two methods, natural and controlled fermentation with Lactobacillus plantarum as a starter culture at 25°C for 100 days. HPLC analysis experiments were conducted during the whole study period. A higher level (1.08% w/w) of total acidity was produced in Fishmi cultivar especially in the natural fermentation (0.8-1.1 g lactic acid/ml) than in other cultivars. Individual organic acids were determined by HPLC. Quantitative changes of organic acids in olives showed (P<0.0l) an increasing pattern of lactic and acetic acids during fermentation, but decreasing levels of malic and citric acids were revealed. The highest level of lactic acid (1.1% w/v) was observed in Zard cultivar and the type of fermentation had no effect on acid production. Malic and citric acids gradually disappeared during 50 days of fermentation period and this change was faster for citric acid during controlled fermentation. Malic acid did not follow this pattern.},
Keywords = { Olive, Organic acid, Natural fermentation, Controlled fermentation, HPLC.},
volume = {4},
Number = {4},
pages = {103-117},
publisher = {},
title_fa = {بررسی تغییر کمی و کیفی اسیدهای آلی طی فرایند کنسرو زیتون، به وسیلهْ روش کروماتوگرافی با کارایی بالا},
abstract_fa ={چهار رقم زیتون کالاماتا، ماری، زرد و فیشمی از شهرستان رودبار تهیه شد. این ارقام با دو روش تخمیر طبیعی و تخمیر هدایت شده با کشت استارتر Lactobacillus plantarum در دمای C 25 ° به مدت 100 روز فرایند شدند و خصوصیات فیزیکوشیمیایی محصول اندازهگیری شد. اندازهگیری اسیدهای آلی با روش HPLC انجام گرفت. بیشترین اسیدیته کل برحسب اسید لاکتیک، 08/1% (حجم/وزن) در رقم فیشمی تولید شد. به طور متوسط تولید اسیدیته کل در تخمیر طبیعی و در تخمیر هدایت شده به ترتیب در حدود 8/0-1/1 و 7/0-9/0 گرم در 100 میلیلیتر محلول در برگیرنده زیتونها بود. بررسی وضعیت اسیدهای آلی موجود در ارقام زیتون، به وسیله روش کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا، نشان داد که در طی فرایند تخمیر، مقدار دو اسید آلی لاکتیک و استیک در زیتونها اضافه شد، ولی از مقدار اسید مالیک و اسید سیتریک کم گردید. بیشترین اسید لاکتیک در رقم زرد (1/1%) تولید شده است. نوع تخمیر در تولید اسید لاکتیک تفاوتی ایجاد نکرد. بیشترین اسید استیک در رقم زرد و ماری تولید شد، و نیز در تخمیر هدایت شده اسید استیک بیشتری تولید گردد. دو اسید آلی مالیک و سیتریک طی 50 روز اولیه فرایند ناپدید شدند. تغییر اسید سیتریک در تخمیر هدایت شده زودتر انجام گرفت ولی تغییر اسید مالیک به نوع تخمیر بستگی نداشت.},
keywords_fa = { زیتون، اسیدآلی، تخمیر طبیعی، تخمیر اجباری، HPLC },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-117-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-117-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2001}
}
@article{
author = {Zibai, K. and Hatami, B.},
title = {Singular and Joint Usage of Third Larval Instars of Hippodamia Variegata (Goeze) and Chrysoperla carnea (Steph.) in Biological Control of Aphis gossypii Glover in Greenhouse},
abstract ={The efficiency of singular and joint usage of third larval instars of ladybeetle, Hippodamia variegata (Goeze) and green lacewing, Chrysoperla carnea (Steph.) was studied against cotton aphid, Aphis gossypii Glover on cucumber plants in greenhouse. The predator-prey ratio of 1:30 reduced the population of pest significantly. Singular and joint usage of predators, however, was not significantly different. The predator-prey ratio of 1:90 reduced the population of host significantly but the treatment with larvae of both predators and the treatment with only ladybeetle larvae were not significantly different. However, only the treatment with lacewing larvae was significantly different from the two above-mentioned treatments.},
Keywords = { Hippodamia Variegata, Green lacewing, Chrysoperla carnea , Cotton aphid, Aphis gossypii, Singular and joint usage.},
volume = {4},
Number = {4},
pages = {119-128},
publisher = {},
title_fa = {استفاده جداگانه و توام لاروهای سن سوم کفش دوزک Hippodamia variegata (Goeze) و بال توری Chrysoperla carnea (Steph.) در مبارزه بیولوژیک شته جالیز Aphis gossypii (Glover ) در گلخانه},
abstract_fa ={کارایی جداگانه و توام لاروهای سن سوم کفشدوزک (Hippodamia variegata (Goeze و بالتوری (Chrysoperla carnea (Steph علیه شته جالیز (Aphis gossypii Glover ) در گلخانه، روی تک بوته خیار سبز مطالعه شد. شکارگرها در نسبت رهاسازی یک شکارگر به 30 شته، به صورت جداگانه و توام، جمعیت میزبان را به طور معنیداری کاهش دادند. ولی بین تیمارهای حضور جداگانه و توام آنها، اختلاف معنیداری دیده نشد. شکارگرها در نسبت رهاسازی یک شکارگر به 90 شته نیز به صورت جداگانه و توام، جمعیت میزبان را به طور معنیداری کاهش دادند. ولی تیمار حضور توام لاروهای بالتوری و کفشدوزک با تیماری که در آن فقط لاروهای کفشدوزک فعالیت مینمودند، اختلاف معنیداری نشان ندادند. اما تیماری که در آن فقط لاروهای بالتوری حضور داشتند، نسبت به دو تیمار فوق به طور معنیداری کاهش بیشتر جمعیت شته را موجب گردید.},
keywords_fa = { رهاسازی، Hippodamia Variegata، بال توری Aphis gossypii، Chrysoperla carnea },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-118-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-118-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2001}
}
@article{
author = {Khajeddin, S.J.},
title = {Impacts of Habitat Slope on Plant from of Astracantha adscendens},
abstract ={Astracantha adscendens is an endemic species in Iran growing on alpine and above alpine timberline habitats on the Zagross Mountain Range. These habitats are characterized by steep slopes, heavy snowfalls and long ice formation periods. The present study was carried out in Chelgerd, Bakhtiari, and Fereidan, Isfahan. Slopes, elevation above sea-level, and magnetic north azimuth were measured. The canopy cover was also measured along four radii in upward, downward, left and right directions. Regression analysis was performed for the measured values of plant and environmental factors. The results revealed that the upward radius had a high negative correlation with slope changes while the downward radius showed no relationship with slope variations. The two left and right radii had a high and positive relationship with each other, both reducing in length as the slope steepness increased. Shrub volume decreases with increasing slope steepness. Plant shape was classified into seven groups using Sorenson similarity index and constructing the dendrogram. Snow pressure bends the stem toward the soil surface. Snow gliding pressure scratches stem and its base buds above the bent stem. Soil and debris move downward the slope as a result of snow gliding and rainfall runoff as well as wildlife and domestic animals. Snow gliding along with other natural factors have various effects on A. adscendens plant form which can be grouped under three categories: direct mechanical effect of snow, physiological effect of snow, and indirect effect of precipitation and wildlife. The environmental factors and plant physiological responses to them change the A. adscendens plant form from a funnel or ob-conical shape to a semi-funnel or semi ob-conical form.},
Keywords = { Astracantha adscendens, Alpine timberline habitats, Above alpine, Plant form, Cluster analysis, Habitat slope, Charmahal-e-Bakhtiari.},
volume = {4},
Number = {4},
pages = {129-144},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر شیب رویشگاه در تغییر شکل گیاه گون گزی ( Astracantha adscendens )},
abstract_fa ={درختچه گون گزی (Astracantha adscendens) بومی ایران بوده و در رویشگاههای کوه سری کوههای زاگرس میروید. این رویشگاهها که در مناطقی مانند چهارمحال و بختیاری و فریدن بیشتر دیده میشوند، دارای برف زیاد وسراشیبهای تند هستند. این مطالعه در منطقه چلگرد چهارمحال بختیاری و فریدن اصفهان صورت گرفت. بدین منظور، عوامل محیطی چون شیب، ارتفاع از سطح دریا و آزیموت شمال مغناطیسی، و درگون گزی، قطر تاج پوشش به صورت چهار شعاع، در جهت بالا، پایین و دو سمت راست و چپ شیب اندازهگیری شد. بین ابعاد اندازهگیری شده گیاه و عوامل محیطی آنالیز رگرسیون انجام گردید. نتایج نشان داد که شعاع سمت بالای شیب، با تغییر شیب همبستگی منفی خیلی شدید دارد. بین شعاع به طرف پایین و شیب همبستگی مشاهده نشد. دو شعاع سمت راست و چپ شیب هم که با یکدیگر همبستگی شدید مثبت داشتند، متناسب با شیب کوتاهتر میشدند. حجم درختچه نیز در جهت بالای شیب کاهش یافته است. با آنالیز خوشهای و رسم دندروگرام، شکل گیاه در هفت گروه طبقهبندی گردید. استرس فشار برف و یخ، باعث خراش و ساییدگی جوانههای سمت بالای شیب میگردد. با حرکت برف و باران، و نیز تردد حیوانات وحشی و دام اهلی، خاک و سنگریزه به طرف پایین حرکت کرده و تاثیر فیزیولوژیک و مکانیکی فوق را در گیاه موجب میشود. بنابراین، سر خوردن برف همراه با دیگر عوامل محیطی، آثار مختلفی بر شکل گیاه به جای میگذارند که میتوان آنها را در سه گروه تاثیر مکانیکی مستقیم برف، تاثیر فیزیولوژیک برف و تاثیر غیرمستقیم بارندگی و حیوانات وحشی طبقهبندی کرد. در اثر این عوامل و واکنش فیزیولوژیک گیاه به آنها، شکل گون گزی از قیفی یا واژ مخروطی به نیمه قیفی شکل و یا نیم واژ مخروطی تبدیل میگردد.},
keywords_fa = { گون گزی،رویشگاه کوه سری،رویشگاه بالای حددارمرز،شکل گیاه،آنالیزخوشه ای، چهار محال و بختیاری، اصفهان، Astracantha adscendens },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-119-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-119-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2001}
}
@article{
author = {Noorbakhsh, F. and Afyuni, M.},
title = {Estimation of Field Capacity and Permanent Wilting Point from Some Soil Physical and Chemical Properties},
abstract ={Field capacity (FC) and permanent wilting point (PWP) are important factors affecting irrigation scheduling and field management. FC and PWP can be estimated from some of the soil physical and chemical properties. Pressure Plate apparatus is usually used for determination of FC and PWP, but this is a time-consuming and laborious procedure besides, the apparatus may not be available in many laboratories. Samples were taken from 23 locations in Isfahan and Chaharmahal Va Bakhtiary provinces in central Iran. Soil texture, organic matter and cation exchange capacity were determined. Soil moisture at FC and PWP of the soils were measured with a pressure plate. Simple and multiple regression analyses were used to study the relationships between FC and PWP with sand, silt, clay, soil organic matter and cation exchange capacity. Results indicated that FC significantly correlated with sand, organic matter and cation exchange capacity in a stepwise model (r=0.97**). The PWP of soil also correlated significantly with silt, organic matter, and cation exchange capacity in a stepwise model (r=0.95**). Available water capacity (FC-PWP) correlated with sand in a stepwise model (r=0.82**). On the whole, results showed that FC and PWP can be estimated from some soil physical and chemical properties.},
Keywords = { Field capacity, Permanent wilting point, Available water, Regression methods.},
volume = {4},
Number = {1},
pages = {1-9},
publisher = {},
title_fa = {تخمین ظرفیت زراعی و نقطه پژمردگی دایم از روی برخی خصوصیات فیزیکی و شیمیایی خاک},
abstract_fa ={اطلاع از وضعیت حدود رطوبتی ظرفیت زراعی و نقطه پژمردگی دایم، در برنامهریزیهای آبیاری و مدیریت زراعی بسیار مهم است. تعیین دقیق این حدود با استفاده از دستگاه صفحه فشاری صورت میگیرد، لیکن این کار معمولاً وقتگیر بوده، و در عین حال امکانات مورد نیاز آن در همه آزمایشگاهها یافت نمیشود. بنابراین، با تخمین این حدود از روی برخی ویژگیهای فیزیکی و شیمیایی خاک، میتوان اطلاعات مفیدی از توانایی نگهداری رطوبت خاک به دست آورد. در این مطالعه 23 نمونه خاک از نقاط مختلف استانهای اصفهان و چهارمحال و بختیاری تهیه گردید. در انتخاب نمونهها سعی شد دامنه وسیعی از انواع خاکهای موجود برداشت گردد. پس از انتقال خاکها به آزمایشگاه، درصد اندازه ذرات، درصد مواد آلی، ظرفیت تبادل کاتیونی، FC و PWP خاکها با روشهای مناسب اندازهگیری شد، و به کمک روشهای رگرسیون یک متغیره و چندمتغیره (همراه با گزینش متغیر به صورت مرحله به مرحله)، رابطه FC و PWP با سایر خصوصیات خاک بررسی گردید. نتایج نشان داد که FC با درصد شن، درصد ماده آلی و ظرفیت تبادل کاتیونی خاک رابطه قوی دارد. به طوری که این سه ویژگی در مدل چندمتغیره وارد میشوند (**97/0=r) و سایر متغیرها وارد نمیگردند. همچنین، PWP نیز با درصد سیلت، ماده آلی و ظرفیت تبادل کاتیونی رابطه معنیدار داشته، این سه متغیر وارد مدل میشوند (**95/0=r). آب قابل استفاده (AWC)، اگر چه با درصد شن، سیلت و رس رابطه معنیدار دارد، لیکن هنگام استفاده از مدل چند متغیره تنها شن وارد میشود (**82/0=r). به طور کلی، نتایج حاصله گویای آن است که برای تخمین FC و PWP این خاکها میتوان از سایر ویژگیهای خاک استفاده نمود.},
keywords_fa = { ظرفیت زراعی ، نقطه پژمردگی دایم ، آب قابل استفاده ، روشهای رگرسیونی },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-120-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-120-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Abdeshahi, A. and Soltani, G.},
title = {Investigation of Farmers Risk Behavior Using the Empirical, Econometric and Risk Programming Models},
abstract ={Successful implementation of socio-economic projects depends on the degree of planners’ awareness of farmers’ risk coefficient. Because agriculture is a risky activity, knowledge about the farmers’ attitudes toward risk in each area is essential. This research investigated the farmers’ risk behavior in Homayjan district in Sepidan township. Cross-section and time series data were collected from a random sample of farmers and from Agricultural Department of Fars Province, respectively. In this study, the Safety First Rule (SFR), Generalized Stochastic Production Function (GSPF) and Target Motad models were used. The results indicated that in this area, farmers are risk averse in crop production, but they have a low risk coefficient in the use of modern inputs. Signs of GSPF revealed that the use of modern resource input reduces risk. Target Motad risk programming model confirmed that farmers are risk averse because with increasing risk, crops like wheat that have relatively stable prices and yield enter the model, while crops like onion that have high instability in price and yield are omitted from the model.},
Keywords = { Risk behavior, Empirical programming models, Risk programming, Target MOTAD, Production function.},
volume = {4},
Number = {1},
pages = {11-21},
publisher = {},
title_fa = {بررسی ریسک گریزی زارعین با استفاده از مدلهای تجربی ، اقتصادسنجی و برنامه ریزی ریسکی},
abstract_fa ={درجه موفقیت طرحهای اقتصادی - اجتماعی، به سطح آگاهی برنامهریزان از نحوه برخورد افراد با ریسک بستگی دارد. چون کشاورزی فعالیتی ریسکی است، بنابراین آگاهی از رفتار ریسکی کشاورزان در هر منطقه امری ضروری است. این مطالعه به بررسی رفتار ریسکگریزی زارعین در منطقه همایجان، از توابع شهرستان سپیدان در استان فارس، پرداخته است. آمار و اطلاعات مقطعی مورد نیاز از طریق پرسشنامه و مصاحبه حضوری با کشاورزان، و اطلاعات سری زمانی از سازمان کشاورزی استان فارس جمعآوری شده است. برای بررسی رفتار ریسکی زارعین در منطقه مورد مطالعه، از سه روش قاعده “اول اطمینان”، تابع تولید تصادفی یافته و مدل برنامهریزی ریسکی تارگت موتاد استفاده شده است. نتایج حاصل از مطالعه نشان داد که کشاورزان منطقه مورد مطالعه، در تولید محصول ریسکگریزند، اما در مصرف نهادههای نوین دارای ریسکگریزی پایین هستند. علایم متغیرهای تابع تولید تصادفی تعمیم یافته، نشان داد که مصرف نهادههای نوین باعث کاهش ریسک میشود. مدل برنامهریزی ریسکی تارگت موتاد نیز ریسکگریزی زارعین در تولید محصول را تأیید کرد، به طوری که با افزایش ریسک، محصولاتی مثل گندم، که از ثبات نسبی قیمت یا عملکرد برخوردار است، وارد الگو شده، و محصولاتی مثل پیاز، که نوسان قیمت و عملکرد بالایی دارند، از الگو حذف میگردند.},
keywords_fa = { ریسک گریزی، مدلهای تجربی ، برنامه ریزی ریسکی، تارگت موتاد ، تابع تولید},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-121-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-121-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Zamani, G.H.},
title = {Knowledge and Technology Transfer . A case study: Linkage Between College of Agriculture of Shiraz University and Extension Service in Fars Province},
abstract ={Agricultural colleges have three main objectives: training, research, and offering public services. Transfer and dissemination of agricultural knowledge and technology is the best example of universities’ services. In this regard, agricultural extension has the important role of linking agricultural colleges with agricultural industry. The linkage between extension and agricultural colleges is effective in promoting the two organizations and ultimately enhancing the development of agriculture. Therefore, the significance of this linkage has been emphasized by many program planners as well as researchers. This descriptive research was conducted to analyze the perception of the faculty members at Agricultural College of Shiraz University and the extension agents and specialists of Fars Province. A theoretical framework was developed based on a “communication model”, and forty-seven factors effective in establishing and promoting the linkage between research and extension were recognized. The results revealed that the most important factor in research-extension linkage is “the degree of contact and knowledge of local agricultural affairs by researchers”. The paper concludes by providing recommendations that could be used to strengthen the interaction between research and extension institutions.},
Keywords = { Research, Extension, Research–extension linkage, University, College of agriculture.},
volume = {4},
Number = {1},
pages = {23-42},
publisher = {},
title_fa = {انتقال فنآوری و دانش کشاورزی مطالعه موردی : ارتباط بین دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز و ترویج کشاورزی فارس},
abstract_fa ={از رسالتهای عمده دانشگاهها و به ویژه دانشکدههای کشاورزی، آموزش، پژوهش و ارائه خدمات مورد نیاز جامعه است. مهمترین مصداق ارائه خدمات برای دانشکدههای کشاورزی، نشر و انتقال فنآوری، به وسیله برقراری ارتباط با نهادهای ترویجی است. از طریق این ارتباط پژوهشگران دانشگاهی با مسائل، نیازها، و شرایط کشاورزی جامعه آشنایی بیشتری یافته، از این آگاهیها در امور آموزشی، طراحی و انجام فعالیتهای تحقیقاتی خود بهره میگیرند. از طرف دیگر، جامعه کشاورزی با کمک مروجین، به جدیدترین یافتههای علمی و راهحلهای مناسب برای بهبود کشاورزی خود دست مییابد. لذا، ارتباط بین دانشکدههای کشاورزی، به عنوان یک نهاد آموزشی و تحقیقاتی، با نهاد ترویج کشاورزی همواره مورد تأکید سیاستگزاران امر توسعه کشاورزی، پژوهشگران و اندیشمندان بوده است.در این پژوهش، با بهرهگیری از مدل ارتباطات، چارچوب نظری مناسب تدوین، و سپس با مرور مطالعات پیشین، چهل و هفت عامل مهم در برقراری ارتباط بین پژوهش و ترویج تشخیص داده شد. با یک تحقیق میدانی از نوع توصیفی، نظریات استادان دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز و کارشناسان و مروجین کشاورزی استان فارس نسبت به اهمیت و تأثیر هر یک از عوامل مذکور، در وضعیت فعلی ارتباط بین دو نهاد، مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان میدهد که مهمترین عامل در تقویت ارتباط بین دانشکدههای کشاورزی با ترویج، آشنایی محققین دانشگاه از اوضاع کشاورزی منطقه میباشد. در پایان گزارش، سایر دستاوردهای این پژوهش، همراه با توصیههای عملی برای گسترش و تقویت ارتباط بین دو نهاد، ترویجی و آموزشی - پژوهشی ارائه شده است.},
keywords_fa = { پژوهش، ترویج، ارتباط پژوهش و ترویج ، مروج، دانشگاه ، دانشکده کشاورزی },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-122-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-122-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Hossein-Pour, A.R. and Kalbasi, M.},
title = {Potassium Quantity-Intensity Ratio of Some Soils of Iran and Correlation of its Parameters with Selected Soil Properties},
abstract ={Quantity-intensity (Q/I) curves and their derived parameters provide general information about soil K availability. This investigation was conducted to obtain Q/I parameters and to study the relationships between the Potassium Q/I parameters and the properties of 15 soils from central and northern Iran. Soil samples were equilibrated with solutions containing different potassium activity ratios (ARk). Changes in potassium concentrations in the equilibrium solution (ΔK) were plotted against activity ratio of K, and Q/I parameters were determined. Correlations between Q/I Parameters and some properties of soils were studied. The Q/I plots showed the common shapes described in the literature whereas high variations were observed in the soils with respect to AR°, ΔR°, BPCk and Kx. The potassium activity ratio at equilibrium ranged from 0.005 to 0.532 with an average of 0.02 (mmol L-1)0.5. The potassium potential buffering capacity (PBCk) ranged from 4.40 to 76.3 with an average of 16.2 (mmol kg-1) / (mmol L-1)0.5. The readily exchangeable potassium (ΔK°) ranged from 0.007 to 0.737 with an average of 0.25 cmol kg-1 and slowly exchangeable potassium (Kx) ranged from 0.023 to 0.55 with an average of 0.3 cmol kg-1. Highly significant linear correlations were found (α=0.01) between PBCk and CEC (r=0.66), AR° and exchangeable potassium percentage (r=0.76), AR° and solution potassium (r=0.89), and between ΔK° and exchangeable potassium (r=0.79). Because of high variations in physicochemical properties of soils, correlation coefficients between Q/I parameters and soil properties were not very high.},
Keywords = { Potassium, Quantity, Intensity.},
volume = {4},
Number = {1},
pages = {43-56},
publisher = {},
title_fa = {نسبت کمیت - شدت پتاسیم و همبستگی پارامترهای آن با خصوصیات خاک در تعدادی از خاکهای ایران},
abstract_fa ={یکی از روشهای تعیین وضعیت پتاسیم خاک، استفاده از منحنیهای کمیت به شدت (Q/I) و پارامترهای آن است. تحقیق حاضر برای رسم منحنیهای Q/I، و به دست آوردن پارامترهای آن برای تعدادی از خاکهای منطقه مرکزی و شمال ایران، و همچنین تعیین ارتباط پارامترهای مذکور با بعضی از ویژگیهای خاک، بر روی 15 خاک انجام گرفت. ریزنمونههایی از هر خاک، با محلولهای دارای نسبت فعالیت پتاسیم (ARk) متفاوت به تعادل رسانیده شد، و تغییر غلظت پتاسیم در محلول (ΔK)، به عنوان تابعی از نسبت فعالیت پتاسیم اندازهگیری گردید. با استفاده از اطلاعات به دست آمده، منحنیهای Q/I برای هر خاک رسم و پارامترهای آن تعیین شد. همچنین، همبستگی بین پارامترهای Q/I و بعضی از ویژگیهای خاکها تعیین گردید. منحنیهای Q/I به دست آمده، شکل معمول گزارش شده در منابع را نشان داد، ولی از نظر پارامترهای °AR°، PBCK، k و Kx، تفاوتهای زیادی بین خاکها مشاهده شد. نسبت فعالیت پتاسیم در حال تعادل (°AR) بین 005/0 تا 532/0 با متوسط 20/0 5/0(mmol L-1) ظرفیت بافری پتاسیم (PBCK) بین 4/4 تا 3/76 با متوسط 2/16 5/0(mmol Kg-1)/(mmol L-1 )، پتاسیم آسان قابل تبادل (°ΔK) بین 007/0 تا 737/0 با متوسط 25/0 cmol kg-1 و پتاسیم سخت قابل تبادل (Kx) بین 023/0 تا 550/0 با میانگین 3/0 cmol kg-1 متغیر بود. مطالعه همبستگی بین پارامترهای Q/I و خصوصیات خاک، حاکی از همبستگی معنیدار بین PBCK و °CEC(66/0=r)، AR با درصد پتـاسیم تبادلی (76/0=r) و °AR با پتاسیم محلول (89/0=r) بود. همچنین بین (°ΔK) و مقدار پتاسیم تبادلی، همبستگی معنـیداری (79/0=r) مشاهده گردید. به دلیل تفاوت زیاد بین خصوصیات فیزیکوشیمیایی خاکهای مطالعه شده، ضرایب همبستگی بین خصوصیات خاک و پارامترهای Q/I بالا نبود},
keywords_fa = { پتاسیم، کمیت- شدت },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-123-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-123-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Mahlooji, M. and Mousavi, S.F. and Karimi, M.},
title = {The Effects of Water Stress and Planting Date on Yield and Yield Components of Pinto Bean (Phaseolus vulgaris)},
abstract ={A study was conducted to determine irrigation scheduling of pinto bean and to evaluate the effect of its planting date. A split-plot with complete randomized block design with four replications was used at Isfahan University of Technology Research Station in Shervedan-Falavarjan, The main plots were three irrigation regimes of T1 to T3 (irrigation after 50±3, 70±3 and 90±3 mm evaporation from class A pan, respectively) and the sub-plots were two planting dates of May 28 and June 28. The results showed that delayed planting from May to June caused earlier flowering, physiological maturity and reduction of 29.6% in grain yield. Grain yield in T1 to T3 treatments were 3585.1, 3510.5 and 1925.8 kg/ha, respectively. The difference between grain yields of T1 and T2 with T3 treatments were significant at 1% probability level. Biological yields at May 28 and June 28 planting dates were 8257.1 and 5535 kg/ha, respectively, which were significantly different. There was no significant difference between biological yields of T1 and T2 treatments. Number of pods per square meter was the most important component of grain yield and 85% of grain yield difference was due to this part. Harvest index was affected by irrigation treatment and planting date. Mean harvest indices for T1 to T3 treatments were 45.5, 46.1 and 37%, respectively, and 42.8% and 44.9% for the two planting dates. Water use efficiencies for grain yield in T1 to T3 treatments were 0.557, 0.556 and 0.329 kg/m3, respectively. Generally, treatment T2 was shown to be the best irrigation regime.},
Keywords = { Legumes, Irrigation schedule, class A pan, Development stages, irrigation regime.},
volume = {4},
Number = {1},
pages = {57-68},
publisher = {},
title_fa = {اثر تنش رطوبتی و تاریخ کاشت بر عملکرد و اجزای عملکرد دانه لوبیا چیتی},
abstract_fa ={به منظور تعیین زمان آبیاری و اثر تاریخ کاشت بر عملکرد و اجزای عملکرد دانه لوبیاچیتی، آزمایشی در سال 1373 در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه صنعتی اصفهان، واقع در روستای شرودان از توابع فلاورجان، به صورت کرتهای یک بار خرد شده، در قالب بلوکهای کامل تصادفی، و در چهار تکرار اجرا گردید. کرتهای اصلی به سه تیمار آبیاری پس از 3± 50، 3± 70 و 3± 90 میلیمتر تبخیر از تشت تبخیر کلاس A (تیمارهای T1 تا T3) و کرتهای فرعی به دو تاریخ کاشت هفتم خرداد و هفتم تیر اختصاص یافت. نتایج نشان داد که تأخیر در کاشت، از هفتم خرداد به هفتم تیر، گلدهی و رسیدگی فیزیولوژیک را تسریع، و کاهشی در حدود 6/29 درصد را در عملکرد دانه لوبیا باعث گردید. عملکرد دانه در تیمارهای آبیاری T1 تا T3 به ترتیب 1/3585، 5/3510 و 8/1925 کیلوگرم در هکتار شد، که اختلاف بین تیمارهای T1 و T2 با تیمار T3 در سطح یک درصد معنیدار گردید. عملکرد بیولوژیک در دو تاریخ کاشت هفت خرداد و هفت تیر، به ترتیب 1/8257 و 5535 کیلوگرم در هکتار و اختلاف آنها معنیدار بود. بین تیمارهای T1 و T2 از لحاظ عملکرد بیولوژیک اختلاف معنیداری وجود نداشت. تعداد غلاف در متر مربع، که مهمترین جزء در تعیین عملکرد دانه میباشد، به تنهایی 85 درصد از تغییرات عملکرد دانه را توجیه کرد. شاخص برداشت تحت تأثیر تاریخ کاشت و تیمارهای آبیاری قرار گرفت. میانگین شاخص برداشت در تیمارهای T1 تا T3 به ترتیب 5/45، 1/46 و 37 درصد، و برای تاریخهای کاشت هفت خرداد و هفت تیر 8/42 و 9/44 درصد بود. بازده مصرف آب برای عملکرد دانه در تیمارهای T1 تا T3، به ترتیب 557/0، 556/0 و 329/0 کیلوگرم بر متر مکعب بود. به طور کلی، تیمار T2 بهترین رژیم آبیاری تشخیص داده شد.},
keywords_fa = {حبوبات، زمان آبیاری، طشت تبخیر کلاس A، مراحل نمو، بازده مصرف آب },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-124-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-124-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Edriss, M.A. and Khosravinia, H. and Pourreza, J.},
title = {Heritability of Some Body Measurements and Carcass Characteristics in Native Chickens and their Crosses with an Exotic Breed},
abstract ={Data of 1200 male and female chicks from 90 sires were used to estimate the heritabilities as well as genetic and phenotypic correlations of body measurements and carcass characteristics in three genetic groups, namely, crosses of native chickens with an exotic breed (group A), native chickens which were selected for two generations on the basis of 8th week body weight (group B) and a native control group (group C). The effects of genetic group, sex and system (litter vs. cage) on body measurements (shank and breast traits) and carcass characteristics were studied. Data of body measurements were collected at 6th week of age, and carcass traits were recorded at slaughter time at 10th week of age (except breast angle which was recorded at 8th week). All carcass traits and body measurements except shank were significantly affected by genetic groups (P<0.05). Sex and system of rearing did not have any significant effect on body measurements and carcass traits. Estimated heritabilities for body measurements and carcass traits showed a wide range. Breast and shank measurements had the lowest and those related to abdominal fat had the highest heritabilities. Phenotypic correlations for all of the body measurements were lower than genetic correlations among these traits. Genetic correlations between body measurements and carcass characteristics were mostly significant},
Keywords = { Heritability, Correlation, Carcass, Native and crosses chickens, Shank, Breast.},
volume = {4},
Number = {1},
pages = {69-80},
publisher = {},
title_fa = {توارث برخی از اندازههای بدن و خصوصیات لاشه در مرغ بومی و آویخته آن با یک نژاد خارجی},
abstract_fa ={اطلاعات مربوط به 1200 جوجه نر و ماده از 90 گروه پدری به منظور برآورد توارثپذیری اندازههای بدن و خصوصیات لاشه و روابط ژنتیکی و فنوتیپی آنها، در سه گروه ژنتیکی مشتمل بر مرغهای آمیخته بومی با یک نژاد خارجی گوشتی (گروه A)، مرغهای بومی که برای دو نسل بر اساس وزن هشت هفتگی تحت انتخاب بودهاند (گروه B) و یک گروه شاهد بومی (گروه C) مورد استفاده قرار گرفت. اثر گروه ژنتیکی، جنس و سیستم نگهداری (قفس یا بستر)، اندازههای بدن (طول و عرض ساق، و طول، عرض و زاویه سینه) و خصوصیات لاشه (وزن و بازده لاشه، میزان و درصد چربی حفره بطنی نسبت به وزن زنده و وزن لاشه) بررسی شد. آمار مورد نیاز برای اندازههای بدن در سن شش هفتگی (زاویه سینه در سن هشت هفتگی)، و آمار مورد نیاز برای خصوصیات لاشه در سن 10 هفتگی جمعآوری گردید. اثر گروه ژنتیکی بر تمام صفات مورد مطالعه (به استثنای عرض ساق پا) معنیدار بود (05/0>P) اثر جنس و روش نگهداری بر تغییرات صفات معنیدار نبود. دامنه تغییرات برآورد توارثپذیری اندازههای بدن و خصوصیات لاشه وسیع بود، به طوری که خصوصیات ساق پا و سینه دارای کمترین، و صفات مربوط به چربی حفره شکمی واجد بالاترین مقادیر ضریب وراثتپذیری بود. همبستگی فنوتیپی بین اندازههای بدن، نسبت به همبستگی ژنتیکی عموماً در حد پایینتری بود. همبستگی ژنتیکی بین اندازههای بدن و خصوصیات لاشه اکثراً معنیدار شد.},
keywords_fa = { توارثپذیری، همبستگی، چربی حفره بطنی، ساق پا، سینه ، مرغ بومی، مرغ آمیخته},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-125-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-125-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Rezvani, M.R. and Golian, A. and EftekhariShahroudi, F. and NassiriMoghaddam, H.},
title = {Effects of Pullet Nutrition and Dietary Energy and Fat of Layer Rations on the performance of Hy-line Layers},
abstract ={An experiment with 720 pullets was conducted to investigate the effect of dietary energy levels of pullet and dietary energy and fat of laying ration on subsequent performance parameters during 14-20 and 22-44 weeks of age. In the first period, white leghorn pullets were fed with two diets of low and high density energy (2600 and 3200 Kcal ME/kg). In the lating period (second period), birds, in each treatment of pullet period, were fed with six diets containing three levels of low, medium and high energy (2600, 2750 and 2900 kcal/kg) at two levels of supplemental fat (zero and 2%). All diets were formulated to meet minimum NRC (1994) requirements of amino acids and protein. This experiment was done in randomized complete block designs with 5 replicates. The levels of energy in the growing period did not affect egg production, egg weight, daily feed intake, feed conversion rate and age of pubertal maturity in laying period, but pullets fed with high energy diet had significantly higher weights as compared to low energy diet in the beginning of laying period. In the laying period, the use of supplemental fat (2%) improved egg production and egg weight, but feed intake and feed conversion rate were not affected. Means of feed conversion rate, feed intake and egg production during laying period in low energy diet were greater than those as compared to high energy diet, but egg weight was not affected by energy level of diets. Low energy intake to protein intake ratio in low energy diet versus high energy diet may be a reason for greater egg production in lower energy than in higher energy diets.},
Keywords = { White leghorn pullet, Metabolizable energy, Supplement, performance.},
volume = {4},
Number = {1},
pages = {81-91},
publisher = {},
title_fa = {اثر انرژی دوره پرورش و سطوح انرژی و چربی جیره تخمگذاری بر عملکرد مرغانهای لاین},
abstract_fa ={تعداد 720 قطعه نیمچه لگهورن سفید های لاین، از 14 تا 20 هفتگی، با دو رژیم غذایی کم انرژی و پرانرژی (2600 تا 3200 کیلوکالری انرژی قابل متابولیسم در کیلوگرم) تغذیه شدند. مرغهای تغذیه شده با هر یک از این دو سطح انرژی، به طور جداگانه در دوره تخمگذاری (20-44 هفتگی)، با شش رژیم غذایی شامل سه سطح انرژی کم، متوسط و پرانرژی (2600، 2750 و 2900 کیلوکالری انرژی قابل متابولیسم در کیلوگرم)، و در دو سطح چربی مکمل (صفر و دو درصد) تغذیه گردیدند. سطح انرژی دوره پرورش بر درصد تولید تخم مرغ، وزن تخم مرغ، مصرف خوراک روزانه، ضریب تبدیل خوراک و سن بلوغ جنسی در طی دوره تخمگذاری تأثیری نداشت. در صورتی که نیمچههای تغذیه شده با جیره پرانرژی، در شروع تخمگذاری وزن بیشتری نسبت به جیره کمانرژی داشتند. درصد تولید و وزن تخم مرغ در طول دوره تخمگذاری، با استفاده از دو درصد چربی مکمل در جیره، به طور قابل ملاحظهای بهبود یافت. اما خوراک مصرفی و ضریب تبدیل تحت تأثیر چربی مکمل قرار نگرفت. میانگینهای ضریب تبدیل، مصرف خوراک و درصد تولید تخم مرغ در طی دوره تخمگذاری، در جیره کم انرژی بیشتر از پرانرژی بود، اما وزن تخم مرغ تحت تأثیر انرژی جیره قرار نگرفت.},
keywords_fa = { نیمچه ، مرغ تخمگذار، انرژی قابل متابولیسم، چربی مکمل، عملکرد },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-126-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-126-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {EbrahimNejad, Y. and Pourreza, J.},
title = {Effects of Ionophorous Anticoccidial Drugs, Salinomycin and Lasalocid, on the Performance of Broiler Chicks and the Relationship of these Drugs to Supplementary Methionine},
abstract ={This experiment was carried out to study the effect of ionophore drugs (Salinomycin, Lasalocid and their combination) on the performance of broiler chicks. Also their relationship with methionine (three levels) was evaluated. 1215 one-day-old commercial broiler chicks (Arian) were divided into 81 groups, 15 chicks per group, and tested in a completely randomized design with a 3×3×3 factorial experiment and three levels (0/0, recommended and 1.5 times recommended) of drugs and three levels (0.0, 1% and 0.2%) of supplemental methionine. The results indicated that these drugs reduced body weight gain significantly (p<0.05) at 21 and 56 days of the experiment. Decreasing feed consumption and increasing feed conversion was significant (p<0.05) due to Lasalocid supplementation. Increasing drug level significantly (p<0.05) reduced body weight gain and feed intake and feed conversion was increased at 21 to 42 and 0 to 56 days of the experiment. The effect of supplemental methionine on body weight of 42 days (P<0.05) and feed conversion at 21 to 42 and 0 to 56 days (p<0.01) were significant. The interactions between drug type and drug level on body weight gain, feed consumption and feed conversion were significant (p<0.05). Lasalocid significantly (p<0.05) increased water intake. Drugs did not affect litter moisture and mortality. The results showed that Salinomycin was better than Lasalocid. Also supplemental methionine was not effective in compensating for the growth depression caused by ionophore drugs.},
Keywords = { Ionophore, Salinomycin, Lasalocid, Methionine, Broiler chicks, Body weight, Feed consumption, Water consumption.},
volume = {4},
Number = {1},
pages = {93-104},
publisher = {},
title_fa = {اثر داروهای یونوفورکوکسیدیوز سالینومایسین و لازالوسید بر عملکرد جوجه های گوشتی و ارتباط این داروها با مکمل متیونین},
abstract_fa ={این آزمایش به منظور مطالعه اثر داروهای یونوفور (سالینومایسین، لازالوسید و نسبت ترکیبی آنها) بر عملکرد طیور گوشتی اجرا شد. هم چنین، ارتباط این داروها با سه سطح متیونین ارزیابی گردید. تعداد 1215 قطعه جوجه یک روزه گوشتی تجارتی (آرین) به 81 گروه 15 قطعهای تقسیم شدند و مورد آزمایش قرار گرفتند. این آزمایش در قالب طرح پایه کامل تصادفی، به صورت آزمایش فاکتوریل 3×3×3، شامل سه سطح دارو (صفر، سطح توصیه شده و 5/1 برابر سطح توصیه شده) و سه سطح متیونین (صفر، 1/0% و2/0%) انجام شد. نتایج نشان داد که این داروها افزایش وزن بدن را در 21 و 56 روزگی کم کردند (05/0>P). در اثر داروی لازالوسید، مصرف غذا کاهش یافته و ضریب تبدیل غذا به طور معنیداری (05/0>P)بدتر شد. افزایش سطح دارو اضافه وزن بدن و مصرف غذا را کاهش داد و ضریب تبدیل غذا را در دوره 21-42 و 0-56 روزگی به طور معنیداری (05/0>P)بدتر نمود. اثر مکمل متیونین بر وزن بدن در 42 روزگی و (05/0>P) بر ضریب تبدیل غذا در روزهای 21-42 و 0-56 معنیدار (01/0>P) بود. اثر متقابل نوع دارو و سطح دارو بر اضافه وزن بدن، مصرف خوراک و ضریب تبدیل غذا معنیدار (05/0 > P) گردید. لازالوسید مصرف آب را به طور معنیداری (05/0>P) افزایش داد. داروها رطوبت بستر و تلفات را تحت تأثیر قرار ندادند. از نتایج بالا چنین استنباط میشود که عملکرد سالینومایسین نسبت به لازالوسید بهتر بوده و همچنین، مکمل متیونین تأثیری در جبران کاهش رشد ناشی از داروهای یونوفور نداشته است.},
keywords_fa = { یونوفور، سالینومایسین، لازالوسید، متیونین، جوجه های گوشتی، وزن بدن، مصرف خوراک، مصرف آب},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-127-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-127-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Vatankhah, M. and Edriss, M.A.},
title = {Performance Estimation and Study of Some Environmental Reproductive Traits in Bakhtiari Sheep},
abstract ={In this study 2510 records of reproductive traits from the mating of 879 ewes with 164 rams of Bakhtiari sheep breed, during 1989 to 1997, were used in order to estimate the effects of environmental factors on their reproductive performance. The mean and standard errors of reproductive traits were as follows: conception rate, 0.9±0.01 number of lambs born per ewe exposed, 1.06±0.01 number of lambs born alive per ewe exposed, 1.01 ±0.0l, number of lambs weaned per ewe exposed, 0.93±0.01 litter size alive at birth, 1.10±0.01 litter size at weaning, 1.01±0.02 and number of lambs weaned per lambing ewe, 1.09±0.01. The effect of joining year was highly significant (P, 0.01) for all of the considered reproductive traits. Age of ewe at joining time was also a significant (P<0.05 and 0.01) source of variation for most of the reproductive traits. Maximum reproductive performance occurred for ewes of 4 to 5 years of age. Mating time was also a significant factor (P<0.05 and 0.01) for all of the reproductive traits. Maximum reproductive performance occurred for ewes mated during the first half of the mating season. Type of birth was a highly significant factor (P<0.0l) for the number of lambs alive and weaning traits. However, due to significant effects of environmental factors on considered traits, and in order to increase reproductive efficiency, one should improve environmental conditions (barn, management, feeding system and ... ) as well as organizing mating plan for the first half of the mating season and make a suitable age combination of ewe herd. In this combination, decreasing the percentage of ewes older than five years could benefit herd performance.},
Keywords = { Bakhtiari sheep, Reproductive traits, Environmental factors.},
volume = {4},
Number = {1},
pages = {105-118},
publisher = {},
title_fa = {برآورد عملکرد و بررسی تاثیر برخی از عوامل محیطی موثر بر صفات تولید مثلی در گوسفندان نژاد بختیاری},
abstract_fa ={در ایـن مطالعه از 2510 رکورد صفات تولیدمثلی مربوط به 879 رأس میش جفتگیری کرده با 164 رأس قوچ، از سال 1368 تا 1376، در ایستگاه پرورش و اصلاح نژاد گوسفند بختیاری، به منظور تعیین عملکرد و برآورد برخی از عوامل محیطی مؤثر بر صفات تولیدمثلی در گوسفندان نژاد بختیاری استفاده گردید. میانگین و خطای معیار برای صفات تولیدمثلی، بدین شرح برآورد گردید: نسبت آبستنی 01/0± 90/0، تعداد بره متولد شده به ازای هر میش تحت آمیزش 01/0 ±06/1، تعداد بره زنده متولد شده به ازای هر میش تحت آمیزش 01/0± 00/1، تعداد بره شیرگیری شده به ازای هـر میش تحت آمیـزش 01/0± 93/0، تعداد بـره زنده متولد شده در هر زایمان 01/0± 10/1، تعداد بـره شیرگیری شده در هـر زایمان 02/0± 01/0 و تعداد بره شیرگیری شده به ازای هر میش زندهزا 01/0 ±09/1. سال جفتگیری بر روی همه صفات مورد بررسی اثر کاملاً معنیداری (01/0>P) نشان داد. سن میش در زمان جفتگیری نیز تأثیر معنیداری (05/0 یا 01/0>P) بر روی اغلب صفات مورد مطالعه داشت. حداکثر عملکرد صفات تولیدمثلی، در میشهای گروه سنی 4 تا 5 ساله حاصل گردید. زمان آمیزش نیز بر روی همه صفات مورد بررسی معنیدار (05/0 یا 01/0>P) بود. حداکثر عملکرد صفات تولیدمثلی مربوط به میشهایی بود که در خلال نیمه اول فصل جفتگیری آمیزش داده شده بودند. نوع تولد نیز تأثیر کاملاً معنیداری (01/0>P) روی صفات مربوط به تعداد بره متولد شده و شیرگیری شده نشان داد. لذا با توجه به اثر ملاحظه عوامل محیطی بر صفات مورد بررسی، و به منظور افزایش بازده تولیدمثلی، علاوه بر بهبود شرایط محیطی (جایگاه، مدیریت، تغذیه و ...)، آمیزش در ابتدای فصل جفتگیری و انتخاب ترکیب سنی مناسب برای گلههای میش پیشنهاد میگردد. در این ترکیب، کاهش درصد میشهای بالاتر از پنج سال باعث بهبود عملکرد گله خواهد شد.},
keywords_fa = { گوسفند بختیاری، صفات تولید مثلی، عوامل محیطی },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-128-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-128-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {M.Mostajeran, and M.A.Edriss, and R.Ebadi, and G.H.Tahmasebi,},
title = {Heritability Estimates of Morphological Characters and Honey Yield of Honeybee Colonies in Isfahan},
abstract ={In order to estimate the heritability of morphological characters of worker honey bee and honey yield, 30 queen-mothers were selected randomly from the apiary of Research Center of Animal Science and Natural Resources in Isfahan Province. From each queen-mother, five queen-daughters were reared and introduced to equalize colonies after natural mating of queens. Summer honey yield was measured, while fall honey production was calculated from area of sealed honey combs. The total honey was calculated by adding summer honey production to fall honey production. Morphological characters were measured under a stereo-dissecting microscope fitted with a calibrated micrometer reticle according to Ruttners method (1985). Heritabilities were estimated by intraclass correlation method. Heritabilities of summer, fall and total yearly honey yields were estimated to be 0.64, 0.51 and 0.30, respectively. Estimates of heritability of morphological characters for probscis length, tibia length, femur length, metatarsus length, metatarsus width, forewing length, forewing width, cubital index, hindwing length and number of hamuli were 0.64±0.08, 0.45±0.07, 0.50±0.07, 0.47±0.07, 0.33±0.06, 0.42±0.06, 0.89±0.10, 0.5±0.07, 0.94±0.10 and 0.45±0.07, respectively. It could be concluded that in order to increase honey yield in either season (summer or fall), selection must be based on the amount of honey yield in the corresponding season. Thus, heritabilities of forewing and hindwing lengths were high selection according to these morphological characters would, therefore, change the size of these characters.},
Keywords = { Honeybee, Breeding, Heritability, Honey yield, Morphological characters.},
volume = {4},
Number = {1},
pages = {119-126},
publisher = {},
title_fa = {برآورد ضریب وراثت پذیری صفات ظاهری و تولید عسل کلنیهای زنبور عسل اصفهان},
abstract_fa ={به منظور برآورد ضریب وراثتپذیری صفات ظاهری زنبور عسل کارگر و عملکرد کلنی زنبور عسل، 30 ملکه مادر، از زنبورستان مرکز تحقیقات منابع طبیعی و امور دام استان اصفهان، به طور تصادفی انتخاب شد. از هر ملکه مادر، پنج ملکه دختر پرورش داده شد و پس از جفتگیری طبیعی به کلنیهای همسان معرفی گردید. میزان عسل استخراجی تابستان اندازهگیری، و میزان عسل پاییز بر اساس مساحت سطح قاب سرپوشیده عسل برآورد گردید. تولید عسل سال از مجموع عسل تولیدی تابستان و پاییز محاسبه شد. برای تعیین ابعاد بدن زنبورهای کارگر، نمونههایی که به صورت تصادفی از هر کلنی انتخاب شده بود، با استفاده از استریو میکروسکوپ مجهز به عدسی چشمی مدرج، بر اساس روش روتنر (1985) اندازهگیری و ضریب وراثتپذیری صفات با استفاده از همبستگی داخل فامیل برآورد گردید. ضریب وراثتپذیری تولید عسل تابستان، زمستان و کل تولید عسل سالیانه به ترتیب (62/0± 65/0)، (58/0± 51/0) و (64/0± 36/0) برآورد شد. وراثتپذیری صفات ظاهری، به ترتیب: طول خرطوم (08/0± 64/0)، طول ساق (07/0± 45/0)، طول ران (08/0 ± 50/0)، طول پنجه (07/0± 47/0)، عرض پنجه (04/0± 33/0)، طول بال جلو (06/0 ±42/0)، عرض بال جلو (10/0± 90/0) طول کوبیتال bی (05/0 ±20/0)، شاخص کوبیتال (08/0± 50/0)، طول بال عقب (01/0± 94/0) و تعداد قلاب لبه جلویی بال عقب (07/0± 45/0) برآورد گردید. با توجه به میزان وراثتپذیری تخمینی تولید عسل، انتخاب بر اساس این صفت میتواند باعث افزایش عسل تولیدی شود. عرض بال جلو، و بعضی صفات ظاهری دیگر همچون طول بال عقب، دارای وراثتپذیری بالایی میباشند که انتخاب بر اساس این صفات نیز میتواند باعث تغییر سریع آنها گردد.},
keywords_fa = { زنبور عسل، اصلاح نژاد ، وراثتپذیری، تولید عسل، صفات ظاهری (مورفولوژیک)},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-129-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-129-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Noorollahi, K. and FalahatiRastegar, M. and Jafarpour, B.},
title = {Identification of Physiologic Races of Ascochyta rabiei, the Cause of Chickpea Blight in a Few Regions of Iran},
abstract ={Four hundred isolates of Ascochyta rabiei (Pass.) Lab. collected from different parts of the country, such as Zarivar Marivan Lake in Kordestan Province Shabestar and Khosroshahr in Eastern Azarbaigan Province Serow, Bokan and Shahindeg in Western Azarbaigan Province Mashhad and Ilam were used in this experiment. These isolates showed little differences in their cultural and morphological characters and pathogenic behaviors. They were categorized into 17 groups on the basis of collection regions and, based on cultural characteristics, were then reduced to 11 groups. Isolate number 16 from Mashhad showed the highest growth rate while isolate number 1 from Kordestan had the lowest growth rate. One isolate was chosen as a representative for each group. Pathogenicity of representative isolates from each of the 11 groups were tested. Reaction type of all isolates was studied on differential hosts and one local chickpea line Jam was examined, using Reddy and Nene (1979) method. Races No. 4 and 6 were identified as the two physiologic races.},
Keywords = { Chickpea blight, Ascochyta rabiei, Physiologic races.},
volume = {4},
Number = {1},
pages = {127-136},
publisher = {},
title_fa = {تشخیص نژادهای فییولوژیک Ascochyta rabiei ، عامل بیماری برق زدگی نخود در چند منطقه کشور},
abstract_fa ={html,body { border: 0px } body, div, span { direction:ltr background-color:f6fbf1 font-family:Tahoma, Helvetica, sans-serif margin:2,0,2,0 color:#000000 text-decoration: none font-size: 12px line-height:2.2 text-align:justify} P { font-size: 12px margin-top: 0 margin-bottom: 0 } TBODY { font-size: 11px margin-top: 0 line-height:2.2 margin-bottom: 0 text-align:justify } a:link,a:active,a:visited {color: 133a02 text-decoration: none font-size:12px } .tbl { border-collapse: collapse border: 2px solid #54b444 } .tbld, .tbld_even, .tbld_odd, .tblh, .tblf { border: 1px solid #54b444 padding: .3em }.tblh { background-color: #8db983 font-weight:bold } .tbld_odd { background-color: #d5ebcf } .tbld_even { background-color: #e9f4e9 } تعداد 400 جدایه قارچ .Ascochyta rabiei (Pass.) Lab از مزارع آلوده نخود کشور، از قبیل منطقه دریاچه زریوار مریوان در استان کردستان، شبستر و خسروشهر در استان آذربایجان شرقی، سرو، بوکان و شاهیندژ در استان آذربایجان غربی، مشهد و ایلام جمعآوری شد. این جدایهها از نظر خصوصیات رشد کلنی و اسپورزایی روی محیط کشت و قدرت بیماریزایی تفاوت کمی نشان دادند، و بر اساس منطقه جمعآوری به 17 گروه، و نهایتاً بر اساس خصوصیات مورفولوژی کلنیها روی محیطهای کشت مختلف به 11 گروه تقسیم شدند. جدایه شماره 16 از مشهد بیشترین و جدایه شماره یک از استان کردستان کمترین میزان رشد را داشت. یک جدایه از هر گروه به عنوان نماینده انتخاب شد و بیماریزایی آنها مورد آزمایش قرار گرفت. در این طرح نوع واکنش 11 جدایه رقم افتراقی و یک رقم محلی (جم) بررسی گردید، و بر اساس عکسالعمل ارقام شاخص مطابق روش ایکاردا (ICARDA) دو نژاد فیزیولوژیک شماره چهار و شماره شش تشخیص داده شد.},
keywords_fa = { برق زدگی نخود، نژادهای فیزیولوژیک },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-130-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-130-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Basirat, M. and Seyedoleslami, H.},
title = {Biology of Pistachio Seed Wasp [Eurytoma plotnikovi Nikolskaya (Hym.: Eurytomidae)] in Isfahan Province, Iran},
abstract ={In 1996 and 1997 pistachio orchards in Isfahan Province were surveyed to determine the presence and damage levels by Eurytoma plotnikovi Nikolskaya and Megastigmus pistacia Walker. In order to investigate seasonal population fluctuation of E. plotnikovi, larval, pupal and adult stages were monitored in three orchards. In each orchard, 200 nuts with more than 50% infestation to overwintering larvae were dissected and examined twice weekly. In 1997 in one orchard, at intervals of one week, 100 randomly selected fresh nuts were examined to determine oviposition trend and damage development. In this field, the biology of the pest was also compared to developmental stages of pistachio trees. In most orchards visited, E. plonikovi was present and was the dominant species in relation to M. pistacia and its damage varied between 0.8-75%. In 1997, start, peak, and end of pupal stage were observed on April 4th, May 7th and May 21st. Start, peak and end of adult emergence occurred on May 4th, May 18th and June 4th. In two other orchards, almost a similar trend was observed. Start, peak and end of oviposition were also observed on May 18th, May 28th and July 2nd. Development of pistachio tree was divided into nine stages and the above mentioned dates were compared to that. E. plotnikovi had one generation every one or two years. Only one egg was found in each infested fruit and first stage larvae had a long prefeeding period. The use of the information obtained from this study in the management of these pests is discussed.},
Keywords = { Pistachio seed wasp, Phenology, Megastigmus pistacia , Eurytoma plotnikovi .},
volume = {4},
Number = {1},
pages = {137-148},
publisher = {},
title_fa = {زیست شناسی زنبور سیاه مغز خوار پسته (Eurytoma plotnikovi Nikolskaya) در استان اصفهان},
abstract_fa ={در سالهای 1375 و 1376، مناطق انتشار و خسارت زنبور سیاه مغزخوار پسته و زنبور طلایی مغزخوار پسته در استان اصفهان مطالعه شد. همچنین، تغییرات فصلی جمعیت زنبور سیاه مغزخوار پسته در مرحله لارو، شفیره و حشره کامل، در سه باغ، و در هر باغ با شکستن 200 میوه، که این میوهها بیش از 50% آلوده به آفت بودند، هفتهای دو بار مورد بررسی قرار گرفت. در سال 1376، روند تخمریزی و خسارت روی یک صد میوه، که به صورت تصادفی انتخاب شده بودند، به طور هفتگی مطالعه شد. در این مطالعه، مراحل رشد و نمو آفت و گیاه پسته با هم مقایسه گردید. زنبور سیاه مغزخوار پسته در کلیه منـاطق بازدیـد شده وجـود داشت، گونـه غـالب بود و 8/0- 4/75 درصد خسارت داشت. در سال 1376، در یک باغ، شروع، اوج و خاتمه شفیرگی به ترتیب 17/1، 17/2 و 31/2 مشاهد شد. ظهور حشرات کامل به ترتیب فوق، در تاریخهای 14/2، 28/2 و 14/3 اتفاق افتاد. در دو باغ دیگر، یکی در سال 1375 و دیگری در سال 1376، این پدیده با کمی تفاوت، روند مشابهی داشت. شروع، اوج و خاتمه تخمریزی، در سال 1376، در یک باغ، در تاریخهای 28/2، 7/3 و 11/4 مشاهده گردید. مراحل رشد و نمو درخت پسته رقم فندقی ریز اصفهانی به 9 مرحله تقسیم شد، و تاریخهای فوق با آن مقایسه گردید. در این مطالعه، زنبور سیاه مغزخوار پسته هر یک تا دو سال یک نسل داشت، درون هر میوه آلوده یک تخم مشاهده شد و یک دوره توقف فعالیت طولانی در لاروهای سن یک مشاهده گردید. کاربرد این اطلاعات در مدیریت مبارزه با آفات پسته مورد بحث قرار گرفته است.},
keywords_fa = { زنبور سیاه مغزخوار پسته، فنولوژی ، زنبور طلایی مغزخوار پسته },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-131-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-131-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Eslamian, S.S. and Salimi, V. and S.Chavoshi,},
title = {Developing an Empirical Model for the Estimation of Peak Discharge in Some Catchments in Western Iran},
abstract ={Peak discharge is one of the basic parameters in the design of hydraulic structures. There are various methods for peak discharge determination. Regional flood frequency analysis is based on physical, climatological and hydrological characteristics of basins. The objective of this study is to examine different models for the estimation of quantiles for some catchments in western Iran (namely: Gharehsoo, Gamasiab, Kashkan, Seimareh, Sezar and Abshineh) for which only maximum daily mean discharge data exist. In this research, peak and maximum daily mean discharges for 11 stream gauging stations were collected for a 21-year period. The ratio of these two discharges (R) and mean and standard deviations of peak discharges and maximum daily mean discharges were computed. Catchment characteristics including catchment area, catchment perimeter, main channel length, mean elevation, mean slope equivalent rectangle length, circular ratio, Gravelius coefficient, drainage density, time of concentration, relief ratio and diameter of the circle having equal area with the catchment were computed. Linear regression analysis was performed between independent variables of the catchments and mean standard deviation of the parameter “R” to develop a relation. The results of this study can be applied to the estimation of extreme flow values for non-recording stream gauging stations (daily reading sites).},
Keywords = { Flood peak discharge, Regional flood frequency, maximum daily mean discharge.},
volume = {4},
Number = {2},
pages = {1-12},
publisher = {},
title_fa = {تعیین مدل تجربی برآورد بده اوج لحظهای چند حوزهْ آبخیز غرب ایران},
abstract_fa ={یکی از عوامل اساسی در طراحی پروژههای آبی، بده اوج لحظهای سیل است. روشهای مختلفی برای تخمین بده اوج لحظهای سیل با دورههای بازگشت مختلف ارائه شده است. در روشهای منطقهای تخمین سیلاب، عموماً از خصوصیات فیزیکی، اقلیمی و هیدرولوژیک حوزههای آبخیز به منظور تعیین مدلهای فراوانی سیل استفاده میشود. هدف از این تحقیق، ارائه یک مدل برآورد بده لحظهای با دورههای بازگشت مورد نظر، در حوزههای آبخیز غرب ایران، شامل زیرحوزههای قرهسو، گاماسیاب، کشکان، سیمره، سزار و آبشینه، که تنها دارای آمار بده حداکثر متوسط روزانه هستند، میباشد. آمار بده اوج لحظهای و بده حداکثر متوسط روزانه، در یک دوره آماری 21 سال، از سالنامههای وزارت نیرو، برای 11 ایستگاه آب سنجی حوزههای آبخیز استخراج گردید. نسبت بده اوج لحظهای به بده حداکثر متوسط روزانه (پارامتر R)، میانگین و انحراف معیار این نسبت در طول دورههای آماری برای ایستگاههای هیدرومتری و خصوصیات فیزیوگرافیک حوزهها شامل مساحت، طول آبراهه اصلی، ارتفاع متوسط، شیب متوسط، طول مستطیل معادل، نسبت گردی، نسبت طولی، ضریب گراولیوس، تراکم شبکه، زمان تمرکز، نسبت برجستگی و قطر دایره معادل محاسبه گردید. با ایجاد رگرسیون خطی بین متغیرهای فیزیوگرافیک و میانگین و انحراف معیار پارامتر R، معادلات مدل شامل معادلات محاسبه میانگین و انحراف معیار پارامتر R به دست آمد. مهمترین نتیجه تحقیق حاضر این است که از آمار ایستگاههای آبسنجی دارای اشل (ایستگاههای درجه 2)، میتوان با دقت نسبتاً خوبی بده اوج لحظهای را با دورههای بازگشت مختلف برآورد نمود.},
keywords_fa = { بده اوج لحظهای سیل، تحلیل منطقه ای فراوانی سیل، حداکثر بده متوسط روزانه},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-154-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-154-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Hassanli, A. and Sepaskhah, A.},
title = {Evaluation of Drip Irrigation Systems (A Case Study of Citrus Gardens in Darab)},
abstract ={In this study, seven citrus gardens in different parts of Darab were chosen to evaluate the drip irrigation systems. The evaluation process was based on the Merriam and Keller’s model (1978). Besides the evaluation of drip irrigation systems, the water requirement of citrus was estimated using four models including Blany-Criddle modified by FAO, Hargrive-Samani, Pan Evaporation and Solomon-Kodama model. On the basis of the results obtained by Hargrive-Samani with 1296 mm annual water requirements, a comparison was made between irrigation with existing systems and irrigation under favorable and desired conditions. The results from field measurements indicate a considerable reduction in the emitter discharges. The low pressure and emitter clogging could be two major reasons for the problem. Low pressure at head control, topography, head losses and also using no filter(s) or unefficient filters are the main reasons for the reduction. In some gardens, overirrigation even up to 2.5 times of water requirement was practiced by using extra emitters and increased irrigation times. Overirrigation causes considerable water losses through deep percolation and in reased overwetting area. Field measurements indicated a good emission uniformity (EU) for the fields with overirrigation. EU in chosen fields varied from 40 to 91%, AELQ varied from 31 to 82% (poor to good) and PELQ varied from 36 to 82%. This study showed that most farmers are not familiar with plant water requirements. The fields with efficient filtration due to using extra emitters per plant are mainly overirrigated. But fields without any filter of unefficient filters are not irrigated sufficiently. The very high manufacturing variation coefficient of IEM emitters (Cv=0.22), which are widely used in Darab, causes a design emission uniformity of 55%.},
Keywords = { Drip irrigation, Evaluation, Irrigation management, Citrus water requirement.},
volume = {4},
Number = {2},
pages = {13-28},
publisher = {},
title_fa = {ارزیابی سیستمهای آبیاری قطره ای مطالعهْ موردی باغهای مرکبات داراب},
abstract_fa ={در این بررسی، تعداد هفت باغ در نقاط مختلف شهرستان داراب به عنوان نمونه انتخاب و با هدف ارزیابی سیستمهای آبیاری قطرهای مورد مطالعه قرار گرفت. علاوه بر این، با استفاده از چهار مدل: بلانی - کریدل فائو، هارگریوز - سامانی، تشت تبخیر کلاس A و سولومن - کوداما آب مورد نیاز مرکبات برآورد گردید. بر پایه نتایج حاصل از شیوه هارگریوز - سامانی با میزان 1296 میلیمتر نیاز سالیانه آبیاری، مقایسهای بین مصرف آب فعلی و آنچه که باید در شرایط مطلوب مصرف شود به عمل آمد. نتایج اندازهگیریها نشان داد که در تمام باغهای مورد مطالعه، دبی قطرهچکانها به میزان قابل ملاحظهای، به دلیل پایین بودن فشار و یا گرفتگی، کمتر از دبی اسمی آنهاست. باغداران با افزایش تعداد قطرهچکان های هر درخت و افزایش زمان آبیاری، گاهی حتی بیش از 5/2 برابر حد نیاز آب برای هر درخت تأمین میکنند، که از طریق فرونشت عمقی و افزایش سطح خیسشدگی (تا 100%) تلفات چشمگیری را باعث میشوند. باغهایی که به مراتب بیش از حد نیاز آبیاری میشوند ضریب پخش یکنواختی نسبتاً خوبی دارند، ولی به دلیل تفاوت فاحش در حداقل فشار ورودی لولههای جانبی در مانیفلدها دارای بازده کاربرد آبیاری پایینی هستند. دامنه تغییرات ضریب یکنواختی در باغهای مورد مطالعه از 40% تا 91% و دامنه تغییرات بازده کاربرد چارک پایین از 31% تا 82% و بازده بالقوه کاربرد چارک پایین از 36% تا 82% متغیر بود. مجموعه بررسیها نشان داد که باغداران از میزان آب واقعی مورد نیاز مرکبات اطلاعی ندارند. باغهایی که در آنها سیستم صافی نسبتاً خوب عمل میکند، به دلیل بالا بودن تعداد قطرهچکانها، بیش از نیاز آبیاری میشوند و باغهایی که صافی ندارند و یا صافیهای ناقص دارند و یا در آنها فشار کافی تأمین نشده، به مراتب کمتر از حد مورد نیاز آبیاری میگردند. به دلیل بالا بودن ضریب تغییرات کارخانهای قطرهچکانهای شرکت قطران اتصال، که در منطقه کاربرد بیشتری دارد (22/0=CV)، ضریب یکنواختی قطرهچکانهای نو در حد 55% بود. حجم آبی که در زمان حداکثر نیاز در اغلب باغها برای هر درخت تأمین میگردید، به مراتب بیش از نیاز درختان در وضعیت مطلوب بود.},
keywords_fa = { آبیاری قطره ای ، ارزیابی، مدیریت آبیاری، نیازآبی مرکبات },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-155-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-155-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {ShafaiBajestan, M. and OstadAsgari, M.},
title = {A Mathematical Model to Evaluate the Bed and Total Load by the Modified Einstein Procedure},
abstract ={The application of “Modified Einstein Procedure” is recommended by the Specialized Committee on Sediment, Iranian Ministry of Energy. However, this method has not been applied to any river in the country. It is the purpose of this study to investigate the total sediment load of the Karun and Karkheh rivers at Ahwas and Hamidieh stations. The graphical calculations of the method are very complicated and time consuming. Therefore, a mathematical model has been developed in this study to improve the accuracy, simplicity and speed of computations. The required data were obtained from the above stations for seven years (1988-95), and applying these data, the total sediment load was calculated using the model. The bed load for the above stations was also computed and the ratio of bed load to total sediment load was calculated. In addition, measured data from East Fork river (in USA) were applied to examine the accuracy of the method in estimating the bed load. Comparison of the measured and computed results shows that the “Modified Einstein Procedure” estimates the amount of bed load with a high accuracy. The relationship between the bed load and suspended load and also between the total load and the stream discharge have also been established. Finally, it is concluded that the “Modified Einstein Procedure” with minor modifications can be successfully applied for the above-mentioned rivers of Karun and Karkheh.},
Keywords = { Sediment, Bed load, Suspended load, Karun, Karkheh river.},
volume = {4},
Number = {2},
pages = {29-41},
publisher = {},
title_fa = {ارائه مدل ریاضی برآورد بار بستر و بار کل رسوب با روش تصحیح شدهْ اینشتین},
abstract_fa ={کاربرد روش تصحیح شده اینشتین، توسط دفتر استانداردهای صنعت آب ایران، وابسته به دفتر فنی وزارت نیرو توصیه شده است. این روش در رودخانههای کم عمق نبراسکا (آمریکا) کالیبره شده و ضریب Ø به طور مصنوعی به نصف کاهش داده شده است. از طرفی، این روش به صورت ترسیمی و وقتگیر میباشد، به طوری که کاربرد آن را غیرممکن نموده است. از این رو، در این مطالعه به منظور سهولت و تسریع محاسبات، یک مدل ریاضی تهیه گردیده است. در این مدل کلیه منحنیها به معادلات جبری تبدیل و انتگرالهای پیچیده با روش تحلیلی و عددی حل شده است. همچنین، به منظور تعیین دقت کاربرد و واسنجی روش در رودخانههای کارون و کرخه، دادههای رسوب و هیدرولوژی ایستگاههای اهواز و حمیدیه به مدت 7 سال جمعآوری و میزان بار رسوب با مدل محاسبه و با نتایج اندازهگیری شده مقایسه گردید. میزان تأثیر تعدادی از متغیرهای مهم، از جمله مقدار Ø، در برآورد بار رسوب مورد مطالعه قرار گرفت. از آن جا که روش تصحیح شده اینشتین، میزان بار بستر را نیز جداگانه محاسبه میکند، سعی گردید تا با استفاده از دادههای اندازهگیری شده قبلی از رودخانههای آمریکا، دقت روش در برآورد میزان بار بستر مورد ارزیابی قرار گیرد. در این مقاله نحوه مدل کردن روش، دادههای جمعآوری شده، تجزیه و تحلیل حساسیت روش و دقت روش در برآورد بار بستر و بار کل رسوب ارائه شده است.},
keywords_fa = { رسوب، بار بستر، بار معلق، کارون، کرخه },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-156-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-156-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {MalekMohammadi, I. and ShafiiAlavijeh, A.},
title = {Measuring Mutual Understanding among Natural Resources Managers, Extension Agents and Nomads for Nomads Problems in Utilizing Animal and Natural Resources in Isfahan Province},
abstract ={Mutual understanding among officials and followers has been a point of concern in behavioral management. Natural resources extension which, from the very first step, is concerned with the exploration of practical problems is in serious need of an atmosphere of mutual understanding between agents and clientele. In this research, attention was drawn toward the measurement of mutual understanding between executives and nomads regarding nomads’ problems in utilizing natural resources and breeding cattle in Isfahan Province. For this purpose, initially, understanding between nomads and natural resources administrators (extension agents and specialists) regarding their respective problems were measured and compared. The research population of the study consisted of two groups. The first, involved 32 administrators, extension agents and specialists, and the second, 75 nomad families. Two different questionnaires were developed for the study as research instruments in which 52 items regarding nomad problems were included. Each part of the population was asked to rank the items accordingly. Then, some nonparametric tests such as Kruscall Wallis and Mann Whitny U tests were applied to compare the mean rank for each item within and between the two groups. Results showed that the administrators and nomads had different attitudes in only two of the 52 items. Administrators had no statistically significant different attitude in 52 problems. Eliminating the discriminating items, the attitudes in only two groups were compared and results showed that they had no significant difference in the remaining 48 items. Therefore, extension agents can follow these problems based on their mean rank priority in their developmental projects. This method of data reduction and understanding field constraints can be applied to the studies dealing with planning agricultural and/or natural resources development projects through extension education.},
Keywords = {Natural resource extension, Mutual understanding, Clientele, Nomads’ Problems, Breeding cattle management.},
volume = {4},
Number = {2},
pages = {43-58},
publisher = {},
title_fa = {تفاهم سنجی عشایر و مسئولان اجرایی، آموزشی ، ترویجی و پژوهشی نسبت به مشکلات امور دام و منابع طبیعی در استان اصفهان},
abstract_fa ={ترویج بنا به رسالت وجودی خویش، در پی یافت و حل مسئله، همواره به شدت نیازمند جوی با تفاهم بین مردم و مسئولان است. برای دستیابی به تفاهمسنجی مورد نیاز ترویج، در این تحقیق سعی شد روشی برای محاسبه ضریب تفاهم ابداع و در یک مطالعه موردی آزمون شود. در این زمینه وضعیت عشایر ایل جرقویه اصفهان مورد توجه قرار گرفت. پس از بررسی مسائل و مشکلات ایل مزبور در خصوص مشکلات مبتلا به آنها از امور دام و منابع طبیعی، نسبت به بررسی نظریات مسئولان، یعنی مدیران، کارشناسان و مروجان منابع طبیعی استان نیز اقدام شد. بنابراین، جامعه آماری این تحقیق شامل دو گروه مدیران، کارشناسان و مروجان منابع طبیعی استان اصفهان از یک طرف (مشتمل بر 32 نفر) و عشایر جرقویه از طرف دیگر (مشتمل بر 75 مسئول خانوار) بود. وسیله تحقیق دو نوع پرسشنامه مجزا بود که در 52 سؤال مربوط به مشکلات یاد شده در ییلاق و قشلاق مشترک بودند. پس از جمعبندی مسائل و مشکلات عشایر از جنبههای یاد شده، نسبت به ارزشگذاری آنها اقدام شد. سپس با بهرهگیری از مقیاس ترتیبی، میانگین رتبهای هر یک از مشکلات در دو گروه عشایر و مسئولان محاسبه گردید. در درون هر گروه از پاسخگویان، با استفاده از آماره کروسکال والیس و در بین دو گروه مزبور با استفاده از آماره من وایتنی- یو مقایسه صورت گرفت. نتایج نشان داد که بین نظریات عشایر در مورد بهرهبرداری از مراتع، چه توسط خود آنها و چه توسط روستاییان، نیز در مورد تأمین علوفه دستی برای دام در منطقه ییلاق، وحدت نظر وجود ندارد. ولی آنها در دیگر موارد ذکر شده با یکدیگر هم عقیده بودند. در بین مسئولان نیز تفاهم معنیداری در خصوص 52 مشکل مورد مطالعه وجود داشت. مقایسه نظریات موافق عشایر با نظریات مسئولان، حاکی از تفاهم معنیداری در خصوص 48 مشکل در امور دام و منابع طبیعی مبتلا به عشایر بود. از این روش میتوان برای سنجش تفاهم مردم و مسؤولان در زمینه مسائل و مشکلات متنوع، از جمله کشاورزی و منابع طبیعی، به خوبی بهره جست و مشکلات مورد تفاهم را اولویتبندی و برای حل آنها برنامهریزی کرد.},
keywords_fa = { ترویج منابع طبیعی، تفاهم سنجی، امور عشایر ، امور دام، مدیریت منابع طبیعی و دام عشایر},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-157-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-157-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {AhmadpourBorazjani, M. and Soltani, G.R.},
title = {Impact of Fishing Technology on Labor Productivity in Bushehr Province},
abstract ={Marine products are currently important in Iran due to the following reasons: 1) aquatics are recognized as safe and healthy food by food scientists 2) because of low dependence of fishing technology on foreign resources, they are more reliable sources for protein and food security. Therefore, it is important to increase labor productivity using advanced fishing technology under a sustainable fishery management policy. In general, the prevailing methods of fishing in the southern coasts of Iran can be classified into three groups based on the level of technology and the length of journey made: traditional, semi-industrial, and industrial. In this study, labor productivity in the traditional and semi-industrial groups were compared using data obtained from a sample of 35 fishermen in Bushehr Province. To determine the marginal and average labor productivities, transcendental production functions were estimated for fish and shrimp, separately. The findings indicated that the marginal and average productivities of labor in semi-industrial fishing were significantly higher than in traditional fishing.},
Keywords = { Productivity, Fishing technology, Labor productivity, Traditional, Semi-industrial, Industrial, Transcendental production functions.},
volume = {4},
Number = {2},
pages = {59-69},
publisher = {},
title_fa = {بررسی تاثیر فنآوری صید بر بهره وری نیروی کار صیادی در استان بوشهر},
abstract_fa ={تأمین پروتئین از آبزیان به عنوان یک غذای سالم، به دلیل وابستگی ناچیز تکنولوژی صید به خارج یکی از اهداف مهم ایران است. پس به جاست در چارچوب ضوابط و مقرراتی، برای پایداری انباره آبزیان، در افزایش بهرهوری از این منبع، با استفاده از فنآوری پیشرفتهتر تلاش گردد. به طور کلی روشهای صید رایج در سواحل جنوب را بر حسب وضعیت فنآوری صید و نیز طول مدت هر نوبت صید میتوان به سه دسته سنتی، نیمه صنعتی و صنعتی تقسیم کرد. در این مطالعه بهرهوری نیروی کار در صید سنتی و صید نیمه صنعتی با یکدیگر مقایسه شده است. دادههای مورد نیاز این تحقیق با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی و ضمن مصاحبه مستقیم با صیادان استان بوشهر و تکمیل 35 پرسشنامه به دست آمد. برای محاسبه بهرهوری نهایی و متوسط نیروی کار صیادی، از تابع صید به فرم متعالی استفاده گردید. برای میگو و ماهی دو تابع به صورت جداگانه برآورد شد. نتایج حاصل از تخمین توابع در هر دو مورد نشان داد که بهرهوری نهایی و متوسط نیروی کار در شناورهای نیمه صنعتی به طور معنیدار بیشتر از شناورهای سنتی است},
keywords_fa = { بهره وری، فنآوری صید، نیروی کار صیادی ، صید سنتی، صید نیمه صنعتی، صید صنعتی، تابع صید},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-158-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-158-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Maftoun, M. and HaghighatNia, H. and Karimian, N.},
title = {Characterization of Zn Adsorption in Some Calcareous Paddy Soils from Fars Province},
abstract ={As apparent Zn recovery in mineral soils (saturated and unsaturated) is nill, the precise assessment of processes responsible for Zn retention in these soils is of great importance. A laboratory study was conducted to characterize Zn adsorption in eight lowland calcareous soils. The fit of sorption data was evaluated by Freundlich and Langmuir isotherms. In this study, 2-g soil samples were equilibrated for 24 hours with 40 mL 0.0lM CaCl2 solution containing 5 to 500 mg Zn L-1. The amount of Zn adsorbed was calculated based on the difference between the initial and equilibrium Zn concentrations. Zinc adsorption data were fitted to a linear form of Freundlich equation. However the Langmuir isotherm was divided into two distinct linear portions, representing two different types of adsorption sites. The Langmuir K1 was higher and adsorption maxima (b1) was lower in part I (corresponding to lower Zn concentration) than in part II (corresponding to higher Zn concentration). Thus, it seems that in parts I and II, sites are more important for their high adsorption energy and adsorption capacity, respectively. Langmuir adsorption maxima (b2) was positively correlated with clay content, CCE and P concentration and negatively correlated with CEC.},
Keywords = { Freundlich isotherms, Langmuir isotherms, Adsorption maxima, Calcium carbonate equilibrium, Cation exchange capacity.},
volume = {4},
Number = {2},
pages = {71-84},
publisher = {},
title_fa = {ویژگیهای جذب سطحی روی در برخی از خاکهای زیر کشت برنج استان فارس},
abstract_fa ={از آنجا که بازیابی ظاهری روی در خاکهای معدنی (غرقابی و غیر غرقابی) ناچیز میباشد، بررسی دقیق فرایندهایی که باعث ابقای روی در خاک میشود اهمیت ویژهای دارد. لذا در یک مطالعه آزمایشگاهی، ویژگیهای جذب سطحی روی در هشت خاک آهکی زیر کشت برنج، با خصوصیات فیزیکی و شیمیایی متفاوت مورد بررسی قرار گرفت و برازش دادههای جذب توسط هم دماهای فروندلیچ و لانگ مویر ارزیابی شد. در این آزمایش دو گرم خاک برای 24 ساعت با 40 میلیلیتر محلول 01/0 مولار کلسیم کلرید محتوی 5-500 میلیگرم روی در لیتر، به حالت تعادل رسانده شد. تفاوت میان غلظتهای اولیه و نهایی روی در محلول تعادل، به عنوان روی جذب شده منظور گردید. جذب سطحی روی با شکل خطی معادله فروندلیچ قابل توجیه بود. علاوه بر آن، از برازش دادههای جذب این عنصر با هم دماهای لانگ مویر، دو قسمت خطی متقاطع به دست آمد، که احتمالاً بیانگر دو محل جذبی با میل ترکیبی متفاوت برای روی میباشد. ضریب متناسب با انرژی پیوندی بخش اول (K1)، یعنی در غلظتهای کم محلول تعادل، بیشتر و حداکثر جذب (b1) کمتر از بخش دوم (غلظتهای زیاد محلول تعادل) بود. بنابراین، به نظر میرسد که در بخش اول، محلهای جذبی به علت انرژی پیوندی بیشتر و در بخش دوم، به واسطه ظرفیت جذبی زیادتر، از اهمیت ویژهای برخوردار باشد. حداکثر ظرفیت جذب سطحی روی در بخش دوم حاصل از هم دماهای لانگمویر (b2)، با مقدار رس، کربنات کلسیم معادل و غلظت فسفر بومی قابل استفاده همبستگی مثبت و با ظرفیت تبادل کاتیونی همبستگی منفی نشان داد.},
keywords_fa = { هم دماهای فروندلیچ ، هم دماهای لانگ مویر، حداکثر جذب ، کربنات کلسیم معادل، ظرفیت تبادل کاتیونی},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-160-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-160-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {EghtedaryNaeeny, A. and Ghadiri, H.},
title = {Determination of the Critical Period of Weed Control in Corn in Bajgah and Kooshkak Regions (Fars Province)},
abstract ={In order to find the critical period of weed control, the best time of weed control beginning (i.e. herbicide application time), and the length of weed control period (i.e. herbicide persistency) in corn, field experiments were conducted in Bajgah and Kooshkak in Fars Province in 1995 using a randomized complete block design with 14 treatments and four replications. Treatments consisted of different times of weed control beginnings (20, 30, 40, and 50 days after corn emergence), different duration of weed control periods (10, 20, and 30 days), a weedy check, and a weed-free check during the period of corn growth. In Kooshkak, a 10-day duration of weed control period had significantly lower corn yields than 20 and 30-day periods. In Bajgah, a 10-day weed control period had significantly lower corn yields than a 30-day period. Time of weed control beginning was not significant at both locations however, the interaction between beginning time and the duration period of weed control was significant. It appears in both locations that a minimum 20-day control period at the initial stages of corn and weed growth, and a minimum 30-day control period before corn pollination are necessary to prevent corn yield losses. In order to prevent corn leaf area decline at both locations, a 20-day weed control period until 40 days after crop emergence is necessary.},
Keywords = { Integrated weed management, Interferences, Weed competition, Weed density.},
volume = {4},
Number = {2},
pages = {85-93},
publisher = {},
title_fa = {تعیین دور بحرانی کنترل علف های هرز در ذرت دانه ای (Zea mays) در مناطق کوشکک و باجگاه (استان فارس)},
abstract_fa ={به منظور یافتن دوره بحرانی کنترل علفهای هرز و همچنین بهترین زمان شروع کنترل (زمان استفاده از علفکشها) و طول مدت مورد نیاز برای کنترل علفهای هرز (دوام علفکش در خاک) در ذرت دانهای، آزمایشهای مزرعهای در چهارده تیمار و چهار تکرار، در مناطق کوشکک و باجگاه واقع در استان فارس، در سال 1374 انجام گرفت. تیمارها شامل زمانهای مختلف شروع وجین علفهای هرز (20، 30، 40 و 50 روز پس از رویش ذرت) و طول دورههای متفاوت وجین علفهای هرز (دورههای 10، 20 و 30 روز) و دو شاهد شامل وجین کامل و حضور کامل علفهای هرز، در طول دوره رشد ذرت بود. در منطقه کوشکک، طول دوره 10 روز وجین علفهای هرز به طور معنیدار عملکرد کمتری نسبت به طول دورههای 20 و 30 روز وجین علفهای هرز داشت، و در منطقه باجگاه طول دوره 10 روز وجین علفهای هرز به طور معنیدار عملکرد کمتری نسبت به طول دوره 30 روز وجین علفهای هرز نشان داد. زمان شروع وجین علفهای هرز به تنهایی، در هر دو منطقه آزمایشی معنیدار نبود، ولی برهم کنش زمان شروع و طول دوره وجین علفهای هرز معنیدار گردید. در هر دو منطقه آزمایشی، حداقل 20 روز کنترل علف هرز در مراحل اولیه رشد ذرت و علفهای هرز، و حداقل 30 روز کنترل علف هرز در مراحل پیش از گرده افشانی، برای جلوگیری از کاهش عملکرد کافی به نظر میرسد. در هر دو منطقه، به منظور جلوگیری از کاهش سطح برگ ذرت، دوره 20 روز کنترل علفهای هرز، تا 40 روز پس از رویش ضروری میباشد},
keywords_fa = { مدیریت تلفیقی علفهای هرز، تداخل ، رقابت، تراکم علف های هرز },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-161-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-161-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Rameeh, V. and Rezai, A. and Arzani, A.},
title = {Estimates of Genetic Parameters for Yield and Yield Components in Corn Inbred Lines Using Diallel Crosses},
abstract ={Diallel crosses of six breeding inbred lines of corn (Zea mays L.) were used to estimate combining abilities, heterosis and some other genetic parameters for yield and some of its components. Parents, 15 F1 crosses and 4 filler genotypes, were evaluated in a 5×5 simple lattice design. For all the traits studied, except seed length, the efficiency of lattice design was less than one. Therefore, data were analysed as a randomized complete block and after eliminating the filler genotypes, Grriffing’s method 2 with mixed B model was used in the genetic analyses. General and specific combining ability (GCA and SCA) mean squares were statistically significant for all traits studied. The ratios of GCA to SCA mean squares were greater than one for all traits, except for the number of seed rows per ear, indicating the importance of non-additive gene effects in their genetic control. Low heritability estimates and degrees of dominance lower than one were further evidence of the presence of non additive gene effects for all the traits studied, except for the number of seed rows per ear. Therefore, production of single cross hybrids in order to take advantage of non-additive gene effects is of prime importance for grain yield, number of seeds per ear row, l00-seed weight, seed length, ear length, and comb percentage. For genetic improvement of number of seed rows per ear, selection methods for parental lines will be more efficient. In the hybrids studied, number of seed per ear row and l00-seed weight played a more important role in the observed variations in yield. In general, hybrids 4×5 and 5×6 with high SCA for number of seed per ear row, l00-seed weight and grain yield were considered favorable for the conditions of this study.},
Keywords = { Combining ability, Heritability, Degree of dominance, Heterosis.},
volume = {4},
Number = {2},
pages = {95-104},
publisher = {},
title_fa = {برآورد پارامترهای ژنتیکی برای عملکرد و اجزای آن در لاین های اینبرد ذرت، به روش تلاقیهای دای آلل},
abstract_fa ={به منظور برآورد میزان ترکیبپذیری، هتروزیس و دیگر پارامترهای ژنتیکی عملکرد دانه و اجزای آن در ذرت دانهای، از تلاقیهای دای آلل شش لاین اینبرد استفاده شد. والدها به همراه 15 دورگ به انضمام چهار ژنوتیپ اضافی دیگر، در قالب طرح لاتیس مربع ساده مورد بررسی قرار گرفتند. برای تمامی خصوصیات، به استثنای طول دانه، سودمندی نسبی طرح لاتیس کمتر از یک بود، لذا دادهها در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی تجزیه و تحلیل شدند و با حذف ژنوتیپهای اضافی با روش 2 گریفینگ و مدل مختلط B مورد تجزیه و تحلیل ژنتیکی قرار گرفتند. میانگین مربعات ترکیبپذیریهای عمومی و خصوصی برای تمامی صفات معنیدار بود. نسبت میانگین مربعات ترکیبپذیری عمومی به ترکیبپذیری خصوصی برای تمامی صفات، به استثنای تعداد ردیف دانه، کمتر از یک بود، که سهم بیشتر اثر غیرافزایشی ژنها را در کنترل ژنتیکی آنها نشان داد. برآوردهای درجه غالبیت کمتر از یک و توارث خصوصی پایین برای تمامی صفات، به استثنای تعداد ردیف دانه، تأیید مجددی بر اهمیت بیشتر اثر غیرافزایشی ژنها در کنترل این خصوصیات بود. بنابراین، برای عملکرد دانه، تعداد دانه در ردیف، وزن 100 دانه، طول دانه، طول بلال و درصد چوب بلال، تولید دورگ سینگل کراس به منظور بهرهمندی بیشتر از اثر غیرافزایشی ژنها از اولویت زیادتری برخوردار است. برای بهبود ژنتیکی تعداد ردیف دانه، روشهای مبتنی بر گزینش والدین مطلوب از کارایی خوبی برخوردار خواهد بود. در دورگهای مورد مطالعه، تعداد دانه در ردیف و وزن 100 دانه اهمیت بیشتری در توجیه تغییرات عملکرد دانه داشت. در شرایط این مطالعه، دورگهای 5×4 و 6×5 با داشتن ترکیبپذیری خصوصی بالا برای تعداد دانه در ردیف، وزن 100 دانه و عملکرد دانه، در زمره برترین دورگها محسوب گردیدند.},
keywords_fa = { درجه غالبیت، قابلیت ترکیبپذیری، قابلیت توارث ، هتروزیس },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-162-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-162-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Mirlohi, A. and Bozorgvar, N. and Bassiri, M.},
title = {Effect of Nitrogen Rate on Growth , Forage Yield and Silage Quality of Three Sorghum Hybrids},
abstract ={In order to determine the most suitable cultivar and N level based on yield and silage value of forage sorghum, an experiment was conducted in summer 1995. The experiment was arranged in a split-plot design with four replications. Two levels of N (300, 500 Kg/ha urea) were the main plots and the subplots were three sorghum hybrids (Sugar graze, Super dan and Speed feed). Seeds were hand sown on June 29 with an inter row space of 50 cm and a final density of 20 plant/m2. The results showed that when the N rate increased, forage yields and percent of protein in forage and silage increased. Also panicle dry weight increased at anthesis. The N rate had no significant effect on other traits. A significant difference was observed among hybrids for all characteristics measured. Sugar graze with a bigger stem diameter was taller and produced higher number of leaves. At anthesis, plant leaf and stem dry weight was also highest for Sugar graze however, the highest panicle dry weight belonged to Speed feed. There was a significant interaction between hybrids and N levels for dry matter production. The percent of leaf, stem and panicle dry matter was highest in sugar graze, Super dan and Speed feed, respectively. The Sugar graze produced the highest forage and dry matter yield. This hybrid produced 30 ton/ha of dry matter and 97 ton/ha of forage, respectively. Furthermore, this cultivar had the highest percent of forage crude protein (7.45%) and the least percent of forage crude fiber (25.12%). Ensiling caused a decrease in percentage of crude protein and an increase in crude fiber. The Sugar graze and Speed feed had the highest and lowest dry matter digestibility, respectively. Based on the results obtained from this study, Sugar graze was found to be the most suitable hybrid due to its highest forage and dry matter yield and better silage quality. Higher N rate (500 kg/ha) is also recommended for higher forage yield and higher percentage of protein.},
Keywords = { Forage yield, Silage quality, Digestibility, Dry matter, Silage, Forage.},
volume = {4},
Number = {2},
pages = {105-116},
publisher = {},
title_fa = {اثر مقادیر مختلف کود ازته بر رشد، عملکرد و کیفیت سیلویی سه هیبرید سورگوم علوفه ای},
abstract_fa ={به منظور تعیین مناسبترین رقم و میزان کود ازت در سورگوم علوفهای بر اساس رشد، عملکرد و کیفیت سیلویی، آزمایشی به صورت کرتهای خرد شده در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در چهار تکرار انجام گرفت. کرتهای اصلی به دو سطح کود ازت، شامل 300 و 500 کیلوگرم اوره (معادل 140 و 230 کیلوگرم ازت خالص) در هکتار، و کرتهای فرعی به سه هیبرید سورگوم علوفهای اختصاص یافتند. کاشت در ردیفهایی به فاصله 50 سانتیمتر با تراکم 20 بوته در متر مربع، به روش هیرم کاری و با دست انجام شد. با افزایش سطح کود ازت، وزن خشک خوشه، عملکرد علوفه تر و درصد پروتئین علوفه سیلو افزایش یافت. دیگر صفات مورد بررسی تحت تأثیر کود ازت قرار نگرفت. ارقام در مورد کلیه صفات تفاوت معنیداری با یکدیگر داشتند. در مرحله گردهافشانی، رقم شوگرگریز بیشترین وزن خشک برگ، ساقه و بوته و رقم اسپیدفید بیشترین وزن خشک خوشه را دارا بودند. در این مرحله وزن خشک تحت اثر متقابل و معنیدار رقم و کود ازت قرار گرفت. سهم نسبی وزن خشک اجزا در مرحله برداشت (خمیری نرم)، به گونهای بود که رقم شوگرگریز دارای بیشترین درصد وزن خشک برگ، رقم سوپردان دارای بیشترین درصد وزن خشک ساقه و رقم اسپیدفید دارای بیشترین درصد وزن خشک خوشه بود. هیبرید شوگرگریز با 30 تن ماده خشک و 97 تن علوفه تر در هکتار، دارای بیشترین عملکرد بود. همچنین، این رقم بیشترین درصد پروتئین و کمترین درصد فیبر خام علوفه را داشت. سیلو اثر معنیداری بر کیفیت علوفه داشته و موجب کاهش درصد پروتئین خام و افزایش درصد فیبر خام علوفه شد. هیبرید شوگرگریز و اسپیدفید به ترتیب دارای بیشترین و کمترین درصد قابلیت هضم، و بنابراین بیشترین و کمترین عملکرد ماده خشک قابل هضم در هکتار بودند. با توجه به نتایج این آزمایش، هیبرید شوگرگریز به خاطر دارا بودن بیشترین عملکرد ماده خشک و علوفه تر و کیفیت سیلویی بهتر، از نظر درصد پروتئین، فیبر و قابلیت هضم و همچنین تیمار 500 کیلوگرم اوره در هکتار، به دلیل افزایش عملکرد علوفه و درصد پروتیئن زیادتر، قابل توصیه میباشد.},
keywords_fa = { عملکرد علوفه، کیفیت علوفه، قابلیت هضم، وزن خشک، علوفه تر },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-163-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-163-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Khajehpour, M.R. and Seyedi, F.},
title = {Effect of Planting Date on Yield Components and Seed and Oil Yields of Sunflower},
abstract ={Obtaining high seed and oil yields of sunflower requires coincidence of vegetative and reproductive stages of growth of the plant with suitable environmental conditions via selecting appropriate planting date. Since the suitable date of planting for sunflower cultivars under Isfahan environmental conditions was not determined, this experiment was conducted in 1996 at the Agricultural Research Station, Isfahan University of Technology. In this study, five dates of planting (April 27, May 12 and 27 and June 12 and 29) and three open pollinated sunflower cultivars (Record, Vnimik 8931 and Armavirec) were evaluated using a randomized complete block design with split-plot layout in three replications. Date of planting was considered as the main plot and cultivars were randomized in the sub-plots. Number of seeds per head (SH), l000-seed weight (SW), seed oil percent (SOP) and, consequently, yields of oil (OY) and seed (SY) were significantly reduced as planting was delayed. Reduction in these traits were considered to be related to the coincidence of vegetative and reproductive growth stages with higher temperatures prevailing at later plantings. Vnimik 8931 had higher SH and SW, and thus produced higher SY. This cultivar had lower SOP than Record, but produced higher OY than Record due to its higher SY. Armavirec was ranked the least for the measured traits, except for its SH that was slightly higher than that of Record. SH was the most contributing trait to the increase in SY, and SY was the most determining trait for the increase in OY. Date of planting by cultivar interactions for SH, SY and OY were significant. Nevertheless, the highest amount of the measured traits were obtained with Vnimik 8931 at the first planting date.},
Keywords = { Planting date, Sunflower, Yield components, Seed yield, Oil yield.},
volume = {4},
Number = {2},
pages = {117-128},
publisher = {},
title_fa = {اثر تاریخ کاشت بر اجزای عملکرد و عملکردهای دانه و روغن ارقام آفتابگردان},
abstract_fa ={حصول عملکردهای بالایی از دانه و روغن آفتابگردان، مستلزم انطباق مراحل رشد رویشی و زایشی گیاه با شرایط جوی مساعد، از طریق انتخاب تاریخ کاشت مناسب میباشد. از آن جایی که تاریخ کاشت مطلوب ارقام آفتابگردان تحت شرایط اقلیمی اصفهان تعیین نشده است، این آزمایش با استفاده از طرح کرتهای یک بار خرد شده در قالب بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار، در مزرعه تحقیقات کشاورزی دانشگاه صنعتی اصفهان، در سال 1375 به اجرا در آمد. تیمار اصلی شامل پنج تاریخ کاشت (7 و 22 اردیبهشت، 6 و 22 خرداد و 8 تیر)، و تیمار فرعی شامل سه رقم آزاد گردهافشان آفتابگردان به نامهای رکورد، ونیمیک 8931 و آرماویرس بود. تعداد دانه در طبق، وزن هزار دانه، درصد روغن و در نتیجه عملکردهای دانه و روغن، به طور معنیداری با تأخیر در کاشت کاهش یافتند. کاهش در خصوصیات فوق به برخورد دوران رشد رویشی و زایشی با دماهای بالاتر، در اثر تأخیر در کاشت نسبت داده شد. رقم ونیمیک 8931، با داشتن تعداد دانه بیشتر در طبق و وزن هزار دانه زیادتر، به طور معنیداری عملکرد دانه بیشتری تولید کرد. ونیمیک 8931 درصد روغن دانه کمتری نسبت به رقم رکورد داشت، اما به دلیل عملکرد دانه بالاتر، مقدار روغن بیشتری در واحد سطح تولید نمود. رقم آرماویرس کمترین مقدار را برای خصوصیات فوق (به استثنای تعداد دانه در طبق، که رکورد کمی از آن پایینتر بود) داشت. تعداد دانه در طبق بالاترین سهم را در تولید عملکرد دانه نشان داد و عملکرد دانه بیشترین نقش را در تشکیل عملکرد روغن داشت. اثر متقابل تاریخ کاشت با رقم، بر تعداد دانه در طبق و بر عملکردهای دانه و روغن معنیدار شد. در مجموع، بالاترین مقدار برای خصوصیات فوق از ونیمیک 8931، در تاریخ کاشت اول به دست آمد.},
keywords_fa = { تاریخ کاشت، آفتابگردان، اجزای عملکرد ،عملکرد دانه، عملکرد روغن },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-165-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-165-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Zomorrodi, S. and Shokrani, R. and Shahedi, M. and Dokhani, S.},
title = {Application of Esterification in the Manufacture of Suitable Fat for the Production of Margarine},
abstract ={The esterification process causes some desirable changes in physicochemical properties of fat by exchanging the acyl groups in triglyceride molecules. The aim of this study was to produce a suitable edible fat for industrial and home uses. In this study a mixture of 60 percent soybean oil and 40 percent edible tallow were inter-esterified, using 0.5 percent sodium methylate or ethylate as catalyst. The results obtained for solid fat contents and melting points indicated that the process of inter-esterification was accomplished in 30 minutes at 90°C. It was also observed that sodium methylate and. ethylate had similar effects on physical and chemical characteristics of the esterified blend. Iodine and saponification values indicated that the esterification process did not have any considerable effect on the degree of unsaturation or molecular weight of fatty acids. The peroxide values showed that the processing condition did not produce any peroxide. The esterified blend contained 1.10 percent trans fatty acids, which were originally present in the tallow. It is concluded that interesterification of soybean oil and edible beef tallow can be used as an alternative method to hydrogenation to produce a suitable plastic fat with low levels of trans fatty acids for the manufacture of different types of margarines and fats for home uses.},
Keywords = { Esterification, Soybean oil, Beef tallow, Esterified blend.},
volume = {4},
Number = {2},
pages = {129-139},
publisher = {},
title_fa = {کاربرد استریفیکاسیون در ساخت روغن مناسب برای تولید مارگارین},
abstract_fa ={فرایند استریفیکاسیون با جابهجایی بنیانهای اسید چرب در ملکول تریگلیسیریدها، باعث بهبود خواص فیزیکوشیمیایی چربیها میگردد. هدف از این تحقیق تهیه روغن خوراکی مناسب برای مصارف خانگی و صنعتی، از طریق تغییر استری مخلوطی از روغنها میباشد. در این مطالعه، مخلوط 60 درصد وزنی روغن سویا و 40 درصد وزنی پیه گاو خوراکی، با استفاده از متیلات و اتیلات سدیم به عنوان کاتالیزور، تغییر استری داده شد. نتایج اندازهگیری مقدار چربی جامد و نقطه ذوب نشان داد که، فرایند استریفیکاسیون با 5/0 درصد متیلات یا اتیلات سدیم در حرارت 90 درجه سانتیگراد در مدت 30 دقیقه کامل میگردد. همچنین، روغنهای استری شده با استفاده از متیلات و اتیلات سدیم، دارای خواص فیزیکی و شیمیایی مشابه هستند. آزمایشهای تعیین عدد یدی و عدد صابونی نشان داد که، فرایند تغییر استری در درجه غیراشباعی و وزن مولکولی مخلوط روغنهای استری شده تغییری ایجاد ننموده است. تعیین عدد پراکسید نیز مشخص نمود که تحت شرایط مذکور پراکسید تشکیل نمیشود. این مخلوط دارای 1/1 درصد ایزومر ترانس بود که از روغن پیه گاو مصرفی در فرمول ناشی میگردد. نتایج این بررسی نشان میدهد که، مخلوط روغن سویا و روغن پیه گاو استری شده را میتوان به عنوان جانشین روغنهای هیدروژنه در تولید مارگارین و نیز برای مصارف خانگی، با توجه به محدوده پلاستیسیته مناسب و با مقدار اسیدهای چرب ترانس کمتر استفاده نمود.},
keywords_fa = { استریفیکاسیون، روغن سویا، پیه گاو، تغییراستری },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-166-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-166-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Ghahari, H. and Hatami, B.},
title = {Morphological and Biological Studies of Greenhouse Whitefly [Trialeurodes vaporariorum Westwood (Homoptera: Aleyrodidae)] in Isfahan},
abstract ={The difficulties of control of greenhouse whitefly on crops and greenhouse plants make extensive studies and investigations necessary in different areas of Iran. Morphological and biological studies were carried out on a prevailing species of greenhouse whitefly, Trialeurodes vaporariorum Westwood, in Isfahan. In this study, six species of whiteflies T. vaporariorum on Althaea sp. and Lantana camara, Bemisia tabaci Gennadius, B. argentifolii Bellows & Perring and B. hancoki Corbett, on Lantana camara, Aleyrodes proletella L. on Brassica sp. and Aleyrodes rosae on Rosa sp. were collected. These species were described using different identification keys. Morphological characteristics and different growth stages of greenhouse whitefly including egg, 1st to 4th nymphal instars and adult were defined and figures drawn. Biological studies were conducted in 24±1°C, 65±5% RH and 16:8 (L:D) on eggplant, solanum melongena. The developmental time for egg, 1st, 2nd, 3rd and 4th nymphal instars was 7.33±0.48, 3.37±0.52, 3.25±0.45, 2.51±0.26 and 7.66±0.83 days, respectively. The total period from egg to adult lasted 24.12±0.51 days. The number of eggs laid in 24 hours varied between 1 to 10 with an average of 5.93±1.67. Life-span of the male ranged between 19 to 23 with an average of 20.88±1.54 and that of the female varied between 20 to 28 with an average of 26.44±1.17 days. Four nymphal instars were identified and three substages for the 4th nymphal instars were determined. There was a positive correlation between nymphal instars and average body length and width. Since only male offsprings were produced through parthenogenesis, the strain of greenhouse whitefly in Isfahan was found to be European.},
Keywords = { Greenhouse whitefly, Trialeurodes vaporariorum, Life cycle, Eggplant.},
volume = {4},
Number = {2},
pages = {141-154},
publisher = {},
title_fa = {مطالعه مورفوژیک و بیولوژیک مگس سفید گلخانه [Trialeurodes vaporaiorum (Westwood Homoptera: Aleyrodidae)] در اصفهان},
abstract_fa ={مشکل مبارزه با مگس سفید گلخانه روی گیاهان زراعی و گلخانهای، مطالعات و تحقیقات وسیعی را در مناطق مختلف ایران ضروری میسازد. بررسیهای مورفولوژیک و مطالعات زیستشناسی بر روی گونه شایع Trialeurodes vaporariorum Westwood در اصفهان به عمل آمد. در این بررسی، به غیر از T. vaporariorum از روی ختمی چینی (.Althaea sp) و شاهپسند درختی (Lantana camara)، پنج گونه مگس سفید دیگر شامل B. argentifolii Bellows & Perring ، Bemisia tabaci Gennadius و B. hancoki Corbett از روی شاهپسند درختی، .Aleyrodes proletella L از روی کلم (.Brassica sp) و Aleyrodes rosae Mask از روی رز (.Rosa sp) جمعآوری و با استفاده از کلیدهای تشخیص شناسایی گردید. خصوصیات ظاهری T. vaporariorum و مراحل مختلف رشدی آن شامل تخم، پورههای سنین 1، 2، 3، 4 و حشره کامل اندازهگیری و با رسم شکل ارائه گردید. مطالعات زیستی این حشره بر روی گیاه بادمجان (Solanum melongena)، در دمای 1 24 درجه سانتیگراد، رطوبت نسبی 5 65 درصد و دوره نوری 16 ساعت روشنایی در شبانه روز، در آزمایشگاه انجام گرفت. طول مراحل رشدی برای تخم 48/0 ± 33/7، پوره سن اول 52/0± 37/3، سن دوم 45/0± 25/3، سن سوم 26/0± 51/2، سن چهارم 83/0± 66/7، و مجموعاً از تخم تا حشره کامل 51/0± 12/24 روز بود. تعداد تخم این حشره در مدت 24 ساعت، بین یک تا ده و به طور متوسط 67/1± 93/5 شمارش گردید. طول عمر حشره نر بین 19 تا 23 و با متوسط 54/1± 88/20 و برای حشره ماده 20 تا 28 و با متوسط 17/1± 44/24 روز اندازهگیری گردید. چهار سن پورگی برای مگس سفید گلخانه تفکیک و برای سن چهارم پورگی نیز سه زیر مرحله با خصوصیات مورفولوژیک معین تشخیص داده شد. بین سنین پورگی و میانگین طول و عرض بدن همبستگی مثبتی وجود داشت. در این بررسی، مادههای باکره مگس سفید گلخانه فقط نتاج نر تولید نمودند، لذا نژاد این مگس سفید در اصفهان از نوع نژاد اروپایی شناخته شد.},
keywords_fa = { مگس سفید گلخانه، چرخه زیستی، بادمجان },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-167-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-167-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2000}
}
@article{
author = {Maghami, R. and Zahedi, M. and Gheysari, M.},
title = {Effects of Nitrogen Application and Irrigation Water on Grain Yield and Water use Efficiency of Safflower in Isfahan},
abstract ={An experiment was conducted to evaluate the effects of different levels of nitrogen and irrigation on yield and yield components of safflower. Three nitrogen rates (0, 50 and 100 kg ha-1) under three irrigation levels (100% as control 80% as mild limited irrigation, and 60% of crop water requirement as severe limited irrigation) were investigated using a factorial laid out in a randomized complete block design with four replications. Nitrogen application led to a significant increase in leaf chlorophyll content, photochemical efficiency, leaf relative water content, leaf proline content , leaf area index, shoot dry weight, , number of buttons per plant, number of grains per button, grain weight, grain yield, harvest index and water use efficiency. Photochemical efficiency, leaf relative water content, leaf area index, shoot dry weight, number of buttons per plant, number of grains per button, grain weight, grain yield, harvest index were decreased and leaf chlorophyll content, leaf proline content and water use efficiency were increased as the level of soil moisture was decreased. The highest amount of grain yield was obtained with application of 100 kg/ha nitrogen under irrigation regimes of 100 and 80% crop water requirement. While, the highest value of water use efficiency was obtained with application of 100 kg/ha nitrogen under irrigation regimes of 80 and 60% crop water requirement. According to the results obtained in this experiment, the application of 100 kg/ha nitrogen under irrigation regime of 80% crop water requirement seems to be appropriate to achive highest values for both safflower grain yield and water use efficiency.},
Keywords = {Safflower, Nitrogen application, Limited irrigation, Drip tape irrigation, Grain yield, Water use efficiency},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {1-13},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر مقادیر کود نیتروژن و آب آبیاری بر عملکرد دانه و راندمان مصرف آب گلرنگ در اصفهان},
abstract_fa ={این پژوهش با هدف بررسی اثرات سطوح مختلف آب آبیاری و کود نیتروژن بر عملکرد و اجزای عملکرد گلرنگ انجام شد. آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در 4 تکرار با در نظر گرفتن سه سطح آبیاری کامل، آبیاری بر اساس 80 درصد نیاز آبی گیاه )کم آبیاری ملایم) و آبیاری بر اساس 60 درصد نیاز آبی گیاه (کم آبیاری شدید) و سه سطح نیتروژن صفر ، 50 و 100 کیلوگرم در هکتار در تابستان سال 1389 در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه صنعتی اصفهان اجرا شد. با کاربرد نیتروژن محتوای کلروفیل و پرولین، راندمان فتوشیمیایی، محتوای نسبی آب برگ، ارتفاع گیاه، تعداد شاخه فرعی، سطح برگ، وزن خشک گیاه، تعداد طبق در بوته، تعداد دانه در طبق، وزن هزار دانه، عملکرد دانه، شاخص برداشت و راندمان مصرف آب افزایش یافت. با کاهش رطوبت خاک راندمان فتوشیمیایی، محتوای نسبی آب برگ، ارتفاع، تعداد شاخه فرعی، سطح برگ، وزن خشک گیاه، تعداد طبق در بوته، تعداد دانه در طبق، وزن هزار دانه، عملکرد دانه و شاخص برداشت کاهش یافت، ولیکن محتوای کلروفیل، پرولین و راندمان مصرف آب افزایش یافت. بیشترین عملکرد دانه با کاربرد 100 کیلوگرم نیتروژن در تیمار های آبیاری کامل و آبیاری بر اساس 80 درصد نیاز آبی گیاه به دست آمد. در حالیکه بالاترین راندمان مصرف آب با کاربرد 100 کیلوگرم نیتروژن در تیمار های آبیاری بر اساس 80 و 60 درصد نیاز آبی گیاه حاصل شد. با توجه به نتایج این آزمایش و با در نظر گرفتن هر دو فاکتور عملکرد و راندمان مصرف آب، تیمار کاربرد 100 کیلوگرم نیتروژن و آبیاری بر اساس 80 درصد نیاز آبی گیاه نسبت به دیگر تیمارهای آزمایشی برتری داشت.},
keywords_fa = {گلرنگ، کود نیتروژن، کم آبیاری، آبیاری قطرهای، عملکرد دانه، راندمان مصرف آب},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2042-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2042-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Habibi, S. and Majidian, M.},
title = {Effect of Different Levels of Nitrogen Fertilizer and Vermi-Compost on Yield and Quality of Sweet Corn (Zea mays Hybrid Chase)},
abstract ={In order to investigate the effect of source and rate of nitrogen fertilizer on yield and quality of sweet corn, a field study was conducted in 2011 cropping season in Agriculture Experiment Station of College of Agriculture, University of Guilan. A randomized complete block design with three replications was used. Treatment consisted of four levels of nitrogen fertilizer (0, 46, 92 and 138 kg N ha-1) and integrated N of chemical and biological (23 kg N ha-1 + 1 ton ha-1 Vermi-compost, 46 kg N ha-1 + 2 ton ha-1 Vermi-compost, and 69 kg N ha-1 +3 ton ha-1 Vermi-compost) and organic sources (2, 4 and 6 ton ha-1). Effect of source and rate of nitrogen fertilizer on fresh ear yield, grain yield canned, grain protein amount and dry matter digestibility percent had significant. With increscent nitrogen at treatments nitrogen fertilizer, organic ant integrated farming yield fresh ear, grain yield, grain protein amount and dry matter digestibility percent increased. Maximum yield fresh ear was obtained with 69 kg N ha-1 + 3 ton ha-1 Vermi-compost with an average 14595.9 kg ha-1. Maximum forage yield and dry forage yield obtained with an average 18619.5 and 3593 kg ha-1 at treatment with 69 kg N ha-1 + 3 ton ha-1 Vermi-compost. Results of this research showed that the best grain yield and quality, and forage yield and quality of sweet corn were obtained in integrated farming and organic methods in Rasht region conditions and same climatology conditions.},
Keywords = {Inorganic source, Organic source, Protein, Sweet corn, Yield.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {15-26},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر سطوح مختلف کود شیمیایی نیتروژن و ورمیکمپوست بر عملکرد و کیفیت ذرت شیرین هیبرید چیس},
abstract_fa ={به منظور بررسی اثر منبع و مقدار کود نیتروژن بر عملکرد و کیفیت ذرت شیرین، آزمایشی در سال زراعی 1389 با استفاده از طرح بلوک کامل تصادفی در سه تکرار در مزرعه پژوهشی دانشکده علوم کشاورزی دانشگاه گیلان واقع در رشت اجرا شد. عوامل مورد مطالعه شامل مقادیر و ترکیبات مختلف کود نیتروژن {شیمیایی (صفر، 46، 92 و 138 کیلوگرم در هکتار نیتروژن از منبع اوره)، تلفیقی (23 کیلوگرم نیتروژن از منبع اوره + 1 تن ورمی کمپوست، 46 کیلوگرم نیتروژن از منبع اوره + 2 تن ورمی کمپوست و 69 کیلوگرم نیتروژن از منبع اوره + 3 تن در هکتار ورمی کمپوست) و کود زیستی (2، 4 و 6 تن در هکتار ورمی کمپوست)} بود. اثر منبع و مقدار کود نیتروژن بر وزن تر بلال، عملکرد دانه کنسروی، میزان پروتئین دانه و ماده خشک قابل هضم معنیدار بود. با افزایش نیتروژن در تیمارهای شیمیایی، زیستی و تلفیقی، عملکرد (بلال تر و دانه)، مقدار پروتئین دانه و ماده خشک قابل هضم افزایش یافت. بیشترین عملکرد بلال تر در تیمار 69 کیلوگرم نیتروژن + 3 تن ورمیکمپوست معادل 9/14595 کیلوگرم در هکتار بهدست آمد. بیشترین عملکرد علوفه تر و خشک بهترتیب معادل 5/18619 و 3593 کیلوگرم در هکتار در تیمار 69 کیلوگرم نیتروژن + 3 تن ورمیکمپوست مشاهده شد. نتایج این پژوهش نشان داد بهترین عملکرد و کیفیت دانه و علوفه ذرت شیرین، در روش تلفیقی و زیستی در شرایط آب و هوایی رشت و مناطقی با شرایط اقلیمی مشابه، مناسبتر خواهد بود.},
keywords_fa = {پروتئین، ذرت شیرین، عملکرد، کود آلی، منابع شیمیایی},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2043-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2043-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Azad, M. and Izadi-Darbandi, E. and M.H.RashedMohassel,},
title = {Evaluation the Effect of Water Quality and Soil Nitrogen Content on Glyphosate Efficacy on Common Lambsquart(Chenopodium album L.) control},
abstract ={In order to study the effect of soil nitrogen content and water hardness on glyphosate efficacy on common lambsquart control, an experiment was carried out as a completely randomized design in a factorial arrangement with three replications in 2011 at the College of Agriculture, Ferdowsi University of Mashhad. Experimental treatments were included soil nitrogen content at 5 levels (0, 50, 90, 200 and 300 mg/kg soil), glyphosate doses at 7 levels (0, 75, 100, 125, 150, 175 and 200 % dose guideline glyphosate for common lambsquart), calcium carbonate concentration in water as index of water hardness at 5 levels ( 0, 100, 300, 600 and 1200 ppm). Spray was done at 8-10 common lambsquart leaf stage. 30 days after glyphosate spray, plants survival and shoot dry matter was measured. Results showed, herbicide rate, soil nitrogen content and water hardness had significantly affect (P<0.01) on growth and survival of common lambsquart. Increasing herbicide doses decreased common lambsquart survival and growth in pure water spraying. Increasing water hardness decreased glyphosate efficacy in control common lambsquart and increased glyphosate ED50 parameter. The lowest (1453.17 gr. a.i ha-1) and the highest (3424.45 gr. a.i ha-1) glyphosate ED50 for common lambsquart was observed in 0 and 1200 ppm of water hardness. Increasing soil nitrogen content from 18 to 300 (mg/kg soil) increased glyphosate efficacy in common lambsquart and glyphosate ED50 decreased from 3217.03 to 1612.58 (gr. a.i ha-1).},
Keywords = {Calcium carbonate, Dry mater, Herbicide, Water hardness.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {27-39},
publisher = {},
title_fa = {ارزیابی تأثیر کیفیت آب و محتوای نیتروژن خاک بر کارایی علفکش گلیفوسیت در کنترل علف هرز سلمه تره (Chenopodium album L.)},
abstract_fa ={به منظور بررسی تأثیر محتوای نیتروژن خاک و درجه سختی آب بر کارایی علف کش گلیفوسیت آزمایشی در بهار سال 1390 در گلخانه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد به صورت فاکتوریل و در قالب طرح آماری کاملاً تصادفی در 3 تکرار انجام شد. تیمارها شامل محتوی نیتروژن خاک در پنج سطح (18، 50، 90، 200 و 300 میلیگرم در کیلوگرم خاک)، مقادیر کاربرد علف کش گلیفوسیت در هفت سطح (صفر، 75، 100، 125، 150، 175 و 200 درصد مقدار کاربرد توصیه شده (5 لیتر در هکتار)) و درجه سختی آب در پنج سطح (صفر ،100، 300، 600 و 1200 پی پی ام کربنات کلسیم) بودند. پس از سبز شدن گیاهان سم پاشی در مرحله 8 تا10 برگی سلمه تره انجام شد و 30 روز بعد از پاشش درصد بقا و وزن خشک آنها اندازهگیری شد. نتایج نشان دادند مقدار کاربرد علف کش، محتوای نیتروژن خاک و سختی آب تأثیر معنیداری ( P<0.01) در رشد و بقای سلمه تره داشتند. با افزایش مقدار کاربرد گلیفوسیت در آب خالص رشد و بقای سلمه تره بهطور معنیداری کاهش یافت(P<0.01). افزایش سختی آب مقدار ED50 گلیفوسیت را افزایش و کنترل سلمه تره را کاهش داد. کمترین (17/1453 گرم ماده مؤثره در هکتار) و بیشترین (45/3424 گرم ماده مؤثره در هکتار) ED50 گلیفوسیت برای زیست توده بهترتیب در کاربرد گلیفوسیت در صفر و 1200 قسمت در میلیون کربنات کلسیم آب حاصل شد. افزایش نیتروژن خاک کارایی گلیفوسیت در کنترل سلمه تره را بهبود بخشید بهطوریکه مقدار ED50 گلیفوسیت برای زیست توده با افزایش محتوای نیتروژن خاک از 18 به 300 میلیگرم در کیلوگرم خاک از 03/3217 به 58/1612 (گرم ماده مؤثره در هکتار) کاهش یافت.},
keywords_fa = {زیست توده، سختی آب، علف کش، کربنات کلسیم},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2044-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2044-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Aghaeipour, N. and Zavareh, M. and Khaledian, M. R. and Mohsenabadi, GH.},
title = {Effect of Various Soil Moisture Regimes on Grain Yield and Yield Components of Two Soybean Cultivars and Determination Their Best Drought Resistance Index},
abstract ={This experiment was conducted in the Research Farm of the Faculty of Agricultural Sciences, University of Guilan in 2010 as an RCBD based split plot experiment with three replications. In this experiment five different amounts of soil moisture (Irrigation after depletion of 45, 55, 65, 75 and 85% of field capacity moisture) and two soybean cultivars (Gorgan-3 and Williams) was considered as main and sub plots, respectively. Results of ANOVA showed that moisture regime by cultivar interaction had significant effect on seed yield, number of pods per plant, number of seeds per pod and seed oil percent. Mean comparisons revealed that increasing soil water depletion resulted to decrease in seed yield, number of pods per plant and number of seeds per pod. Also, it resulted to decrease in grain yield of both cultivars, which was approximately 63% for Gorgan 3 and 2% for Williams. However, maximum (1667kg/ha) and Minimum (384kg/ha) seed yield were recorded for Gorgan 3 and Williams in 45% and 65% soil moisture regimes, respectively. The highest seed oil percentage was recorded for cultivar Williams which grown in 75% soil moisture while the lowest was for Gorgan 3 which grown in 55 % soil moisture regime. Seed protein also was affected by soil moisture regime, significantly with the highest (22.49%) and lowest (22.04%) in 55 and 85% soil moisture regimes, respectively. In this experiment Williams had low sensitivity index and high tolerance index while Gorgan 3 had high geometric mean productivity and mean productivity. Overall, Gorgan 3 had the highest seed yield in all soil moisture regimes. Its yield reduction percent was greater in drought stress prone treatments, in comparison with cultivar Williams which shows greater seed yield stability of the indeterminate Williams cultivar.},
Keywords = {Drought stress, Seed hundred, Soybean, Yield.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {41-51},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر رژیمهای مختلف رطوبت خاک بر عملکرد و اجزای عملکرد دانه و تعیین بهترین شاخص مقاومت به خشکی دو رقم سویا},
abstract_fa ={این آزمایش در تابستان سال 1389 در مزرعه پژوهشی دانشکده علوم کشاورزی دانشگاه گیلان بهصورت کرتهای خرد شده در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار انجام شد. در این آزمایش پنج رژیم رطوبتی 45، 55، 65، 75 و 85 درصد ظرفیت زراعی در کرتهای اصلی و دو رقم ویلیامز و گرگان 3 در کرتهای فرعی قرار داده شدند. نتایج تجزیه واریانس دادهها نشان داد که برهمکنش رژیم رطوبتی و رقم تأثیر معنیداری بر عملکرد دانه، تعداد غلاف در بوته، تعداد دانه در غلاف و درصد روغن داشته است. مقایسه میانگین دادهها نشان داد که با افزایش تخلیه آب از خاک، از تعداد غلاف در بوته، تعداد دانه در غلاف و عملکرد دانه هر دو رقم کاسته شد. بیشترین (1667 کیلوگرم در هکتار) و کمترین عملکرد دانه (384 کیلوگرم درهکتار) بهترتیب مربوط به رقم گرکان 3 در تیمار 45 درصد ظرفیت زراعی و ویلیامز در تیمار 65 درصد ظرفیت زراعی بود. با این حال، بیشترین درصد روغن مربوط به رقم ویلیامز در تیمار 75 درصد و کمترین آن مربوط به رقم گرگان3 در تیمار 55 درصد ظرفیت زراعی بود. درصد پروتئین دانه تنها تحت تأثیر معنیدار رژیمهای رطوبتی خاک قرار گرفت. بیشترین (49/22) و کمترین (04/22 ) درصد پروتئین دانه بهترتیب در تیمار 55 و 85 درصد ظرفیت زراعی مشاهده شد. در این آزمایش، رقم ویلیامز دارای شاخص حساسیت پایین و شاخص تحمل بالا به خشکی و رقم گرگان3 دارای میانگین هندسی بهرهوری و میانگین حسابی بهرهوری بالاتری بود. در کل، اگرچه رقم گرگان 3 در همه تیمارها عملکرد دانه بیشتری داشت ولی درصد کاهش عملکرد آن نسبت به رقم ویلیامز در تیمارهای خشکی بیشتر بود که نشان میدهد رقم رشد نامحدود ویلیامز در مقایسه با رقم رشد محدود گرگان 3 در رژیمهای رطوبتی متفاوت، ثبات عملکرد دانه بیشتری داشته است.},
keywords_fa = {تنش خشکی، سویا، شاخص حساسیت، عملکرد},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2045-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2045-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Rabiee, M. and Tousi, P. and Esfahani, M.},
title = {Effect of Time and Concentration of Nitrogen Fertilizer Foliar Spraying as Complementary of Soil Nutrition on Dry Matter Remobilization and Seed and Oil Yield of Rapeseed (Brassica napus L.)},
abstract ={In order to evaluate the effect of concentration and time of foliar spraying of nitrogen fertilizer as complementary of soil nutrition on dry matter remobilization and seed and oil yield of rapeseed (Hyola401), an experiment was conducted in complete randomized block design with 16 treatments and three replications in two years (2008-2010) in Rice Research Institute of Iran (Rasht). In this experiment, nitrogen concentration (from urea source) at two levels (5 and 10 ppm) and application time in seven levels including 1-seedling stage at 6-8 leaves 2: beginning of stem elongation, 3: prior to flowering, 4: 6-8 leaves + stem elongation, 5: 6-8 leaves + prior to flowering, 6: stem elongation+ prior to flowering, 7: 6-8 leaves + stem elongation+ prior to flowering plus two control treatments including zero nitrogen fertilizer and conventional fertilization (180 kg.ha-1) at seed sowing, stem elongation and prior to flowering in equal rates, were considered. Results showed that foliar application of nitrogen (10 ppm) in 6-8 leaves+stem elongation+prior to flowering stage had the highest dry matter remobilization (612.2 g.m-2), current rate of photosynthesis (3074 g.m-2), and grain yield (3686.2 kg.ha-1). Calculation of regression coefficients showed that dry matter remobilization had linear and positive relationship with grain yield (r2=0.95**). According to the results of the present experiment, it seems that foliar application of nitrogen (10 ppm) at 6-8 leaves + stem elongation+ prior to flowering stage and stem elongation+ prior to flowering stage increases dry matter remobilization, seed and oil yields.},
Keywords = {Dry matter remobilization, Rapeseed, Nitrogen supplement spraying.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {53-66},
publisher = {},
title_fa = {اثر غلظت و زمان محلولپاشی کود نیتروژن به عنوان مکمل تغذیه خاکی بر انتقال مجدد ماده خشک و عملکرد دانه و روغن کلزا (Brassica napus L.)},
abstract_fa ={به منظور بررسی اثر غلظت و زمان محلولپاشی کود نیتروژن به عنوان مکمل تغذیه خاکی بر انتقال مجدد ماده خشک و عملکرد دانه و روغن کلزا رقم هایولا 401، آزمایشی به صورت بلوکهای کامل تصادفی با 16 تیمار و سه تکرار در دو سال زراعی 1389-1387 در مؤسسه تحقیقات برنج کشور (رشت) انجام شد. دراین آزمایش غلظت نیتروژن (از منبع اوره) در دو سطح (5 و 10 در هزار) و در هفت زمان محلولپاشی شامل: 1- مرحله 6 تا 8 برگی2- ساقهرفتن 3- قبل از گلدهی 4- مرحله 6 تا 8 برگی + ساقهرفتن، 5- مرحله 6 تا 8 برگی + قبل از گلدهی، 6- ساقهرفتن + قبل از گلدهی، 7- مرحله 6 تا 8 برگی + ساقهرفتن + قبل از گلدهی همراه با دو تیمار شاهد شامل بدون مصرف کود نیتروژن و کوددهی متداول خاکی به صورت در زمان کاشت، در زمان ساقهرفتن و قبل از گلدهی به میزان 180 کیلوگرم نیتروژن خالص در هکتار منظور شدند. نتایج به دست آمده نشان داد که محلولپاشی با غلظت 10 در هزار در مرحله 8-6 برگی+ساقهرفتن + قبل از گلدهی، بیشترین انتقال مجدد ماده خشک (2/612 گرم در متر مربع)، میزان فتوسنتز جاری (3074 گرم در متر مربع) و عملکرد دانه (2/3686 کیلوگرم در هکتار) را دارا بود. محاسبه ضرایب رگرسیون نشان داد که انتقال مجدد ماده خشک رابطه خطی و مثبتی را با عملکرد دانه داشت (**95/0=r2). براساس نتایج این آزمایش به نظر میرسد که محلولپاشی ده در هزار نیتروژن در مرحله 8-6 برگی+ ساقهرفتن + قبل از گلدهی و مرحله ساقهرفتن + قبل از گلدهی باعث افزایش انتقال مجدد ماده خشک و عملکرد دانه و روغن میشود.},
keywords_fa = {انتقال مجدد ماده خشک، کلزا، محلول پاشی نیتروژن مکمل },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2046-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2046-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Hemati, R. and Maghsoudi, K. and Emam, Y.},
title = {Morpho-Physiological Responses of Maize to Drought Stress at Different Growth Stages in Northern Semi-Arid Region of Fars},
abstract ={In order to evaluate morpho-physiological responses of hybrid corn KSC750 to water stress at various stages of growth, a field experiment was conducted at the Pasargad region (northwest Fars) in 2010. The experiment carried out as a randomized complete block design, with 3 replications. In this study, corn growth period was divided into three phases: the establishment of plant to tasseling (phase I), tasseling to dough development (phase II) and dough development to ripening (phase III). Treatments were consisted of control, irrigation cut off after dough development, water stress of 75 percent of FC during vegetative phase and after dough development, water stress of 75 percent of FC during whole growth phase, water stress of 50 percent of FC during vegetative stage and after dough development and water stress of 50 percent of FC during whole growth phase. Results showed that mild drought stress (75% FC) at vegetative phase was not significantly effected growth and yield of corn. However, application of drought stress during the whole growth period significantly reduced morphological parameters as well as yield and yield components. Based on these results, flowering and grain filling stages were identified as more sensitive stages to drought stress in corn. Moreover, irrigation cut off after dough development terminated to a satisfactory yield. The results indicated that, overall, under Pasargad region and similar agro climatic conditions, it would be possible to save water to 75 percentage of corn water requirement through application of deficit irrigation after dough development stage.},
Keywords = {Corn, Drought stress, Plant height, Yield.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {67-75},
publisher = {},
title_fa = {پاسخهای مورفو فیزیولوژیک ذرت به تنش خشکی در مراحل مختلف رشد در منطقه نیمه خشک شمال فارس},
abstract_fa ={این پژوهش مزرعهای به منظور بررسی پاسخهای مورفوفیزیولوژیک ذرت هیبرید KSC704به کمآبی در مراحل مختلف رشد در منطقه پاسارگاد (شمال غربی فارس) در سال 1389، در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار به اجرا درآمد. در این پژوهش دوره رشد ذرت به سه فاز از استقرار گیاه تا ظهور گل تاجی (فاز I)، ظهور گل تاجی تا خمیری شدن دانه (فاز II) و از خمیری شدن دانه تا رسیدگی (فاز III) تقسیم شد. تیمارهای آزمایشی شامل، کنترل (بدون تنش)، قطع آبیاری بعد از خمیری شدن دانه، تنش 75% نیاز آبی گیاه در مرحله رویشی و بعد از خمیری شدن دانه، تنش 75% نیاز آبی گیاه در تمام مراحل رشد، تنش 50% نیاز آبی گیاه در مرحله رویشی و بعد از خمیری شدن دانه و تنش 50% نیاز آبی گیاه در تمام مراحل رشد بودند. نتایج نشان داد که، تنش ملایم (75% نیاز آبی گیاه) در مرحله رویشی تأثیر معنیداری در رشد گیاه و عملکرد نداشت، لیکن، اعمال این تنش در تمام مراحل رشد، منجر به کاهش معنیداری پارامترهای مورفولوژیک، اجزای عملکرد و عملکرد دانه ذرت شد. تنش شدید (50% نیاز آبی گیاه) در مرحله رویشی، آسیب زیادی به گیاه وارد کرد به نحوی که با آبیاری کامل در مرحله گلدهی قابل جبران نبود. با توجه به نتایج، مرحله گلدهی و اوایل پر شدن دانه، حساسترین مرحله به تنش خشکی در ذرت تشخیص داده شد. همچنین، بعد از مرحله خمیری شدن دانه، با قطع آبیاری، عملکرد رضایتبخشی بهدست آمد. بنابراین، میتوان نتیجهگیری کرد که این امکان وجود دارد که در منطقه پاسارگاد و دیگر شرایط اقلیمی مشابه، با اعمال کمآبیاری از طریق قطع آبیاری بعد از خمیری شدن دانه و کاهش آب مصرفی به حدود 75% نیاز آبی، در دوره رشد رویشی و اواخر پر شدن دانه، بتوان در میزان آب مصرفی در ذرت صرفهجویی انجام داد.},
keywords_fa = {ذرت، تنش خشکی، ارتفاع بوته، عملکرد},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2047-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2047-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Etemadi, F. and MadahHosseini, SH. and Dashti, H. and Akhgar, A.},
title = {Investigation of the Effect of Plant Growth Promoting Rhizobacteria on Some Growth Indices and Yield Parameters of Safflower Under Different Soil Salinity Levels},
abstract ={In order to evaluate the effect of plant growth-promoting rhizobacteria) PGPR( on salt tolerance in vegetative and reproductive growth stages of safflower (Carthamus tinctorius), a randomized complete block design with a factorial combination of bacterial inoculation and salinity, each in three levels, and four replications was conducted in experimental glasshouse of Vali-e-Asr University of Rafsanjan. Bacterial inoculation treatment included control (non inoculation), inoculation with Pseudomonas fluorescens strains 12 and 52 and salinity stress treatment included (electrical conductivity of 1 (control), 6 and 12 dS.m-1 in soil). Results showed that leaf area decreased with increase in salinity, but Pseudomonas fluorescens strain 12 significantly increased leaf area. Both strains significantly increased leaf chlorophyll index at mid grain filling stage comared to to uninoculated control. Finally, grain number per capitol, grain yield per plant, mean grain weight, oil yield, and biological yield decreased with increasing in salinity level, but capitol number per plant and harvest index remained unchanged. Two bacteria strains applied in this study increased only oil concentration in control level of salinity and were uneffective on other yield components. It seems that bacterial inoculation may improve some vegetative indices of safflower but its impact on yield needs to be further studied.},
Keywords = {PGPR, Salinity, Yield, Safflower.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {77-87},
publisher = {},
title_fa = {بررسی تأثیر باکتریهای محرک رشد گیاه بر برخی شاخصهای رشدی و عملکرد گلرنگ در سطوح مختلف شوری خاک},
abstract_fa ={به منظور بررسی اثر ریزوباکتریهای محرک رشد گیاه (PGPR) بر مقاومت به شوری در مراحل رشد رویشی و زایشی گلرنگ (Carthamus tinctorius)، آزمایشی بهصورت فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی و ترکیبی از تلقیح باکتریایی و شوری، هر کدام در سه سطح و چهار تکرار در گلخانه تحقیقاتی دانشگاه ولی عصر (عج) رفسنجان انجام شد. تیمار تلقیح باکتریایی شامل شاهد (بدون تلقیح) و تلقیح با سودوموناس فلورسنس سویههای 12 و 52 و تیمار شوری بهصورت هدایت الکتریکی 1 (شاهد)، 6 و 12 دسیسیمن بر متر در خاک اعمال شدند. نتایج نشان داد که سطح برگ با افزایش شوری کاهش یافت اما سودوموناس فلورسنس سویه 12 توانست بهطور معنیداری سطح برگ را در مجموع سه زمان نمونهبرداری افزایش دهد. همچنین هر دو سویه باکتری بهکار برده شده شاخص کلروفیل برگ را در اواسط دوره پر شدن دانه نسبت به شرایط بدون باکتری افزایش دادند. در نهایت تعداد دانه در طبق، عملکرد دانه در بوته، وزن هزار دانه، عملکرد روغن و عملکرد بیولوژیک با افزایش سطح شوری کاهش یافتند اما تعداد طبق در بوته و شاخص برداشت تغییر نکردند. دو سویه باکتری بهکار برده شده در این آزمایش،فقط محتوای روغن را در سطح شوری شاهد افزایش دادند و بر بقیه اجزا عملکرد اثر معنیداری نداشتند. بهنظر میرسد که تلقیح بذر گلرنگ با باکتری محرک رشد میتواند سبب بهبود برخی شاخصهای رشد رویشی گلرنگ شود اما اثر آن بر عملکرد نیازمند بررسی بیشتر است.},
keywords_fa = {باکتریهای محرک رشد گیاه، شوری، عملکرد، گلرنگ},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2048-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2048-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Jalali, A. H. and Jafari, P.},
title = {Effect of Polyethylene Mulch, and Manure on Yield and Yield Components of Cantaloupe in Isfahan Province},
abstract ={To investigate the effect of polyethylene mulch, and manure on yield and yield components of cantaloupe, a two-year study (2007-2008) was carried out at Ardestan Agricultural Research Station by using split plot randomized based on complete block design with four replications. Three polyethylene mulch levels including clear polyethylene mulch, black polyethylene mulch and control treatment were assigned as main plots and three manure application including 30 t ha-1 of cow manure, 8 t ha-1 of chicken manure, and control treatment, were assigned made up of subplots. The results showed highest levels of sales yield, in condition of lack of soil cover, clear polyethylene mulch, and black polyethylene mulch respectively with 35700, 45800 and 43500 kg ha-1 was obtained by using 30 t ha-1 of cow manure. Soluble solids in fruit, with consumption of 8 t ha-1 of chicken manure or 30 t ha-1 of cow manure increased compared to control treatments, respectively, 11.8 and 12.3 percent. Two clear and black polyethylene mulch treatments by using 30 t ha-1 of cow manure were the highest amounts of earliness index with 47.5 and 46.5 percent, respectively. The results showed that the use of manure with polyethylene mulch (clear or black), in addition to producing higher yield could play an important role in early ripening and thus higher income for farmers.},
Keywords = {Soluble solids in fruit, Earliness index, Salable yield, Fruit.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {89-98},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر کاربرد خاک پوش پلی اتیلنی و کود دامی بر عملکرد و اجزای عملکرد طالبی در استان اصفهان},
abstract_fa ={به منظور بررسی تأثیر استفاده از خاک پوش پلی اتیلنی و کود دامی بر عملکرد و اجزاء عملکرد طالبی، پژوهشی دو ساله (1387-1386) در ایستگاه تحقیقات کشاورزی اردستان با استفاده از طرح آزمایشی کرتهای خرد شده در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در چهار تکرار انجام شد. در این طرح سه سطح خاک پوش شامل خاک پوش پلی اتیلنی شفاف، خاک پوش پلی اتیلنی سیاه و عدم استفاده از خاک پوش، کرتهای اصلی و سه سطح کود دامی شامل 30 تن کود دامی گاوی، 8 تن کود مرغی و عدم استفاده از کود دامی بهعنوان کرتهای فرعی در نظر گرفته شد. نتایج پژوهش نشان داد بالاترین مقادیر عملکرد قابل فروش در شرایط عدم استفاده از خاک پوش، استفاده از خاک پوش شفاف و استفاده از خاک پوش سیاه بهترتیب با 35700، 45800 و 43500 کیلوگرم در هکتار با استفاده از 30 تن کود دامی گاوی بهدست آمد. درصد مواد جامد محلول در میوه با کاربرد 8 تن کود مرغی و یا 30 تن کود گاوی نسبت به تیمار شاهد بهترتیب 8/11 و 3/12 درصد افزایش نشان داد. دو تیمار استفاده از خاک پوش پلی اتیلنی شفاف و سیاه با استفاده از 30 تن کود گاوی بهترتیب با شاخصهای زودرسی 5/47 و 5/46 درصد بالاترین مقادیر شاخصهای زودرسی را به خود اختصاص دادند. نتایج این پژوهش نشان داد استفاده از کود دامی به همراه خاک پوش پلی اتیلنی(شفاف یا تیره) علاوه بر تولید عملکردهای بالاتر میتواند نقش مهمی در زودرسی محصول و در نتیجه درآمد بالاتر کشاورزان داشته باشد.},
keywords_fa = {درصد مواد جامد محلول در میوه، شاخص زودرسی، عملکرد قابل فروش، میوه},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2049-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2049-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Azh, H. and Asghari, M. R. and Aien, A.},
title = {Effects of Gibberellic Acid and Putrescine Treatments on Marketable and Some Quality Attributes Certains of Citrus Fruit (Citrus sinensis Cv. Hamlen)},
abstract ={Citrus fruit quality preserve the post harvest cause marketability increased. In this research, the effect of putrescin and gibberellic acid concentrations on storage life of sweet orange fruit (Hamlen cultivar) was studied to in factorial design (3*3*6=54)based on randomized complete block with six replications. Putrescin at three concentrations( 0, 1 and 2 mM) and three level of gibberellic acid (0, 50 and 100 mg/L) were sprayed on the tree at the physiological maturation stage and two weeks pre harvest. Fruit firmness, marketability, vitamin C, total acidity, total soluble solids (TSS) and ratio of total soluble solids (TSS) to total acidity were evaluated. The results showed that putrescin spraying at 1 mM significantly prevented fruit softening and preserved fruit firmness. Also putrescin treatment (1 mM) preserved ideal marketability and was superior than other treatments. Gibberellic acid significantly preserved total acidity and total soluble solids. The interaction of gibberellic acid and putrescine also preserved significantly vitamin C. Therefore, the application of putrescine at 1 mM and gibberellic at 100 mg/L was recommended for preserve marketability, appearance and quality of citrus sinensis cv. Hamlen.},
Keywords = {Acidity, Firmness, Citrus, Total soluble solids, Vitamin C.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {99-107},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر اسید جیبرلیک و پوتریسین بر بازارپسندی و برخی صفات کیفی پرتقال هاملین},
abstract_fa ={حفظ کیفیت میوه مرکبات پس از برداشت سبب افزایش بازارپسندی میشود. هدف از این پژوهش تأثیر غلظتهای مختلف اسید جیبرلیک و پوتریسین بر عمر پس از برداشت میوه پرتقال هاملین میباشد که در قالب آزمایش فاکتوریل(54=6*3*3) بر پایه بلوکهای کامل تصادفی با 6 تکرار انجام گردید. تیمار اسید جیبرلیک در سه سطح(0، 50 و 100 میلیگرم در لیتر) و پوتریسین در سه سطح (0، 1 و 2 میلیمولار) روی شاخههای درختان پرتقال 2 هفته قبل از برداشت صورت گرفت. صفاتی چون سفتی بافت، بازار پسندی، ویتامین ث، اسیدیته کل، مواد جامد محلول و نسبت مواد جامد محلول به اسیدیته کل میوه ارزیابی شدند. نتایج این پژوهش نشان داد که محلولپاشی پوتریسین با غلظت یک میلیمولار بهطور معنیداری از نرم شدن میوهها جلوگیری میکند و باعث حفظ سفتی بافت میوه میشود. همچنین کاربرد یک میلیمولار پوترسین باعث حفظ ظاهر و بازارپسندی مطلوب میوهها شد و بهطور معنیداری برتر از سایر تیمارهای مورد بررسی بود. اسید جیبرلیک بهطور معنیداری باعث حفظ میزان حداکثراسیدیته کل و حداقل مواد جامد محلول شد. اثر متقابل اسید جیبرلیک و پوتریسین نیز در حفظ میزان ویتامین ث معنیدار بود. بنابراین میتوان با کاربرد پوترسین یک میلیمولار و اسید جیبرلیک 100 میلیگرم در لیتر باعث حفظ بهتر بازارپسندی و وضعیت ظاهری و کیفی میوه پرتقال رقم هاملین شد.},
keywords_fa = {اسیدیته، سفتی بافت، مرکبات، مواد جامد محلول، ویتامین ث},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2050-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2050-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Shiravand, R. and Majidi, M. M. and EghbaliBabadi, F.},
title = {Biplot Analysis of Three Carthamus Species and their F2 Hybrids Evaluated under Drought Stress in Seedling Stage},
abstract ={Drought stress is one of the most important environmental factors affecting growth, development and production of crop plants. Drought tolerance in germination and seedling growth stage is very important especially for crop production in dry regions. Sufficient genetic diversity in cultivated species of safflower is limited and seems to be of potential benefit in search of wild species. In this study drought tolerance of three Crathamus species and their respective F2 hybrids (direct and reciprocal from paired crosses) was evaluated under four levels of osmotic potential of polyethylene glycol (0, -5, -10 and -15 bars) using a factorial experiment based on the completely randomized design with three replications. Increasing water stress levels caused significantly more reductions in the germination, root length, shoot length, root dry weight, shoot dry weight and seedling dry weight of cultivated genotypes as compared with wild species C. palaestinus (Cp), C. oxyacanthus (Co) and their F2 progenies indicating that wild species sustained more moisture stress tolerance than cultivated species. Results of drought tolerance indices (such as TOL and STI) also confirmed that wild species and F2 progenies had more drought tolerance in germination stage. Biplot analysis, according to principle component analysis (PCA), indicated that C. tinctorius was the most sensitive and the hybrids of C. oxyacanthus × C. palestinus were the most drought tolerant genotypes which can be due to heterosis. Results also showed that the F2 hybrids from crosses between cultivated species (C. tinctorius) and wild species (C. oxyacanthus and C. palestinus) had high tolerance to drought stress and can be used for developing drought tolerant genotypes in inter-specific hybridization breeding programs.},
Keywords = {Drought, Wild safflower, Inter-specific hybridization, Seedling.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {109-121},
publisher = {},
title_fa = {ارزیابی سه گونه گلرنگ و نتاج F2حاصل از تلاقی آنها از نظر تحمل به خشکی گیاهچه براساس تجزیه بای پلات},
abstract_fa ={تنش خشکی یکی از مهمترین عوامل محیطی در کاهش رشد، توسعه و تولید گیاهان است. جوانهزنی و رشد گیاهچه یکی از مراحل اصلی زندگی گیاه است که تحمل به خشکی در این مرحله شرط ادامه سایر مراحل به ویژه در کشت دیم است. در این زمینه تنوع ژنتیکی کافی در گونه زراعی گلرنگ محدود بوده و به نظر میرسد بتوان از پتانسیل گونههای وحشی سود جست. در این مطالعه، تحمل به خشکی سه گونه گلرنگ و هیبریدهای مستقیم و متقابل (شش هیبرید) حاصل از آنها تحت چهار سطح از پتانسیل اسمزی (0، 5-، 10- و 15- مگاپاسکال) توسط پلی اتیلن گلیکول با استفاده از آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی در سه تکرار مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد با افزایش سطوح تنش خشکی صفات درصد جوانهزنی، طول و وزن خشک برای صفات ریشهچه، ساقهچه و گیاهچه در گونه اهلی tinctorius Carthamus (Ct) نسبت به گونههای وحشی palaestinus C. (Cp)، C. oxyacanthus (Co) و نتاج حاصل از تلاقی آنها کاهش بیشتری یافت که این موضوع میتواند بیانگر مقاومت بیشتر گونههای وحشی نسبت به گونه اهلی باشد. نتایج حاصل از شاخصهای درصد کاهش، TOL و STI نیز بیان کننده مقاومت بیشتر گونههای وحشی و نتاج حاصل از تلاقی آنها نسبت به گونههای اهلی بود. تجزیه بای پلات براساس مؤلفههای اصلی نشان داد که گونه C. tinctorius حساسترین و نتاج حاصل از تلاقی دو گونه وحشی(Cpo و Cop) متحملترین به تنش خشکی بودند که میتواند ناشی از هتروزیس حاصل از تلاقی دو گونه باشد. نمودار سهبعدی والدین و نتاج حاصل از تلاقی آنها براساس شاخص STI برای صفت درصد جوانهزنی نشان داد که نتاج F2حاصل از تلاقی گونه اهلی با دو گونه وحشی Ctp) و Cto) دارای تحمل به خشکی بالا در هر دو شرایط تنش و عدم تنش میباشند که میتوانند پس از مطالعات بیشتر در برنامههای پیشرفته بهنژادی برای اصلاح و ایجاد ارقام متحمل به خشکی استفاده شوند.},
keywords_fa = {خشکی، گلرنگ وحشی، تلاقی بین گونه ای و گیاهچه},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2051-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2051-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Salimi, F. and Shekari, F. and Azimi, M. R. and Zangani, E.},
title = {Effect of Methyl Jasmonate Application on Improving Salt Resistance of German Chamomile (Matricaria chamomilia L.) through Change on some Morphological Characters},
abstract ={To evaluate the effect of spraying with methyl jasmonate on some morphological characters and flower dry weight of chamomile under salt stress an experiment was conducted at greenhouse. The experimental design was as factorial based on a randomized complete block design. Spraying with methyl jasmonate at five levels including, 0, 75, 150, 225 and 300 μM and salt stress applied at four levels including 2.1, 6, 10 and 14 dS/m by adding NaCl to each pots soil. The results showed that spraying with methyl jasmonate and salinity stress had significant effects (P≤ 0.05) on all measured traits. Application of methyl jasmonate in 75 µM and salinity in 6 dS/m leads the highest leaf area, S/R ratio, flower dry weight, length of shoot, biomass, stem diameter, branch numbers. The lowest, root length was recorded in 75 µM and 14 dS/m salinity treatment. According to the results, mild salinity (6dS/m) and low levels of methyl jasmonate in German chamomile had positive effects on morphological traits and flowers performance.},
Keywords = {German chamomile, Salinity stress, Morphological characters, Yield flower, Methyl jasmonate.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {123-131},
publisher = {},
title_fa = {بررسی تأثیر کاربرد متیل جاسمونات در بهبود مقاومت به شوری از طریق تغییر برخی خصوصیات مورفولوژیک در بابونه آلمانی},
abstract_fa ={به منظور ارزیابی تأثیر متیلجاسمونات و تنش شوری بر برخی خصوصیات مورفولوژیک و عملکرد گل بابونه آلمانی، آزمایشی فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با استفاده از فاکتورهای محلول پاشی با متیل جاسمونات (0، 75، 150، 225 و 300 میکرومولار) و شوری )1/2، 6، 10 و 14 دسی زیمنس بر متر) در یک طرح گلخانهای انجام گردید. عمل محلول پاشی روی گیاهان بابونه در سه مرحله 1) سه الی چهار برگی 2) در مرحله ساقهروی 3)در مرحله ظهور گل آذین انجام شد. اسپری متیل جاسمونات و اعمال شوری تأثیر معنیداری روی تمام صفات اندازهگیری شده داشت. کاربرد متیل جاسمونات در غلظت 75 میکرومولار و شوری در سطح 6 دسی زیمنس/متر، بیشترین سطح برگ، نسبت طولی ریشه/ساقه، وزن خشک گل، ارتفاع بوته، زیتوده، قطرساقه و شاخه فرعی را به وجود آورد. کمترین طول ریشه در غلظت 75 میکرومولار متیل جاسمونات و شوری در سطح 14 دسی زیمنس/متر دیده شد. با توجه به نتایج، شوری ملایم (6 دسی زیمنس/متر) و سطوح پایین متیلجاسمونات در گیاه بابونه آلمانی اثرات مثبتی روی صفات مورفولوژیکی و عملکرد گل داشتند.},
keywords_fa = {بابونه آلمانی، تنش شوری، صفات مورفولوژیکی، عملکردگل، متیل جاسمونات},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2053-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2053-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Fattahi, B. and Nazeri, V. and Kalantari, S.},
title = {Evaluation of Different Ecotypes of Salvia reuterana Bios. in Iran},
abstract ={Salvia reuterana Boiss of the Labiatae family is naturally distributed in many parts of Iran. Recent pharmacological studies have confirmed some medicinal properties of S. reuterana including antibacterial, carminative and anti-oxidant effects. In order to domestication of this valuable plant, morphological diversity were studied among seven S. reuterana population (Absard, Delichai, Shahmirzad, Chashm ,Anjileh, Atashgah and Kasva ) and S. palaestina population (Roodbarak) by using of 29 morphological treats and essential oil content. Treats including length of flowering stem, leaf length and width, collar diameter, length of calyx teeth, calyx diameter and sub stems length have shown highest genotypic and phenotypic coefficient of variation which demonstrate high diversity of mentioned treats among population. Some treats correlated with each other including plant height with flowering stem length and calyx length and diameter, essential oil content with plant height and flowering stem length. Based on all studied treats cluster analyses, in 12 unit distance were classed into four major groups. In order to essential oil extraction plant materials were subjected into Clevenger apparatus for 4 hours. Essential oil percentage was varying among evaluated population between 0.2-0.36 (v∕w). Plants grown in Chashm habitat have shown fallowing desirable treats maximum plant height, highest leave length and width, maximum sub stem length and highest essential oil quantity in compare with other population.},
Keywords = {S. reuterana Boiss, S. palaestina, Morphological treats, Essential oil content, Cluster analyses.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {133-148},
publisher = {},
title_fa = {ارزیابی اکوتیپهای مختلف گونه مریم گلی اصفهانی(Bios. Salvia reuterana) در ایران},
abstract_fa ={مریم گلی اصفهانی با نام علمی .Boiss Salvia reuterana متعلق به تیره نعناعیان و دارای پراکنش وسیعی در ایران میباشد. این گیاه دارای خواص دارویی متعددی از جمله ضدباکتریایی، ضدنفخ و آنتی اکسیدان میباشد. به منظور اهلی کردن این گیاه با ارزش، بررسی تنوع مورفولوژیک، در بین هفت منطقه طبیعی (آبسرد و دلی چای از استان تهران، آتشگاه البرز، انجیله و کاسوا از قم و شهمیرزاد و چاشم از استان سمنان) از S. reuterana و نیز یک منطقه (منطقه رودبارک از استان مازندران) از Salvia palaestina با استفاده از 29 صفت مورفولوژیک مورد بررسی قرار گرفت. همچنین در این آزمایش تنوع در میزان اسانس نیز مورد ارزیابی قرار گرفت. بیشترین مقدار ضرایب تنوع فنوتیپی و ژنوتیپی برای صفات طول شاخه گل آذین، طول و عرض برگ، قطر یقه، طول دندانه کاسه، قطر کاسه گل و طول شاخه های فرعی مشاهده شد که نشانگر تنوع بالا در بین رویشگاههای جمع آوری گیاهان میباشد. برخی از صفات مهم از قبیل ارتفاع گیاه همبستگی معنیداری با طول محور گل آذین و طول و قطر کاسه گل، و همچنین بازده اسانس نیز همبستگی معنیدار مثبتی با ارتفاع گیاه و طول شاخه های فرعی نشان داد. نمودار بدست آمده از تجزیه خوشهای بر اساس تمام صفات مورد مطالعه، جمعیتهای مورد بررسی را در فاصله 12 واحد به چهار گروه تقسیم نمود. همچنین بازده اسانس پیکره رویشی از 2/0 تا 36/0 متغییر بود. بیشترین درصد اسانس در گیاهان رویشگاه چاشم گزارش گردید. گیاهان رویشگاه چاشم سمنان دارای ارتفاع بلند، طول و عرض برگ بیشتر و طول شاخههای فرعی و همچنین میزان اسانس بیشتری نسبت به بقیه مناطق بودند.},
keywords_fa = {S. reuterana،S. palaestina ، صفت مورفولوژیک، بازده اسانس، تجزیه خوشه ای},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2054-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2054-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {AminDeldar, Z. and Ehteshami, S. M. R. and ShahdiKumleh, A. and Khavazi, K.},
title = {Effect of Pseudomonas Sp. Bacteria on Soil Chemical and Biological Properties, Yield and Its Components of Two Rice Cultivars},
abstract ={To evaluate the effect of plant growth promoting bacteria (PGPB) on soil physical and chemical indices, yield and its components of two rice cultivars, an experiment was arranged in Rice Researches Institute of Guilan Province during 2009. The experiment design consisted of four randomized complete blocks in a factorial arrangement having 16 treatments in every block. In this research, two factors were evaluated: first, two cultivars (Khazar and Hashemi) and second, eight levels of seed inoculation with PGPB (P.fluorescens strain 168, P.fluorescens strain 93, P.fluorescens strain 177, P.fluorescens strain 136, P.fluorescens strain 103, P.fluorescens strain 169, P.fluorescens strain 4 and control (without inoculation)). Investigated characteristics consisted of: soil minerals, no.microorganisms in soil, grain yield, number of seed per panicle, number of seed per plant, 1000-seed weight, biological and economic yield. In this experiment, effect of cultivar and bacteria were significant in the most of studied characteristics, but effect of cultivar*bacteria (except yield components) wasn’t significant. The results of experiment showed that inoculation with bacterial strains had a stimulating effect on growth and development of rice cultivars. In this experiment, Khazar had positive effect on the most of studied characteristics in compared with Hashemi. Between bacterial different strains, seed inoculation with 168, 177 and 93 strains in compared with other strains increased evaluated characteristics significantly. Seed inoculation with PGPB improved studied characteristics and microorganisms in soil, too.},
Keywords = {Pseudomonas, Rice, Yield, Yield components, Nutrients.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {149-160},
publisher = {},
title_fa = {اثر باکتریهای جنس سودوموناس بر خواص شیمیایی- زیستی خاک، عملکرد و اجزای عملکرد دو رقم برنج},
abstract_fa ={بهمنظور مطالعه اثر باکتریهای محرک رشد (PGPB) بر خواص شیمیایی- زیستی خاک، عملکرد و اجزای عملکرد دو رقم برنج خزر و هاشمی، آزمایشی بهصورت فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در 4 تکرار در سال زراعی 1388 در مؤسسه تحقیقات برنج کشور به اجرا درآمد. در این تحقیق، عامل رقم در 2 سطح (هاشمی و خزر) و تلقیح بذر با باکتری در 8 سطح (P. fluorescens strain 93 , P. fluorescens strain 103, P.fluorescens strain 136, P.fluorescens strain 168, P. fluorescens strain 169, P. fluorescens strain 177 P.fluorescens strain 4, به همراه یک تیمار شاهد (بدون باکتری)) در نظر گرفته شدند. صفات مورد مطالعه عبارت بودند از: نیتروژن خاک، فسفر خاک، پتاسیم خاک، اسیدیته خاک، هدایت الکتریکی خاک، تعداد ریزجانداران موجود در خاک، تعداد دانه در بوته، تعداد دانه در خوشه، وزن هزاردانه، عملکرد زیستی و عملکرد دانه. در این آزمایش، اثر رقم و اثر باکتری بر اکثر صفات مورد مطالعه معنیدار بود. نتایج آزمایش، نشاندهنده تأثیر باکتریها بر ارقام بود. در اکثر ویژگیهای مورد مطالعه، رقم خزر نسبت به رقم هاشمی واکنش بهتری نشان داد. بهطورکلی نتایج این آزمایش مشخص نمود که تلقیح بذر با باکتریها باعث بهبود جذب عناصر غذایی، عملکرد و اجزای عملکرد برنج شد. در بین سطوح مختلف باکتری نیز، تیمار تلقیح بذر با سویههای 168، 177 و 93 نسبت به بقیه سویهها اثر فاحشتری بر صفات مورد ارزیابی داشت.},
keywords_fa = { باکتری سودوموناس، برنج، عملکرد، اجزای عملکرد، عناصر معدنی},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2055-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2055-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Rafiee, K. and Siadat, S.A. and Alemi-Saied, K. and Ebdali, A.R. and Yousefi, K. and Naghi-Zadeh, M.},
title = {Evaluation the Grain-Filling Duration and Yield of Triticale Cultivars on Different Sowing Dates in Ahvaz Region},
abstract ={In order to study the effect of sowing date on grain yield and grain-filling duration of triticale cultivars, an experiment was conducted based on strip-plot experiment with four replicates at Ramin Agricultural Research and Educational Center (RAREC) during 2009-10. The sowing date treatments were November, 10th (Aban, 20th) and December, 4th (Azar, 14th) and the cultivars include: ET.79-3،ET.79-4،ET.79-17،ET.82-8،ET.82-15،ET.82-1،ET.83-20،ET.84-5،ET.84-8،ET.84-15،ET.85-7، ET.85-9, and Govanilo -91. Results showed that the sowing date had significant effect on the duration from planting to tillering, the duration from planting to spiking, and the amount of chlorophyll. There were significant differences between the cultivars for plant height, spike height, the duration from planting to spiking, and the amount of chlorophyll. The first sowing date with 34.13-day duration of grain-filling had lower filling rate in comparison to the second sowing date. In the second planting date, due to more heat, the during of grain-filling period was reduced to 25.5 days. Nevertheless, as a result of the proper temperature at the region, grain-filling rate increased to 1.51 mg/day. Therefore, in order to increase the grain-yield and 1000 –seed-weight, one possible way is to use the cultivars which, along with the heat-stress tolerance, are capable of increasing the duration of grain-filling through increasing their photosynthesis. As a result, ET.79-3, ET.82-16, and Javanilo-92 cultivars in late-sowing time (Dec, 4th) and ET.84-5 and ET.79-17 in early-sowing (Nov, 10th) showed to have maximum grain yield.},
Keywords = {Grain-filling rate, Sowing date, Duration of grain-filling, Yield.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {161-171},
publisher = {},
title_fa = {بررسی طول دوره پر شدن دانه و عملکرد ارقام تریتیکاله در تاریخ کاشتهای مختلف در منطقه اهواز},
abstract_fa ={به منظور بررسی اثر تاریخ کاشت بر میزان عملکرد دانه و روند پر شدن دانه در ارقام تریتیکاله، آزمایشی در سال زراعی 89- 1388 در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه رامین ملاثانی واقع در شمال شرقی اهواز بهصورت بلوکهای نواری در چهار تکرار به اجرا درآمد. تیمارهای تاریخ کاشت شامل 20 آبان و 14 آذرماه و تیمارهای رقم شامل 13 رقم جدید تریتیکاله به نامهای ET.79-3، ET.79-4، ET.79-17،ET.82-8، ET.82-15، ET.82-1، ET.83-20، ET.84-5، ET.84-8، ET.84-15،ET.85-7 ، ET.85-9 و رقم ژوانیلو-92 بهعنوان رقم شاهد بودند. نتایج نشان داد که تاریخ کاشت تأثیر معنیداری بر طول دوره کاشت تا پنجه دهی، طول دوره کاشت تا سنبله دهی و میزان کلروفیل داشت. بین ارقام تفاوت معنیداری در ارتفاع بوته، طول سنبله، طول دوره کاشت تا سنبله دهی و میزان کلروفیل مشاهده شد. تاریخ کاشت اول با طول دوره پر شدن 13/34 روز از سرعت پر شدن پایینتری 26/1 نسبت به تاریخ کاشت دوم برخوردار بود. در تاریخ کاشت دوم بهعلت برخورد بیشتر با گرمای هوا طول دوره پر شدن دانه به 5/25 روز کاهش پیدا کرد، ولی در عوض بهعلت مناسب بودن درجه حرارت سرعت پر شدن دانه به 51/1 میلیگرم در روز افزایش پیدا کرد. بنابراین یکی از راهکارهای افزایش وزن هزار دانه و عملکرد استفاده از ارقامی است که با تحمل به گرما و تنشهای محیطی آخر فصل قادر باشند با فتوسنتز بیشتر طول دوره پر شدن خود را افزایش دهند. ارقام ,ET.79-3 ET.82-16 و ژوانیلو-92 در تاریخ کاشت دیرتر (14 آذر) و ارقام ET.84-5 و ET.79-17 در تارخ کاشت زودتر (20 آبان) بیشترین عملکرد دانه را تولید کردند.},
keywords_fa = {سرعت پر شدن دانه، تاریخ کاشت، مدت پر شدن دانه، عملکرد},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2056-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2056-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Vafakhah, M. and MovahediNaeini, S. A. and Zeinali, E. and Ghasemichapi, O.},
title = {The Limitation Amount of Available Potassium for Wheat in a Loess Soil},
abstract ={The objective of this study was determining the most limiting plant growth factor in the wheat root zone dominated by illite in clay fraction and a high specific surface with ample ammonium acetate extractible potassium. A completely randomized block design with 4 replicates was used in Seyed Miran Research Farm (Gorgan) during 2009-2010 growing season. Treatments were mineral fertilizers (to achieve different levels of yields), gypsum (1000 Kg/ha calcium), calcium chloride (1000 Kg ha-1 Ca), urea (93 Kg ha-1 N) and potassium chloride (105 Kg ha-1 K) combined, gypsum (1000 Kg ha-1 Ca) and potassium chloride (105 Kg ha-1 K) combined, calcium chloride (1000 Kg ha-1 Ca) and potassium chloride (105 Kg ha-1 K) combined and control. Wheat cultivar (N-80-19) was planted in experimental site at 2009/12/9. The results showed that potassium is the most limiting plant growth factor in the site of the experiment. Electric diffuse double layer is expected to be truncated with a high specific surface soil in this area minimizing the soil solution-diffuse double layer interface for rapid potassium diffusion. The highest yield grain and straw with urea and potassium chloride showed a greater effect on plant and soil potassium concentrations. A greater potassium diffusion rate may be achieved as a result of greater concentration gradients between the exchange sites and soil solution by potassium fertilization and more potassium excess. Ammonium from urea diminished potassium fixation with illite and increased potassium root uptake.},
Keywords = {High specific surface, Potassium diffusion, Wheat.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {173-183},
publisher = {},
title_fa = {بررسی میزان محدودیت پتاسیم قابل استفاده برای گندم در یک خاک لسی},
abstract_fa ={به منظور بررسی تعیین عامل محدود کننده رشد گندم در خاک حاوی رس ایلیت و سطح ویژه بالا و مقادیر معتنابهی از پتاسیم قابل عصارهگیری با استات آمونیوم، تحقیقی در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با ٦ تیمار در ٤ تکرار در سال زراعی ٨٩-٨٨ در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان واقع در سید میران اجرا گردید. تیمارهای آزمایشی شامل گچ (1000 کیلوگرم در هکتار کلسیم)، کلرور کلسیم (1000 کیلوگرم در هکتار کلسیم)، مخلوط اوره (93 کیلوگرم در هکتار ازت) + کلرور پتاسیم (105 کیلوگرم در هکتار پتاسیم)، مخلوط گچ (1000 کیلوگرم در هکتار کلسیم) + کلرور پتاسیم (105 کیلوگرم در هکتار پتاسیم)، مخلوط کلرور کلسیم (1000 کیلوگرم در هکتار کلسیم) + کلرور پتاسیم (105 کیلوگرم در هکتار پتاسیم) و شاهد بود. در تاریخ ١۸/٩/۸۸ گندم لاین ١٩-٨٠-N در کرتهای آزمایشی کشت شد. نتایج نشان داد مهمترین عامل محدود کننده رشد گندم در محل آزمایش پتاسیم است. سطح ویژه زیاد خاک و لایه دوگانه پخشیده الکتریکی منقطع با کاهش نسبت سطح تماس لایه دوگانه الکتریکی با محلول خاک، موجب کاهش سرعت انتشار پتاسیم و قابلیت جذب آن برای گیاه میشود. تیمار اوره + کلرور پتاسیم بیشترین میزان عملکرد دانه و کاه و کلش را در بین تیمارها داشت که نشاندهنده تأثیر بیشتر این تیمار بر غلظت پتاسیم گیاه و خاک نسبت به تیمارهای دیگر است. کود با افزایش اضافه بار پتاسیم، شیب غلظت و سرعت پخسیدگی پتاسیم از روی سطوح تبادلی بهداخل محلول خاک (محیط ریشه) را افزایش میدهد. آمونیوم حاصل از اوره احتمالاً موجب کاهش سرعت تثبیت پتاسیم در لایه دوگانه پخشیده الکتریکی منقطع و افزایش جذب ریشهای پتاسیم شد.},
keywords_fa = {سطح ویژه زیاد، پخشیدگی پتاسیم، گندم},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2057-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2057-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Arvin, M. J. and Moslemi, KH. and Sarchashmepur, M. and Karamat, B. and Olumi, H. and Daneshmand, F.},
title = {Interactive Effects of Salicylic Acid and Silicon on Growth, Development and Cadmium Accumulation in Tuber of Potato Plants under Cadmium Stress},
abstract ={Soil accumulation with toxic metals and their transmition into agricultural products as a world problem is ever expanding. Cadmium (Cd) content of soil has increased due to luxury consumption of phosphorous fertilizers application which enters human food chain. In present study which was conducted in college of agriculture, Kerman University in 2010, the effects of chemical treatments namely salicylic (SA) at 0.1mM, silicon (Si) at 5 mM and SA+Si (0.1 mM and 5 mM) was studied on growth and development and cadmium accumulation in potato tubers grown under cadmium stress (0 and 12 mg/kg soil) in a pot experiment, using a factorial experiment with three replications. Compared with control treatment (No Cd), Cd decreased relative water content (RWC), photosynthetic and plant growth parameters. It also increased leaf malondialdehyde (MDA) and Cd accumulation in tubers. All chemical treatments improved plant performance under Cd stress and non-stress conditions and the effect of SA+Si was more pronounced for most recorded parameters. However, under Cd stress, combination of SA+Si increased tuber number (81%) , tuber fresh weight (112%), chlorophylls (50%) and decreased MDA (50%) and Cd accumulation in tubers (85%), relative to corresponding control and therefore, this treatment (SA+Si) can be commercially used to improve plant performance and reduce tuber Cd contents under field conditions.},
Keywords = {Salicylic acid, Silicon, Potato, Cadmium.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {185-196},
publisher = {},
title_fa = {مطالعه برهمکنش سالیسیلیک اسید و سیلیسیم بر پارامترهای رشد و نمو و تجمع کادمیم در غده سیب زمینی تحت تنش کادمیم},
abstract_fa ={آلودگی خاک با فلزات سنگین و انتقال آن به محصولات کشاورزی به عنوان یک مشکل جهانی در حال گسترش می باشد. کادمیم به عنوان یک فلز سمی اخیرا" به دلیل مصرف بی رویه کودهای شیمیایی خصوصا" فسفره وارد خاک گردیده و از این طریق جذب گیاه و سپس وارد زنجیره غذایی انسان می گردد. این تحقیق با هدف بررسی اثر تیمارهای شیمیایی شامل سالیسیلیک اسید ((SA با غلظت 1/0 میلی مولار، سیلیسیم (Si) با غلظت 5 میلی مولار، ترکیب این دو ماده (SA+(Si به همراه تیمار شاهد بصورت محلول پاشی گیاهان قبل از شروع غده دهی و تیمارهای کادمیم با غلظت های 0 و 12 میلی گرم در هر کیلو گرم خاک در یک آزمایش فاکتوریل با طرح پایه بلوک های کامل تصادفی در گلخانه دانشکده کشاورزی دانشگاه کرمان در سال 1389 اجرا گردید. در مقایسه با شاهد، کادمیم باعث کاهش محتوای آب نسبی، پارامترهای فتوسنتزی و رشد ونمو و افزایش مالون دآلدئید و تجمع کادمیم درغده های سیب زمینی گردید. کلیه تیمارهای شیمیایی باعث بهبود پارامترهای اندازه گیری شده تحت هر دو شرایط شرایط غیر تنش و تنش کادمیم گردیدند و ترکیب تیماری SA+ Si برای بیشتر صفات اندازه گیری شده نسبت به بقیه تیمارها موثرتر بود. تحت شریط تنش کادمیم، این ترکیب تیماری در مقایسه با شاهد، باعث افزایش تعدادغده(81 درصد)، وزن ترغده(112 درصد)، کلروفیل ها (حدود50 درصد) و کاهش مالون دآلدئید(50 درصد) و تجمع کادمیم در غده های سیب زمینی(89 درصد) گردید و بنابراین می توان از این ترکیب (SA+(Si جهت بهبود رشد و نمو و کاهش تجمع کادمیم در غده های سیب زمینی در مزارع آلوده به این عنصر به صورت تجاری استفاده نمود.},
keywords_fa = {سالیسیلیک اسید، سیلیسیم، سیب زمینی، کادمیم},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2058-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2058-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Tishezan, P. and Torahi, A. and Garshasbi, M. R.},
title = {Effect of Drought Stress on Growth Vegetative and Quality and Quantity Characteristics of Date Palm (Cv. Sayer)},
abstract ={Drought is one of the most important stresses for crops that do not have same effects on growing stages. Recently, drought involved many various agriculture crops such as Date palm tree. This experiment carried out in a randomized complete blocks design with six treatments and five replications, in order to determine the critical and sensitive stages of date palm growth to water stress. The treatments were: 1) irrigation in whole of year 2) irrigation in whole of year without rest stage 3) irrigation in whole of year without pollination stage 4) irrigation in whole of year without fruit set to Kimri stage 5) irrigation in whole of year without Khalal stage 6) irrigation in whole of year without Rotab and Tamar stage. In harvest time, sample from 30 trees analyzed to determine different quality and quantity characteristics of fruit. Vegetative growth indices were measured every year. The four years results showed that the effects of treatments were significant in 5 percent level on leave and leaflet width, fruit diameter and shape and they were significant in 1 percent level on tree perimeter, leaflet number and length. Yield and other indices have not significant different. In conclusion, Khalal and pollination stages have sensitive least and most to water stress respectively. conditions},
Keywords = {Cutting Irrigation, Yield, Growth stages of fruit.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {197-206},
publisher = {},
title_fa = {اثر تنش خشکی بر خصوصیات نخل و شاخصهای کمی و کیفی میوه خرمای رقم سایر},
abstract_fa ={یکی از مهمترین تنشهای فراروی گیاهان، تنش خشکی است که وقوع آن در مراحل رشد اثرات یکسانی ندارد. این پدیده در سالهای اخیر بسیاری از محصولات کشاورزی از جمله درختان خرما را تحت تأثیر قرار داده است. به منظور شناخت مراحل بحرانی و حساس رشد درخت خرمای رقم سایر در برابر تنش خشکی، آزمایشی 4 ساله در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با 6 تیمار شامل یک تیمار آبیاری در تمام فصول به عنوان شاهد و 5 تیمار عدم آبیاری در یکی از مراحل رشد بطئی، گردهافشانی، تشکیل میوه تا مرحله کیمری، خارک، رطب و خرما و سپس آبیاری در دیگر مراحل در 5 تکرار اجرا شد. در شهریورماه هر سال از هر درخت نمونه میوه تهیه و خصوصیات کمی و کیفی آنها و خصوصیات رویشی و زایشی درخت اندازهگیری شد. تجزیه و تحلیل نتایج 4 ساله نشان دهنده اختلاف معنیداری بین تیمارها در سطح 5 درصد برای شاخصهای عرض برگ، عرض برگچه، قطر و شکل میوه و در سطح یک درصد برای محیط تنه درخت، تعداد و طول برگچه و وزن خوشه است. عملکرد و دیگر شاخصها تفاوت معنیداری نداشتند. با توجه به نتایج بهدست آمده، مرحله خارک کمترین و مرحله گردهافشانی بیشترین حساسیت به تنش آبی را دارا هستند.},
keywords_fa = {قطع آبیاری، عملکرد، مراحل رشد میوه },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2059-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2059-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Dashagha, Z. and MazaheriTirani2, M. and GHasemiKHorasghani, M.},
title = {Effect of Salicylic acid on some Growth and Biochemical Parameters of Wheat and Maize Plants under Salt Stress in Vitro},
abstract ={In this study, the difference between the resistance of wheat plants (c3) and maize (c4) the salinity was investigated. Research on environmental stresses (Hakimi, 2008) show thatstresses are considered as Limiting factors in crop production.and some phenolic compounds such as salicylic acid are used to improve or alleviate the negative effects of stress. In this study, plants were grown in plastic pots and the plants treated with salicylic acid, after two weeks and seven days later salinity was exerted.The effect of salinity treatmenton both plants, for some morphological and biochemical characteristics were studied. In biochemical tests, lipid peroxidation under salinity and salicylic acid treatments has increased for weat which represents the effect of salinity on the plant and the activetion of the defense mechanism, Howweverthese factors have reduced formaize. Moreover, the increase in total chlorophyll and flavonoids in wheatchlorophyll in wheat and maize shows the role of these pigments in quenching hydrogen peroxide and other active Oxygen types. This increases has not been concideralle in maize. The effect of treatment on the weight of … and root of both plants differed under the investigated concentration.},
Keywords = {Biochemical parameters, Morphological, Salicylic acid, Salt.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {207-216},
publisher = {},
title_fa = {اثر سالیسیلیک اسید بر برخی پارامترهای رشد و بیوشیمیایی گیاه گندم و ذرت تحت تنش شوری در شرایط آزمایشگاهی},
abstract_fa ={در این پژوهش تفاوت مقاومت دو گیاه گندم (c3) و ذرت (c4) در برابر تنش شوری بررسی شد. تحقیقات انجام شده روی تنشهای محیطی نشان میدهد که تنشها بهعنوان عوامل محدودکننده تولیدات گیاهی به شمار میروند و برخی از ترکیبات فنلی نظیر سالیسیلیک اسید در بهبود یا تخفیف اثرات سوء تنشها بهکار میروند. در این تحقیق گیاهان درون گلدانهای پلاستیکی کاشته شدند و پس از دو هفته به گیاهان تیمار سالیسیلیک اسید با غلظت 1 میلیملار در رو روز متوالی روی برگها اسپری شد و هفت روز بعد تنش شوری در سه سطح 0و10و15 دسی زیمنس بر متر به گیاهان داده شد. سپس اثر تیمار روی تنش شوری در هر دو گیاه، برای برخی خصوصیات مورفولوژیکی و بیوشیمیایی بررسی شد. در آزمایشهای بیوشیمیایی، پراکسیداسیون لیپیدها تحت تنش شوری و تیمار سالیسیلیک اسید در گندم افزایش داشته که نشاندهنده تأثیر تنش شوری بر گیاه و فعال شدن مکانیسمهای دفاعی بوده اما این عوامل در ذرت کاهش داشته است. علاوه بر این افزایش میزان کلروفیل کل و فلاونوئیدها در گندم و کلروفیل bدر گندم و ذرت نشاندهنده نقش این رنگریزهها در فرونشاندن رادیکال پراکسید هیدروژن و سایر گونههای اکسیژن فعال است که این افزایش در گیاه ذرت چشمگیر نبوده است. بنابراین استفاده از سالیسیلیک اسید برای رفع آسیب اکسایشی در گیاه گندم توصیه میشود.},
keywords_fa = {پارامترهای بیوشیمیایی، مورفولوژیکی، سالیسیلیک اسید، شوری},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2060-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2060-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Rasouli, M. and FatahiMoghadam, M. R. and Zamani, Z. and Imani, A. and Jodakhanloo, A.},
title = {Heritability Estimates of Morphological Traits in Almond Crosses},
abstract ={The efficiency of cross-breeding programs mainly depends on the choice of the progenitors and the knowledge on the transmission of traits that breeder wants to improve. In the present study heritability rate of 65 traits related to different parts of vegetative, reproductive, nut and kernel in 12 populations (320 progenies) derived from controlled crosses of 13 local and foreign almond genotypes and cultivars were assessed. Results obtained from parents evaluation showed that ‘Shahrood-12’ was the latest blooming while ‘15/5’ and ‘A’genotypes were the earliest blooming than the other parents. Among the 12 studied populations, in total 46 superior progenies were chosen in terms of heritability of evaluated traits with emphasis on flowering time. Heritability of some important traits such as flowering time, leafing date and bearing habit were obtained as 0.70, 0.80 and 0.75 respectively. Also fitted regression line of these traits was significant at 1% probability level. Close relationship between flowering time and leafing date were obtained in evaluated progenies. Heritability of some nut traits such as weight, length, width, softness and hardness and shell thickness were obtained to be 0.77, 0.60, 0.69, 0.73 and 0.60 respectively and the fitted regression lines to these traits were significant at the 1% probability level. Heritability of traits related to almond kernel such as length, width, weight, shape, double kernel percentage and shriveling were estimated 0.75, 0.79, 0.76, 0.96, 0.55 and 0.54, respectively.},
Keywords = {Almond, Heritability, Morphological traits, Nut, Kernel.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {217-230},
publisher = {},
title_fa = {برآورد وراثتپذیری صفات مورفولوژیک در تلاقیهای بادام},
abstract_fa ={کارآیی برنامههای بهنژادی و تلاقیهای هدفمند، وابسته به انتخاب والدین و آگاهی بهنژادگر از نحوه انتقال و وراثتپذیری صفات بهنژادی مورد نظر میباشد. در تحقیق حاضر میزان وراثتپذیری 65 صفت مربوط به قسمتهای مختلف رویشی، زایشی، خشک میوه و مغز در 12 جمعیت (320 نتاج) حاصل از تلاقیهای کنترل شده 13 ژنوتیپ و رقم داخلی و خارجی بادام مورد ارزیابی قرارگرفت. نتایج بهدست آمده از ارزیابی والدین جمعیتهای مورد مطالعه نشان داد که رقم ’شاهرود 12‘ دیر گل ترین رقم و ژنوتیپهای ’5/15‘و’ ‘A زود گل تر از بقیه والدین بودند. از بین 12 جمعیت مورد بررسی(320 نتاج)، در کل 46 نتاج برتر از لحاظ وراثتپذیری صفات ارزیابی شده با تأکید بر زمان گلدهی انتخاب شد. وراثتپذیری برخی صفات مهم مثل زمان گلدهی، زمان برگ دهی و عادت باردهی بهترتیب 70/0، 80/0 و 75/0 بهدست آمد. همچنین برازش خط رگرسیون این صفات در سطح احتمال 1% معنیدار بود. وراثتپذیری برخی صفات خشک میوه مثل وزن خشک میوه، طول خشک میوه، عرض خشک میوه، نرمی و سختی خشک میوه، ضخامت پوست سخت بهترتیب 77/0، 60/0، 69/0، 73/0 و 60/0 بهدست آمد که برازش خط رگرسیون این صفات نیز در سطح احتمال 1% معنیدار بود. وراثتپذیری صفات مربوط به مغز بادام مثل طول مغز، عرض مغز، وزن مغز، شکل مغز، درصد دوقلویی مغز و چروکیدگی مغز بهترتیب 75/0، 79/0، 76/0، 96/0، 55/0 و 54/0 تخمین زده شد.},
keywords_fa = {بادام، وراثتپذیری، بهنژادی، صفات مورفولوژیک، خشک میوه، مغز},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2061-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2061-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Mataei, S. and Amirnia, R. and Tajbakhsh, M. and Abdol-lahiMandulakani, B.},
title = {Effects of Iron, Zinc and Manganese and Method of Their Application on Phonology, Yield and Grain Quality of Sweet Corn},
abstract ={In order to evaluate effects of iron, zinc and manganese, and the methods of applying them on yield and yield components of sweet corn, an experiment was performed as factorial based on randomized complete block design with four replications at the Research Farm of Urmia University, during 2009-2010. Experimental factors were micronutrient fertilizers with four levels (control, iron, zinc and manganese) and micronutrient applying method with two levels (foliar and soil application). Results indicated that Interaction between experimental factors on plant height, ear diameter, grain size, 1000-grain weight, biological yield and protein percentage was significant. In most of these traits foliar application of Fe and Zn showed better results than foliar application of Mn. Also, by influenced of micronutrients applying method, foliar application was caused 13.25%, 5.38% and 24.84% increasing in numbers of grain per ear, grain yield and soluble sugar percentage. In additional soluble sugar percentage was influenced significantly by application of micronutrient elements. Based on the results, foliar application of micronutrient elements showed better results than soil application of them.},
Keywords = {Micronutrients, Sweet corn, Yield components, Yield.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {231-240},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر عناصر آهن، روی و منگنز و روش مصرف آنها بر فنولوژی، عملکرد و کیفیت دانه ذرت شیرین},
abstract_fa ={به منظور بررسی اثرات آهن، روی و منگنز و روش مصرف آنها بر عملکرد و اجزای عملکرد ذرت شیرین، آزمایشی بهصورت فاکتوریل بر پایه طرح بلوکهای کامل تصادفی در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه ارومیه در سال زراعی 89-1388 با 4 تکرار انجام شد. فاکتورها شامل روش مصرف کود (مصرف خاکی و محلولپاشی) و نوع کودهای کم مصرف (بدون کاربرد کود بهعنوان شاهد، کود سولفات روی، سولفات آهن، سولفات منگنز) بودند. نتایج نشان داد که، بر همکنش فاکتورهای آزمایشی بر ارتفاع بوته، قطر بلال، طول دانه، وزن هزار دانه، عملکرد زیستی و درصد پروتئین معنیدار بود. در بیشتر این صفات محلولپاشی آهن و روی نسبت به محلولپاشی منگنز برتری نشان داد. همچنین تحت تأثیر روش مصرف عناصرکممصرف، محلولپاشی باعث افزایش 25/13%، 38/5% و 84/24% بهترتیب در تعداد دانه در بلال، عملکرد دانه و درصد قندهای محلول دانه نسبت به مصرف خاکی شد. به علاوه هر سه نوع کود بهکار رفته باعث افزایش معنیدار درصد قندهای محلول دانه نسبت به شاهد شدند. براساس نتایج بهدست آمده، استفاده از عناصر کم مصرف بهصورت محلولپاشی نسبت به مصرف خاکی نتایج بهتری را نشان میدهد.},
keywords_fa = {اجزای عملکرد، ذرت شیرین، عملکرد، عناصر کم مصرف},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2062-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2062-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Karamnejad, F. and Hajiloo, J. and Tabatabaei, S. J. and NaghshibandHassani, R.},
title = {Effect of Cacl2 Solution at Different Temperatures on Qualitative and Quantitative Characteristics and Shelf Life of Peach Fruit, Cv. Anjiri Maliki},
abstract ={In order to study the effect of CaCl2 treatment on postharvest quality and storage behavior of peach fruit cv. Anjiri Maliki, the fruits were dipped in CaCl2 solution, at concentration of 0 as control and 60mM, in different temperatures (4, 8, 16, 32 and 64°C) for 5 minutes. The trial was carried out as a factorial experiment if frame of complete randomized design (CRD) with three replications. The fruits were stored at 2-3°C and 85-90% R.H for finally 28 days, and then the fruit parameters were measured weekly. Traits such as titratable acidity (TA), total soluble solids (TSS), vitamin C, weight loss, tissue firmness and calcium concentration were determined. Results showed that in total storage period (four measurements times), treatment with CaCl2, at temperature of 64°C was the best treatment according to maintaining flesh firmness, maintaining TSS, preventing the degradation of ascorbic acid, reducing the TA changes, modulation of weight loss and increasing the amount of calcium content in fruits. Also thermal treatments at temperatures of 32 and 64°C, alone end without CaCl2, had significant effects on maintaining fruit firmness, TA and acid ascorbic and caused to modulation in weight loss. On the other hand the application of calcium chloride at temperatures of 4 and 32°C had significant effect on quality parameters.},
Keywords = {CaCl2, Peach fruit, Storage, Temperature.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {241-252},
publisher = {},
title_fa = {اثر دماهای مختلف محلول کلریدکلسیم بر ویژگیهای کیفی و ماندگاری میوه هلوی رقم انجیری مالکی},
abstract_fa ={به منظور ارزیابی اثر دماهای مختلف غوطهوری با کلرید کلسیم بر کیفیت و انبارمانی میوه هلو رقم انجیری مالکی آزمایشی بهصورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی در 3 تکرار شامل 5 تیمار دمایی (4، 8، 16،32، 64 درجه سانتیگراد) و 2 سطح کلرید کلسیم شامل صفر میلیمولار بهعنوان شاهد و 60 میلیمولار و بهمدت 5 دقیقه انجام شد. نمونههای موجود در هر تیمار در سردخانه با دمای3-2 درجه سانتیگراد و رطوبت نسبی 90-85 % برای مدت 28 روز قرار گرفتند. شاخصهای میوهها هر هفته یکبار اندازهگیری شدند. صفاتی مانند اسیدیته قابل تیتراسیون، مواد جامد محلول، اسید آسکوربیک، درصد کاهش وزن، سفتی بافت میوه و غلظت کلسیم میوه مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد در کل دوره انبارمانی (چهار مرحله اندازهگیری) تیمار کلرید کلسیم در دمای 64 درجه سانتیگراد بهترین تیمار از لحاظ حفظ سفتی بافت، حفظ مواد جامد محلول، ممانعت از تجزیه اسیدآسکوربیک، حفظ اسیدیته قابل تیتراسیون، تعدیل درصد کاهش وزن و افزایش مقدار کلسیم میوهها بود. همچنین استفاده از تیمار دمایی32 و 64 درجه سانتیگراد به تنهایی و بدون حضور کلرید کلسیم اثر معنیداری روی حفظ سفتی بافت، اسیدیته قابل تیتراسیون و اسید آسکوربیک داشته و باعث تعدیل کاهش وزن گردید، کاربرد تیمارهای کلرید کلسیم در دماهای 32 و 4 درجه سانتیگراد نیز بر حفظ صفات کیفی مؤثر بود.},
keywords_fa = {میوه هلو، انبارمانی، دما، کلریدکلسیم},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2063-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2063-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Modares, B. and Ramin, A. A. and Ghobadi, C.},
title = {Effect of 1-MCP on Storage and Shelflife of Strawberry Fruits (Fragaria xananassa Cv. Camarossa)},
abstract ={1-Methylecyelopropene (1-MCP) is a new material which prevents the ethylene from reacting in quite low concentration and is easily consumed and does not exert negative effects on the human health and the environments. Therefore the effect of using zero concentration (Control), 0.25, 0.5, 0.75 and 1 µL.L-1 of 1-MCP on the storage life (1°C) and shelf life (20°C) of the fruits under 90% humidity throuth the 27 and 3 days was studied respectivly. The study of storage life was done through the split plot in time within a complete randomized design and the shelflife within a complete randomized design both in 3 replications. The results of storage life experiment showed that the marketability, firmness, citric acid (TA) ,vitamin C and the the ratio of TSS/TA were protected desirable in 1-MCP treatment. Amount of appearance decay was significantly reduced.The pH of fruit extract and also the fewest anthocyanins in the treatment of 1 µL.L-1 of 1-MCP were seen. This observation depicts the positive and significant effect of 1-MCP over the reduction in the speed of physiochemical characteristics changes in the fruit tissue. The highest fruit color indices include brightness (L), color regions (a* and b*) and Chroma (C) were seen in 1 µL.L-1 treatment. Moreover, the result obtained from the study over the effect of 1-MCP on the shelf life of strawberries in 20°C showed that this substances relatively positive effect on the preservation of fruit and it seems that 1-MCP is able to keep the quality of fruits over longer periods of time in usual degrees of temperature.},
Keywords = {1-MCP, Physiochemical characteristics, Fruit color, Cold storage.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {253-268},
publisher = {},
title_fa = {اثر1- متیل سیکلوپروپن(1-MCP) برعمر انبارمانی و قفسهای میوه توتفرنگی رقم "کاماروسا"},
abstract_fa ={- متیل سیکلوپروپن(1-MCP)(1-Methylecyclopropene) بهعنوان یک ماده جدید ممانعتکننده از اثر اتیلن، در غلظتهای خیلی کم مصرف شده و اثر منفی بر سلامت انسان و محیط زیست ندارد. لذا تأثیر غلظتهای صفر(شاهد)، 25/0، 5/0، 75/0 و 1 میکرولیتر بر لیتر 1-امسیپی بر عمر انبارمانی(Cº1) و عمر قفسهای(Cº20) میوه توتفرنگی رقم "کاماروسا" در شرایط رطوبتی 90% بهترتیب بهمدت 27 روز 3 روز مورد مطالعه قرار گرفت. بررسی عمر انبارمانی بهصورت طرح کرتهای خردشده در زمان در قالب طرح پایه کاملاً تصادفی و بررسی عمر قفسهای در قالب طرح پایه کاملاً تصادفی هر دو با 3 تکرار انجام شد. نتایج پژوهش عمر انبارمانی نشان داد که بازارپسندی، سفتی میوه، اسیدهای آلی، ویتامینث و شاخص طعم میوه در تیمار با 1- امسیپی به نحو مطلوبی حفظ شدند. پوسیدگی ظاهری کاهش معنیداری نشان داد و تغییرات آنتوسیانین، TSS و pH عصاره نیز بهطور معنیداری کم شد. این نتایج بیانگر اثر مثبت 1- امسیپی بر کاهش سرعت تغییر خصوصیات فیزیکوشیمیایی بافت میوه توتفرنگی است. بیشترین شاخصهای رنگ میوه شامل روشنایی رنگ(L)، نواحی رنگ(b* و a*)، خلوص رنگ(C) و زاویه فام رنگ(Hº) نیز در تیمار 1 میکرولیتر بر لیتر 1-امسیپی مشاهده شد که تأییدکننده تأثیر مطلوب تیمار بر نگهداری میوه در انبار سرد است. همچنین نتایج اثر تیمار 1-امسیپی بر عمر قفسهای میوه در دمای Cº20 نشاندهنده تأثیر مثبت نسبی تیمار 1-امسیپی بر عمر قفسهای میوه توتفرنگی است و به نظر میرسد که تیمار 1-امسیپی قادر است کیفیت میوهها را بهمدت طولانیتری در دمای معمولی نگهداری میوه حفظ کند.},
keywords_fa = {1-امسیپی، خصوصیات فیزیکوشیمیایی، رنگ میوه، انبار سرد},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2064-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2064-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Heidari, B. and SayedTabatabaei, B. E. and RahimMalek, M.},
title = {Assignment of AFLP Markers to Linkage Groups in Doubled Haploid Lines of Wheat},
abstract ={Molecular mapping and construction of linkage maps in plants genome play important role in marker assisted selection and breeding programs of target traits. Eleven combinations of PstI and MseI primers were used to assign AFLP markers to the wheat (Triticum aestivum L.) linkage groups in 107 doubled haploid (DH) lines. The results of AFLP analysis indicated that amplified fragments (66 polymorphic bands) length of the primer combinations varied between 100 and 1000 base pairs (bp). Out of the 66 AFLP markers, 9.0% showed segregation distortion in the DH population that discarded from the linkage analysis. Linkage analysis for AFLP markers showed that after eliminating deviated markers from 1:1 segregation ratio, number of assigned markers to B and A genomes were respectively 21 (43%) and 20 (41 %), and a number of 6 markers were assigned to D (12%) linkage groups. A number of 12 markers were not assigned to any of wheat linkage groups. Number of assigned markers to the wheat homeologous chromosomes of 1 to 7 were 6 (12.5%), 7 (14.5%), 4 (8.7%), 5 (10.4%), 9 (18.7%) and 12 (25%), respectively. The highest number of AFLP markers were assigned to chromosomes 7A (7 markers) and 1B (5 markers). Among the mapped AFLP markers, P06m19-7-4, P01m19-8-6, P04m18-9-5, P03m22-9-6, P08m22-11-4, P03m22-8-3, P04m22-9-4, P01m24-8-2, P01m24-8-4 were located on those regions of A, B and D linkage groups that saturated the low dense intervals in previously available map and therefore, showed a better coverage on wheat genome compared with other AFLP markers.},
Keywords = {AFLP, Linkage group, Wheat.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {269-284},
publisher = {},
title_fa = {انتساب نشانگرهای AFLP به گروههای پیوستگی در لاین های هاپلویید مضاعف گندم},
abstract_fa ={تعیین جایگاه نشانگرها و تهیه نقشه پیوستگی ژنوم گیاهان نقش مهمی در انتخاب به کمک نشانگر و به نژادی صفات مورد نظر دارد. به منظور انتساب نشانگرهای AFLP به نقشه پیوستگی گندم از 11 ترکیب آغازگری PstI و MseI در 107 لاین هاپلویید مضاعف گندم (Triticum aestivum L.) استفاده شد. نتایج تجزیه AFLP نشان داد که دامنه اندازه قطعات تکثیر شده (66 نشانگر چند شکل) توسط ترکیبات آغازگری بین 100 تا 1000 جفت باز (bp) متغیر بود. از بین 66 نشانگر AFLP شناسایی شده در این مطالعه، 9 درصد از نشانگرها دارای انحراف از نسبت تفرق 1:1 در یک جمعیت هاپلویید مضاعف بودند و از نقشه پیوستگی کنار گذاشته شدند. نتایج تجزیه پیوستگی نشانگرهای AFLP نشان داد که پس از حذف نشانگرهای دارای انحراف از نسبت 1:1، تعداد 21 نشانگر (43 درصد) به ژنوم B، 20 نشانگر (41 درصد) به ژنوم A و تعداد 6 نشانگر (12 درصد) به ژنوم D اختصاص یافت، ولی تعداد 12 نشانگر به هیچ گروه ژنومی منتسب نشد. تعداد نشانگرهای منتسب به گروههای همیولوگی 1 تا 7 به ترتیب 6 (5/12%)، 7 (5/14%)، 6 (5/12%)، 4 (3/8%)، 5 (4/10%)، 9 (7/18%) و 12 (25%) بود. بیشترین تعداد نشانگرهای AFLP در این مطالعه به کروموزومهای A7 (7 نشانگر) و B1 (5 نشانگر) منتسب گردید. از بین نشانگرهای AFLP، P06m19-7-4، P01m19-8-6، P04m18-9-5، P03m22-9-6، P08m22-11-4، P03m22-8-3، P04m22-9-4،P01m24-8-2 و P01m24-8-4 در جایگاههایی از گروههای پیوستگی A، B و D مکانیابی شدند که در نقشه اولیه دارای تراکم نشانگری کمتری بودند و بنابراین از پوشش بهتری در گروههای پیوستگی در مقایسه با سایر نشانگرهای AFLP برخوردار بودند.},
keywords_fa = {گندم، گروه های پیوستگی، AFLP },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2065-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2065-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Shahbazi, H. and Arzani, A. and EsmailzadehMoghadam, M.},
title = {Evaluation of Grain Quality in Bread Wheat Recombinant Inbred Lines Under Drought Stress Conditions},
abstract ={To study drought stress effect on grain quality properties of wheat, an experiment was conductedusing 169 recombinant inbreed lines (RILS) under water stress and non-stress condition and with two separated lattice designs. Grain yield, protein yield, protein content, volume of Zeleny sediment, grain hardness, water absorption, grain moisture content and grain dry matter were evaluated. Analysis of variance showed that there were significant differences among the lines for all traits. Moreover, comparison between two lines in two environmental conditions showed, the quality in bread wheat under drought stress conditions due to increment of protein yield is improved. Protein yield in both irrigation regimes has a significant and negative correlation with grain moisture and in the other hand, significant and positive correlation with the grain hardiness dry matter, Zeleny sedimentation and water intake in both conditions. The results showed that the identification of favorable quality characteristics in optimum and stressed conditions were possible and the lines with high grain quality can be used in breeding programs for improving of baking quality. Although some drought sensitive genotypes possessed a favorable baking quality but their grain yield was low.},
Keywords = {Bakery quality, Zeleny sedimentation, Water absorption, Grain hardness.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {285-294},
publisher = {},
title_fa = {ارزیابی کیفیت دانه در لاینهای اینبرد نوترکیب گندم در شرایط تنش خشکی},
abstract_fa ={به منظور مطالعه اثر تنش خشکی بر خصوصیات مرتبط با کیفیت دانه گندم، آزمایشی با 169 لاین اینبرد نوترکیب گندم، در دو شرایط تنش آبی و بدون تنش در قالب دو طرح لاتیس جداگانه (تنش خشکی و شاهد) هر کدام با دو تکرار در سال زراعی 1390- 1389 در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه صنعتی اصفهان انجام شد. عملکرد دانه، عملکرد پروتئین دانه، محتوای پروتئین دانه، حجم رسوب زلنی، سختی دانه، میزان جذب آب، میزان رطوبت دانه و ماده خشک دانه از جمله صفات اندازهگیری شده بودند. نتایج تجزیه واریانس صفات حاکی از وجود تفاوت معنیدار بین لاینهای مورد بررسی برای کلیه صفات بود. ضمن اینکه مقایسه میانگین لاینها در دو شرایط محیطی نشان داد که خصوصیات کیفی گندم نان تحت شرایط تنش خشکی بهدلیل افزایش میزان عملکرد پروتئین دانه بهبود یافته است. عملکرد پروتئین دانه در هر دو رژیم رطوبتی همبستگی منفی و معنیداری با رطوبت دانه داشت. از طرف دیگر سختی دانه همبستگی مثبت و معنیداری با ماده خشک، رسوب زلنی و میزان جذب آب در هر دو شرایط رطوبتی نشان داد. نتایج این آزمایش نشان دادکه شناسایی لاینهای با خصوصیات کیفی مطلوب درشرایط بهینه و تنش امکانپذیر بوده و میتوان از لاینهای با کیفیت نانوایی مطلوب در برنامههای بهنژادی در جهت بهبود کیفیت نانوائی استفاده نمود. اگرچه برخی ژنوتیپهای حساس به خشکی در طی دورههای خشکی کیفیت نانوایی مطلوبی داشتهاند، اما از عملکرد دانه پایینی برخوردار بودهاند.},
keywords_fa = {کیفیت نانوایی, رسوب زلنی, جذب آب دانه و سختی دانه},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2066-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2066-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Askary, M. and Amini, F. and Mirmahmoodi, N.},
title = {Effect of Simulated Acid Rain on the Germination, Growth, Elements, Protein and Photosynthetic Pigments Contents in Tomato (Lycopersicon esculentum)},
abstract ={Uncontrolled use of fossil fuels in industries and the transport sector has led to an increase in concentrations of gaseous pollutants such as sulphur dioxide (SO2), nitrogen dioxide (NO2) and their derivatives and ozone (O3). In addition to dry and wet deposition of these gases has been the major route of influx in ionic form into the ecosystem. This investigation was evaluated the effects of simulated acid rain (SAR) with different pH (6.8 as control, 6.5, 6, 5.5, 5, 4.5, 4, 3.5, 3 and 2.5) on germination, growth, elements, protein, photosynthetic pigments contents of Lycopersicon esculentum in hydroponic culture. Experiments were conducted at research laboratory of arak university in summer of 1391. Results were showed that from pH=6.8 until pH=5/5 significantly increased P and K and protein content, root and shoot dry and wet weight. SAR exposure with high acidity (pH=5/5 until pH=2.5) significantly suppressed germination, growth index, measured elements as P and K, protein and photosynthetic pigments, while significant increased sulphur contect from 150% to 550% compared to controls. Maximal amounts sulphur were measured in pH=2/5. Acid rain in low pH were decrease plant growth and make protein and incearsed sulphur content in leaf. As regards, low acidity promoted the growth of tomato plants and high acidity inhibit, Therefore, it is recommended that tomato plants cultures in soils with low acidity.},
Keywords = {Air pollution, Potassium, Phosphorous, Root, Shoot, Sulphur.},
volume = {4},
Number = {11},
pages = {295-304},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر باران اسیدی شبیهسازی شده بر جوانهزنی، رشد، محتوای عناصر، پروتئین و رنگیزههای فتوسنتزی گیاه گوجهفرنگی (Lycopersicon esculentum)},
abstract_fa ={استفاده کنترل نشده از سوختهای فسیلی در صنعت و حمل و نقل باعث افزایش آلایندههای گازی همچون دیاکسیدگوگرد (SO2)، دیاکسیدنیتروژن (NO2) و مشتقات آنها و ازن (O3) شده است. بهعلاوه تهنشست مرطوب و خشک این گازها مسیر اصلی ورود این یونها به داخل اکوسیستم است. این تحقیق آثار باران اسیدی شبیهسازی شده با pHهای مختلف (8/6 بهعنوان کنترل، 5/6، 6، 5/5، 5، 5/4، 4، 5/3، 3 و 5/2) را بر جوانهزنی، رشد، مقدار عناصر، پروتئین و رنگیزههای فتوسنتزی گوجهفرنگی در کشت هیدروپونیک ارزیابی میکند. آزمایشها در آزمایشگاه تحقیقاتی دانشگاه اراک در سال 1391 انجام شد. نتایج نشان داد که از اسیدیته 8/6 تا 5/5 میزان عناصر P و K، پروتئین و وزن تر و خشک برگ افزایش معنیداری مییابند. در معرض باراناسیدی شبیهسازی شده با اسیدیته بالا (5/5pH= تا 5/2pH=)، جوانهزنی، شاخصهای رشد، میزان عناصر مورد سنجش P و K، مقدار پروتئین و رنگیزههای فتوسنتزی کاهش معنیداری نشان دادند، در حالیکه محتوی گوگرد افزایش معنیدار 150 تا 550% نسبت به شاهد نشان داد. بیشترین میزان گوگرد در 5/2pH= اندازهگیری شد. باران اسیدی در اسیدیته بالا رشد و پروتئینسازی گیاه را کاهش و محتوی گوگرد برگ را افزایش داد. با توجه به اینکه اسیدیته پایین رشد گیاه گوجهفرنگی را تقویت کرد و اسیدیته بالا بازدارنده رشد بود، بنابراین کشت گوجهفرنگی در محیطهای با اسیدیته کم پیشنهاد میگردد.},
keywords_fa = {آلودگی هوا، بخشهوایی، پتاسیم، ریشه، فسفر، گوگرد},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2067-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2067-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Ramazani, A. and Jalali, A. H.},
title = {Effects of Transplant Age and Seeds Rates Used in Transplanting Trays on Yield and Yield Components of Rice in Isfahan},
abstract ={In order to evaluate the effect of age of transplant and seeding rate used in transplanting on yield and yield components of rice cultivar Sazandegi, a two-year study (2007-2008) was carried out in Isfahan Agricultural Research Center (Fozve station) by using split plot randomized based on complete block design in three replications. Three transplant ages (25, 30, and 35 day) were assigned as main factor and four seeding rate (80,100,120, and 140 gr per transplant tray), were assigned made up of sub factor. The results showed that transplanting transfer at ages 30 and 35 days, respectively, with 6220 and 6240 kg ha-1 yields, were not statistically significant difference, but both treatments showed significantly higher yield than transplanting transfer treatment at the age of 25 days, with the yield of equivalent of 5530 kg ha-1. Increased panicle length, number of grains per panicle and 1000 grain weights, were reasons for yield increase at age 30 days transplant transfer treatment in compared to 25-days transplant. Transplant stem height at 30 and 35 days, respectively, 5 and 6 percent more than 25 days of transplant. Consumption of 100 grams seeding per tray the transplant, with 6380 kg of grain per hectare, had highest amount of yield relative to other treatments. Panicle length and number of grains per panicle, with consumption of 100 grams of seeds for every transplant trays, significantly increased compared to other treatments. In summary the results of this study showed transplant with 30 days of age and consume 100 grams of seeds for every transplant trays to obtain maximum yield is proposed for the rice Sazandegi cultivar.},
Keywords = {Tillering, Grain number per panicle, Stem, Panicle length.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {1-11},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر سن نشا و میزان بذر مصرفی در سینی نشا بر عملکرد و اجزای کرد برنج در منطقه اصفهان},
abstract_fa ={به منظور بررسی تأثیر سن نشا و میزان بذر مصرفی در سینی نشا بر عملکرد و اجزای عملکرد برنج رقم سازندگی، پژوهشی دو ساله (1387-1386) در مرکز تحقیقات کشاورزی اصفهان (ایستگاه تحقیقات شهید فزوه) به صورت آزمایش کرت های خرد شده در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در 3 تکرار انجام شد. در این طرح سه سن نشا شامل نشاهای 25، 30 و 35 روزه به عنوان فاکتور اصلی و چهار میزان بذر در سینی نشا شامل 80، 100، 120 و 140 گرم بذر فاکتور فرعی را تشکیل میدادند. نتایج نشان داد انتقال نشا در سنین30 و 35 روز به ترتیب با عملکردهای6220 و 6240 کیلوگرم در هکتار از نظر عملکرد تفاوت معنیداری نداشتند اما هر دو تیمار به طور معنیدار عملکرد بالاتری نسبت به تیمار انتقال نشا در سن 25 روز با عملکردی معادل5530 کیلوگرم در هکتار نشان دادند. افزایش طول خوشه، تعداد دانه در خوشه و وزن هزار دانه از دلایل افزایش عملکرد در تیمار انتقال نشا با سن 30 روز نسبت به نشاهای 25 روزه بودند. ارتفاع نشاهای 30 و 35 روزه به ترتیب 5 و6 درصد بیشتر از نشا 25 روزه بود. مصرف 100گرم بذر برای هر سینی نشا، با تولید6380 کیلوگرم عملکرد دانه در هکتار بالاترین مقدار عملکرد نسبت به سایر تیمارها را داشت. طول خوشه و تعداد دانه در خوشه با مصرف100گرم بذر برای هر سینی نشا، به طور معنیدار نسبت به سایر تیمارها افزایش یافت. نتایج این پژوهش نشان داد نشاهای با سن 30 روز و مصرف 100 گرم بذر برای هر سینی نشا، برای بهدست آوردن عملکرد حداکثر برای برنج رقم سازندگی قابل پیشنهاد است.},
keywords_fa = {پنجه زنی, تعداد دانه در خوشه, ساقه, طول خوشه},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2137-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2137-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Tousi, P. and Tajbakhsh, M. and Esfahani, M. and Rabiee, M.},
title = {Effect of Organic Growth Stimulants and Magnetic Water on Oil Harvest Index and Protein Yield of Soybean (Glycine max L.) at Different Harvest Time},
abstract ={To study the effect of organic growth stimulant and harvest time of soybean cultivar Williams on oil harvest index and protein yield, factorial experiment was conducted in complete randomized block design with 15 treatment and three replications of Rice Research Institute of Iran (Rasht) in 2012-2013 year. The experiment Treatments were including Kadostim (50.00), Aminol forte (20.00), organic manure (cow,10 ton.ha-1), magnetic water (20 lit.m-2) plus the control (no spray) and three harvest time 1. the first harvest when seed pods in main stem had 25-20% moisture, 2. the second harvest when in pods maturity (yellowing of more than 95% of pods) and seeds per pod in the main stem had 15-14% moisture, 3. the third harvest when the main stem had less than 14% moisture. Results showed that significant differences exist between the spray application and harvest time in oil harvest index and protein yields. spray application with kadostim had the maximum oil harvest index (8.7%) and biological yield (5933 kg.ha-1). Mean comparison of the interaction showed that spray application of kadostim at the second harvest produced highest grain yield (2853 kg.ha-1), oil yield (664 kg.ha-1) and protein yield (1019 kg.ha-1). The results of this experiment, it seems that Kadostim and organic manure spray application at the second harvest to help increase production, and a step towards reducing environmental pollution and sustainable agriculture is.},
Keywords = {Amino acids, Magnetic water, Protein content and Soybean.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {13-25},
publisher = {},
title_fa = {اثر محرکهای رشد آلی و آب مغناطیسی بر شاخص برداشت روغن و عملکرد پروتئین سویا(Glycine max L.) در زمانهای متفاوت برداشت},
abstract_fa ={به منظور بررسی اثر محرکهای رشد ارگانیک و زمان برداشت سویای رقم ویلیامز، بر شاخص برداشت روغن و عملکرد پروتئین، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک کامل تصادفی با 15 تیمار و 3 تکرار در سال 1391- 1390 در مؤسسه تحقیقات برنج کشور (رشت) اجرا شد. تیمارهای آزمایشی شامل کادوستیم (به نسبت 5/0 در هزار)، آمینول فورته (به نسبت 2 در هزار)، کود آلی (گاوی، به میزان 10 تن در هکتار)، آب مغناطیسی (20 لیتر در متر مربع) به همراه تیمار شاهد (بدون محلولپاشی) و سه زمان برداشت: 1- برداشت اول هنگامی که دانههای غلاف در ساقه اصلی 25-20 درصد رطوبت داشتند 2- برداشت دوم رسیدگی کامل غلافها (زرد شدن بیش از 95 درصد غلاف) و دانههای غلاف در ساقه اصلی 15-14 درصد رطوبت داشتند 3- برداشت سوم هنگامی که دانههای غلاف در ساقه اصلی کمتر از 14 درصد رطوبت داشتند، منظور شدند. نتایج نشان داد که بین تیمارهای محلول-پاشی و زمانهای برداشت تفاوت معنیداری از نظر شاخص برداشت روغن و عملکرد پروتئین وجود داشت. محلولپاشی با کادوستیم بیشترین شاخص برداشت روغن (7/8 درصد) و عملکرد بیولوژیکی (5933 کیلوگرم در هکتار) را داشت. مقایسه میانگین اثر متقابل نشان داد که محلولپاشی کادوستیم در زمان برداشت دوم بیشترین عملکرد دانه (2853 کیلوگرم در هکتار)، عملکرد روغن (664 کیلوگرم در هکتار) و عملکرد پروتئین (1019 کیلوگرم در هکتار) را دارا بود. براساس نتایج این آزمایش به نظر میرسد که محلولپاشی کادوستیم و کود دامی و زمان برداشت دوم باعث کمک به افزایش محصول و گامی در راستای کاهش آلودگیهای محیطی و کشاورزی پایدار است.},
keywords_fa = {آب مغناطیسی, اسیدهای آمینه, میزان پروتئین و سویا},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2138-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2138-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Bahrami, K. and Pirasteh-Anosheh, H. and Emam, Y.},
title = {Yield and Yield Components Responses of Barley Cultivars to Foliar Application of Cycocel},
abstract ={A two years field study was conducted to evaluate the yield and yield components response of five barley cultivars to different cycocel (CCC) concentrations in College of Agriculture, Shiraz University during 2011-12 and 2012-13 growing seasons. This study was carried out as a split plot experiment based on randomized complete block design with three replicates. The treatments included cycocel concentration in three levels: 0 (water, as control), 2 and 4 g L-1 as main factor and five barley cultivars including Viktoria, Reyhane, Jonoub, Gorgan and Valfajr as sub factor. Cycocel was applied foliarly at mide-tillering (ZGS=2) using a precision sprayer. The results showed that CCC-treated plants had higher ear length, thousand grain weight, grain number per ear, biological and grain yield, as well as, harvest index. Application of CCC at 4 g L-1 had greater effect on growth and yield of all five barley cultivars. There was considerable variation in cultivars response to CCC application, so that Reyhane and Gorgan cultivars showed the highest and the lowest responses to CCC foliar application, respectively. Based on the results of this two years field study, Reyhane cultivar with 4 g L-1 CCC application could be recommended for similar climatic conditions.},
Keywords = {Barley, Growth retardant, Harvest index, Thousand grain weight.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {27-37},
publisher = {},
title_fa = {پاسخ عملکرد و اجزای عملکرد ارقام جو به محلولپاشی شاخسارهای سایکوسل},
abstract_fa ={به منظور مطالعه پاسخ عملکرد و اجزای عملکرد پنج رقم جو به کاربرد غلظتهای متفاوت سایکوسل به صورت محلولپاشی، پژوهشی مزرعهای در دو سال زراعی 91-1390 و 92-1391 در دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز اجرا شد. این پژوهش به صورت آزمایش کرتهای یک بار خرد شده در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار انجام شد. تیمارها شامل غلظت سایکوسل در سه سطح صفر (آب به عنوان شاهد)، 2 و 4 گرم ماده مؤثره در لیتر به عنوان عامل اصلی و پنج رقم جو ویکتوریا، ریحان، جنوب، گرگان و والفجر به عنوان عامل فرعی بود. محلول پاشی سایکوسل در اواسط مرحله پنجه زنی (ZGS=2) با استفاده از یک دستگاه محلول پاش دقیق عمال شد. نتایج نشان داد که بوتههای محلولپاشی شده با سایکوسل دارای طول سنبله، وزن هزار دانه، تعداد دانه در سنبله، عملکرد بیولوژیک، عملکرد دانه و شاخص برداشت بیشتری بودند. سایکوسل با غلظت 4 گرم در لیتر تأثیر بیشتری بر رشد و عملکرد ارقام جو داشت. تفاوت قابل توجهی در پاسخ ارقام به کاربرد سایکوسل وجود داشت، به طوری که ارقام ریحان و گرگان به ترتیب دارای بیشترین و کمترین پاسخ به محلولپاشی سایکوسل بودند. با توجه به نتایج این پژوهش دو ساله مزرعهای میتوان رقم ریحان را با کاربرد سایکوسل در غلظت 4 گرم در لیتر برای مناطق اقلیمی مشابه با این پژوهش توصیه کرد.},
keywords_fa = {جو, شاخص برداشت, کندکننده رشد, وزن هزار دانه},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2139-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2139-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Javanmard, A. and DabbaghMohammadiNasab, A. and Nasiri, Y. and Shekari, F.},
title = {Evaluation of Forage Yield and some Advantage Indices in Intercropping Corn with Different Legume as Double Cropped},
abstract ={In order to study the effects of intercropping maize with legume on forage quantity, field experiments were carried out at the Agricultural Research Station, Faculty of Agriculture, University of Tabriz, Iran, in 2006 and 2007 growing seasons. Two maize (Zea mays L.) hybrids (SC704, SC301), vetch (Vicia villosa), bitter vetch (Vicia ervilia), berseem clover (Trifolium alexandrinum L.) and common bean (Phaseolus vulgaris) sole crops as well as intercrops of maize hybrids with each of the legumes were used. The experiment was carried out as randomized complete block design with three replications. Results of analysis of variance showed that dry matter (DM) yield of corn in intercropping with vetch and bitter vetch decreased. The corn dry matter yield loss in intercrop treatments in comparison with the sole crop of maize was 15.80 percentages. Also legumes dry matter yield decreased as compared to the legumes monoculture. In general total forage yield of intercrops of corn hybrids with legumes was increased. On the average of two years, the largest DM yield was obtained from maize hybrids -vetch mixture, which indicates the larger effect of vetch in increasing forage yield. On the other hand the lowest dry matter yields were achieved from maize monocultures and maize hybrids -bitter vetch mixture. In all intercropping treatments, land equivalent ratios (LER) were well above one, indicating usefulness of intercropping systems. The highest LER was obtained from maize hybrid SC301– vetch mixture (1.45) and maize hybrid SC704- vetch (1.36). Also maximum of RVT (1.098) was obtained from maize hybrid 301 – vetch mixture},
Keywords = {Intercropping, Forage yield, Legume, Maize (Zea mays L.), Land Equivalent Ratios (LER), Relative Value Total (RVT).},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {39-52},
publisher = {},
title_fa = {ارزیابی عملکرد علوفه و برخی شاخصهای سودمندی در کشت مخلوط ذرت با چند لگوم در کشت دوگانه},
abstract_fa ={به منظور بررسی اثرات کشت مخلوط بر عملکرد علوفه، آزمایشی در دو سال زراعی 1385 و 1386 به صورت طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در ایستگاه تحقیقات کشاورزی دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز اجرا شد. تیمارها کشت خالص شبدر برسیم، ماشک گل خوشه ای، لوبیا، گاودانه و دو هیبرید ذرت (هیبرید سینگل کراس 704 و 301) در تراکم مطلوب و همچنین کشت مخلوط هیبرید ذرت 704 و 301 با هر یک از این لگومها به صورت افزایشی کامل را شامل میشد. نتایج نشان داد که عملکرد علوفه ذرت در کشت مخلوط با لگومها بویژه ماشک گل خوشهای و گاودانه کاهش مییابد. میزان کاهش عملکرد علوفه خشک ذرت در مقایسه با کشت خالص ذرت 80/15 درصد بود. همچنین، عملکرد علوفه خشک همه لگومها در کشت مخلوط نسبت به کشت خالص آنها کاهش چشمگیری داشتند. در مجموع عملکرد کل علوفه بر اثر مخلوط ذرت با لگومها به غیر از مخلوط ذرت با گاودانه افزایش معنی-داری را در مقایسه با کشت خالص ذرت نشان داد. بیشترین عملکرد کل علوفه در کشت مخلوط ذرت 301 با ماشک گل خوشهای و بعد از آن در مخلوط ذرت 704 با ماشک گل خوشهای حاصل شد که نشاندهنده تأثیر بیشتر ماشک گل خوشهای در افزایش عملکرد کل علوفه است. نسبت برابری زمین در هر دو سال و برای همه ترکیبهای کشت مخلوط بیشتر از یک بود. بالاترین LER به تیمار کشت مخلوط ذرت 301 با ماشک گل خوشهای (45/1) و ذرت 704 با ماشک گل خوشهای (36/1) مربوط بود. همچنین بیشترین سودمندی اقتصادی در کشت مخلوط ذرت 301 با ماشک گل خوشهای (098/1) حاصل شد.},
keywords_fa = {کشت مخلوط, عملکرد علوفه, لگوم, ذرت, نسبت برابری زمین (LER), سودمندی اقتصادی},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2140-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2140-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Khabazipur, A. and Eftekhari, A. and Moallemi, N. and Mortazavi, M.},
title = {Effect of Foliar Application of Gibberellic Acid and Paclobutrazol on Vegetative and Reproductive Growth of Two Strawberry Cultivars},
abstract ={This study was carried out to evaluate the effects of Gibberellic acid and Paclobutrazol respectively on promote flowering and vegetative growth reduction in strawberry in order to enhance production. Gibberellic acid and paclobutrazol are plant growth regulators. Gibberellic acid can act as a promoter while, paclobutrazol act as an inhibitor. Gibberellic acid at 100 mg/l, 30 and 90 days and paclobutrazol at 150 mg/l, 50 days after transplanting were treated on two strawberry cultivars Diamante and Paros in a split plot design with three replications. Results indicated that foliar spray of gibberellic acid at 30 days after transplanting with paclobutrazol reduced flowering, fruit production and TSS and also significantly increased the runner length up to 127 cm in both cultivars. Application of gibberellic acid at 90 days after transplanting increased flowering to 25 flowers, but didn’t help the plants to produce more fruits. Paclobutrazol strongly reduced runner number with no effect on leaf number and petiole length. The results showed no effect of treatments upon leaf chlorophyll content. The maximum and minimum ftuit weight belonged to diamante cultivar respectively in control treatment (17/8 gr) and two steps gibberellic acid with paclobutrazol treatment (3/8 gr). Generally gibberellic acid treatment didn’t improve production and paclobutrazol treatment was more effective on decreasing the runner number rather than other vegetative growth parameters.},
Keywords = {Plant hormone, Biosynthesis, Development.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {53-61},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر محلولپاشی برگی اسیدجیبرلیک و پاکلوبوترازول بر رشد رویشی و زایشی دو رقم توت فرنگی},
abstract_fa ={این تحقیق به منظور ارزیابی تأثیر اسیدجیبرلیک و پاکلوبوترازول به ترتیب بر بهبود گلدهی و کاهش رشد رویشی توتفرنگی در جهت افزایش محصولدهی انجام شد. اسیدجیبرلیک و پاکلوبوترازول از تنظیم کنندگان رشد گیاهی هستند. اسیدجیبرلیک میتواند به-عنوان افزایش دهنده و پاکلوبوترازول بهعنوان کندکننده رشد عمل کند. در این آزمایش اسیدجیبرلیک در غلظت 100 میلی گرم در لیتر در زمانهای 30 و90 روز پس از کشت و پاکلوبوترازول در غلظت 150 میلیگرم در لیتر در زمان 50 روز پس از کشت در قالب طرح کرت خرد شده با سه تکرار روی دو رقم توتفرنگی دیامنت و پاروس تیمار شدند. نتایج نشان داد که محلولپاشی برگی اسیدجیبرلیک در زمان 30 روز پس از کشت به اضافه پاکلوبوترازول روی دو رقم، گلدهی، مقدار محصول و مواد جامد محلول میوه را کاهش داد ولی طول ساقه رونده را تا 127 سانتیمتر افزایش داد. کاربرد اسیدجیبرلیک 90 روز پس از کشت میانگین گلدهی را تا 25 گل افزایش داد ولی مقدار میوه افزایش نیافت. تیمار پاکلوبوترازول تولید ساقه رونده را به شدت کاهش داد ولی بر تعداد برگ و طول دمبرگ اثر نداشت. همچنین تیمارها تأثیری بر میزان کلروفیل برگ نداشتند. بیشترین و کمترین وزن میوه مربوط به رقم دیامنت بود که به ترتیب در تیمار شاهد با 8/17 گرم و تیمار دو مرحله اسیدجیبرلیک به اضافه پاکلوبوترازول با 8/3 گرم بهدست آمد. در کل با تیمار اسیدجیبرلیک میوهدهی بهبود نیافت و تیمار پاکلوبوترازول در کاهش تعداد ساقه رونده بیشتر از دیگر ویژگیهای رویشی موثر بود.},
keywords_fa = {هورمون گیاهی, بیوسنتز, تمایزیابی},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2141-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2141-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Ghorbani, P. and Sarikhani, H. and Gholami, M. and Ahmadi, E.},
title = {Effect of Alkaline Treatment on Color, Phenolic Composition and Antioxidant Property of Raisin},
abstract ={Alkaline treated raisin is one of the most important raisins produced from Bidaneh Sefid grape in large scale in Iran. In current research, effects of potassium carbonate on drying rate, antioxidant activity, total phenolics and color of raisin were investigated. Raisin was produced sun-dried (as control), cold and warm alkaline at four concentrations of 0.75, 1.5, 3 and 6 percent of potassium carbonate. Results indicated that by increasing concentration of potassium carbonate and using warm solution, drying time reduced. Furthermore, raisin pre-treatment highly affects on total phenolic content and antioxidant activity. The highest content of totol phenolic and antioxidant activity were observed in warm 6% potassium carbonate treated raisins. In addition, warm-alkaline treated raisin showed higher total phenolic and antioxidant activity in comparison to those of cold-alkaline treated raisins. Production method revealed a significant effect on color, drying rate and antioxidant properties of Bidaneh Sefid. It seems the higher speed of drying helped in marinating polyphenol content and higher antioxidant activity. Based on current result, pre-treatment of grape by warm potassium carbonate solutions at lower concentration is suggested for marinating phenolic compounds.},
Keywords = {Grape, Sun-dried raisin, Alkaline treated raisin, Drying rate, Phenolic content, Phenolic composition, Antioxidant activity, Color},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {63-72},
publisher = {},
title_fa = {اثر مواد قلیایی بر رنگ، ترکیبات فنلی و ویژگی آنتیاکسیدانی کشمش},
abstract_fa ={کشمش تیزابی یکی از انواع کشمشهای تهیه شده از انگور رقم بیدانه سفید است که امروزه در سطح وسیعی در ایران تولید میشود. در پژوهش حاضر تأثیر مواد تیزابی بر برخی از ویژگیهای کشمش حاصل از انگور رقم بیدانه سفید مورد بررسی قرار گرفت. کشمشهای تهیه شده شامل آفتاب خشک (به عنوان شاهد)، کشمشهای تیزابی سرد و گرم با غلظتهای مختلف تیزابی 75/0، 5/1، 3 و 6 درصد کربنات پتاسیم بودند. نتایج نشان داد که افزایش غلظت کربنات پتاسیم و همچنین استفاده از محلول تیزابی گرم باعث کاهش زمان خشک شدن انگور گردید. همچنین روش تهیه کشمش تأثیر زیادی در افزایش محتوای فنل کل و ظرفیت آنتیاکسیدانی آن دارد. به طوریکه بیشترین میزان این ترکیبات در کشمشهای تیزابی گرم با غلظت 6 درصد کربناتپتاسیم دیده شد. در کل کشمشهای تیزابیهای گرم در مقایسه با نوع سرد میزان فنل کل و ظرفیت آنتیاکسیدانی بالاتری داشتند. با توجه به اینکه تیمارهای تیزابی گرم زودتر از تیزابی سرد خشک شدند و رنگ روشنتری داشتند، به نظر میرسد سرعت بالاتر خشک شدن عامل مؤثری در حفظ فنل کل و ظرفیت آنتیاکسیدانی کشمشهای حاصل از روشهای مختلف فرآوری، به شمار میآیند. از اینرو میتوان پیش تیمار تیزابی گرم در غلظتهای پایین کربنات پتاسیم را به عنوان تیمار مطلوب در حفظ ترکیبات فنلی پیشنهاد نمود.},
keywords_fa = {انگور, کشمش آفتاب خشک, کشمش تیزابی, سرعت خشک شدن, محتوی فنلی, ظرفیت آنتیاکسیدانی},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2142-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2142-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {GhiasvandGhiasi, A. and Akbari, GH. A. and ShiraniRad, A. H. and Alahdadi, I. and Naeemi, M.},
title = {Effect of Zeolite and Nitrogen Fertilizer Application under Water Deficit Stress Conditions on Agronomical and Physiological Traits of Rapeseed},
abstract ={In order to evaluation of zeolite and nitrogen fertilizer application effect on agronomic and physilogical traits of rapeseed (cv RGS003) under water deficit stress conditions, an experiment was conducted in factorial based on randomized complete block design with three replications during 2010 in Qazvin region, Iran. In the where, the two levels of irrigation factor as the normal irrigation (irrigation after 80 mm evaporation from class A pan) as control and irrigation cease from stem elongation stage till end of growth, nitrogen factor was at three levels (0, 75 and 150 kg.ha-1 and zeolite factor (0 and 10tons per hectare) were studied. Results showed that drought stress decreased evaluated traits such as silique per plant (41%), grain per silique (26%), 1000 seed weight (33%), grain yield (52.5%), oil percent (14%), RWC (31.5%) and chlorophyll content (35%). Non-application of nitrogen had adverse effects on total traits and reduced them. However, zeolite application at water deficit stress conditions had positive and significant effect on total traits except of oil percent and chlorophyll content, specially improved grain yield and oil yield. Based on the results of this experiment, application of zeolite (10ton/ha-1) through storage and maintenance of water and nutrients, reduced the intensity and harmful effects of stress in plants and enhances crop yield.},
Keywords = {Drought stress, Silique, Oil percent, Zeolite, Chlorophyll.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {73-86},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر کاربرد زئولیت و کود نیتروژن در شرایط تنش کمآبی بر خصوصیات زراعی و فیزیولوژیک کلزا},
abstract_fa ={به منظور بررسی تأثیر کاربرد زئولیت و کود نیتروژن در شرایط تنش کمآبی بر خصوصیات زراعی و فیزیولوژیک کلزا رقمRGS003، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در سال زراعی 90- 1389 در منطقه قزوین به اجرا درآمد. در این تحقیق، عامل آبیاری در دو سطح شامل آبیاری معمول بر اساس 80 میلیمتر تبخیر از تشتک تبخیر کلاس A (شاهد) و قطع آبیاری از مرحله ساقهدهی به بعد، عامل زئولیت در دو سطح شامل صفر و ده تن در هکتار و عامل نیتروژن نیز در سه سطح صفر، 75 و 150 کیلوگرم در هکتار مورد مطالعه قرار گرفتند. نتایج نشان داد که تنش خشکی موجب کاهش صفات تعداد خورجین در بوته (41%)، تعداد دانه در خورجین (26%)، وزن هزار دانه (33%)، عملکرد دانه (5/52 %)، درصد روغن (14%)، میزان رطوبت نسبی برگ (5/31%) و میزان کلروفیل کل (35%) گردید. عدم مصرف نیتروژن در تمام صفات مورد بررسی اثرات سوئی را در پی داشت و موجب کاهش آنها گردید. این در حالی است که کاربرد زئولیت در شرایط تنش کمآبی، بر تمام صفات مورد بررسی به جز درصد روغن و میزان کلروفیل، اثر مثبت و معنیداری داشت و به ویژه موجب بهبود عملکرد دانه و روغن گردید. براساس نتایج این پژوهش، کاربرد زئولیت به میزان ده تن در هکتار در مناطق در معرض تنش کمآبی به دلیل خاصیت جذب، نگهداری و افزایش دسترسی به رطوبت و عناصر غذایی در شرایط تنش، میتواند موجب کاهش اثرات تنش خشکی و بهبود عملکرد در گیاهان گردد.},
keywords_fa = {تنش خشکی, خورجین, درصد روغن, زئولیت, کلروفیل},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2143-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2143-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Bakhshabadi, H. and Mirzaei, H. and Ghodsvali, A. and Ziaiifar, A. M. and Gharakhani, M. and Rashidzadeh, SH.},
title = {The Effect of Malting Process on Physicochemical and Aerodynamic Characteristics of Two Barley Line of Golestan Province},
abstract ={Malting is one of the biotechnological processes that includes steeping, germination and killing of cereal. This process is performed in controlled environment in which hydrolytic enzymes are synthesized and cell wall, protein and starch of endosperm are largely digested. In this study the malting quality was evaluated in order to select the best line for malt production. The effects of malting process, on terminal velocity and physicochemical characteristics included volume, 1000 kernel weight, protein content, β-glucanase activity and cold water extract of two barely lines (EBYT-88-17 and EBYT-88-20) of Golestan Province were investigated. The experiments were done in a completely randomized design with three replications. The results of the analysis of variance showed that the type of sample (line) has a very significant impact on physicochemical and terminal velocity factors (P<0.01). Maximum and minimum volume of malt and barley corresponded to EBYT-88-20 and EBYT-88-17 respectively. The malting process reduced 1000 kernel weight, terminal velocity and increased protein amount, beta glucanase enzyme activity and cold water extraction efficiencies. The level of enzyme activity in malt resulted from EBYT-88-17 line higher than malt prepared of EBYT-88-20 line. Therefore, this line is better to use in preparation of enzyme extracts therefore in the confectionary industry, cakes and cookies},
Keywords = {Barely line, Malting, Physicochemical characteristics.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {87-96},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر فرآیند مالتسازی بر خصوصیات فیزیکوشیمیایی و آئرودینامیکی دو لاین جو استان گلستان},
abstract_fa ={مالتسازی یک فرآیند زیست- فناوری است که شامل مراحل خیساندن، جوانهزنی و خشککردن غلات در شرایط کنترل شده است و هدف آن سنتز آنزیمهای هیدرولیتیک، تجزیه دیواره سلولی، پروتئین و نشاسته است. هدف از این پژوهش، بررسی کیفیت مالتسازی و شناسایی لاین مناسب برای تولید محصولات مالتی بود. در این تحقیق تأثیر فرآیند مالتسازی بر سرعت حد و خصوصیات فیزیکوشیمیایی شامل حجم، وزن هزار دانه، میزان پروتئین، میزان فعالیت آنزیم بتاگلوکاناز و راندمان عصاره آب سرد دو لاین جو (20-88EBYT- و 17-88 EBYT-) استان گلستان در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار مورد بررسی قرار گرفت. نتایج آنالیز واریانس دادهها نشان داد که نوع نمونه بر تمامی فاکتورهای فیزیکوشیمیایی و سرعت حد مورد اندازهگیری در این آزمایش تأثیر بسیار معنیدار(01/0P <) داشت. بیشینه و کمینه حجم به ترتیب مربوط به مالت و دانه جو 20-88EBYT- و 17-88 EBYT- بود. فرآیند مالتسازی منجر به کاهش وزن هزاردانه، سرعت حد و همچنین افزایش میزان پروتئین، فعالیت آنزیم بتاگلوکاناز و راندمان عصاره آب سرد شد. میزان فعالیت آنزیم بتاگلوکاناز در مالت حاصل از لاین 17-88 EBYT-نسبت به مالت تهیه شده از لاین 20-88 EBYT-بیشتر بود در نتیجه در تهیه عصارههای آنزیمی و همچنین در صنایع قنادی، کیک و کلوچه کاربرد بیشتری دارد.},
keywords_fa = {خصوصیات فیزیکوشیمیایی, لاین جو, مالتسازی},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2144-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2144-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Mousavi, S. H. and Siadat, S. A. and Alami-Saeid, KH. and Zand, E. and Bakhshandeh, A. M.},
title = {Tolerance Mechanism of Spring Bread Wheat (Triticum aestivum) Cultivars to Wild Oat (Avena lodoviciana) Competition},
abstract ={In order to study the tolerance mechanism of spring bread cultivars to wild oat competition, an experiment was conducted in research farm of Ramin Agricultural and Natural Resources University of Khouzestan as strip block with three replications during 2010-2011 growing season. Experimental factors were wild oat densities includ 0 (as control) and 80 plant/m2 as horizontal plots and ten wheat cultivars include Chamran (Atila), Baz, Atrak, Arvand, Maroon, Shoeleh, Chenab, Veree/Nak and Falat (Seri 82) as vertical plots. By using competition index, cultivars divided in four groups of mid-susceptible, medium, mid-tolerant and tolerant. Also modeling of competition of wheat cultivars with wild oat, between measured traits, trait of weed biomass has highest direct reduction effect (-0.609) on competition index. Also, wheat traits such as grain number in spikelet has highest direct reduction effect (0.498) and death plant percent has highest indirect reduction effect (-0.307) on competition effect. But wheat biomass although indirect increase effect by effect on weed biomass and thousand grains weight of wheat, has highest direct and positive effect (-0.395) on competition index. Other effective trait was thousand grain weight of wheat that by direct and positive effect (0.270) resulted in increase in competition effect of cultivars.},
Keywords = {Weed, Competition index, Path analysis, Biomass, Grain yield.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {97-110},
publisher = {},
title_fa = {مکانیسم تحمل ارقام گندم نان بهاره (.Triticum aestivum L) به رقابت یولافوحشی (Avena lodoviciana)},
abstract_fa ={بهمنظور مطالعه مکانیسم تحمل ارقام گندم نان بهاره به رقابت یولافوحشی، آزمایشی بهصورت بلوکهای نواری (استریپ بلوک) با سه تکرار در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی رامین (خوزستان) در سال زراعی 90-1389 اجرا شد. در این آزمایش ده رقم گندم (چمران، باز، دز، اترک، اروند، مارون، شعله، چناب، ویریناک و فلات) در تراکم مطلوب خود، با و بدون یولاف در کرتهای عرضی کشت شدند. تراکم علفهرز 80 بوته در مترمربع در کرتهای طولی در نظر گرفته شد. بر اساس استفاده از شاخص رقابت، ارقام مورد آزمایش در چهار طبقه نیمهحساس، متوسط، نیمهمتحمل و متحمل قرار گرفتند. همچنین مدلسازی نحوه رقابت ارقام گندم با یولافوحشی نشان داد، بین صفات اندازهگیری شده، صفت بیوماس علفهرز دارای بیشترین اثر مستقیم کاهشی (609/0-) بر شاخص رقابت بود. علاوه بر آن صفات گندم از جمله تعداد دانه در سنبلچه، بیشترین اثر مستقیم کاهشی (498/0-) و پس از آن درصد بوتههای مرده، بیشترین اثرات غیرمستقیم کاهشی (307/0-) را بر شاخص رقابت نشان دادند. اما صفت بیوماس گندم علاوه بر آثار غیرمستقیم افزایشی از طریق اثرگذاری بر بیوماس علفهرز و وزن هزار دانه گندم، بیشترین آثار مثبت و مستقیم (395/0) بر شاخص رقابت داشت. صفت مؤثر دیگر وزن هزار دانه گندم بود که با اثرگذاری مستقیم و مثبت (270/0) موجب تقویت شاخص رقابتی ارقام شد.},
keywords_fa = {علفهرز, شاخص رقابت, تجزیه مسیر, بیوماس, عملکرد دانه},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2145-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2145-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Saadatian, B. and Kafi, M. and Soleymani, F.},
title = {Effect of Inter-Species Competition During Seed Development on Mother Plant of Wheat on the Quantity and Quality of Obtained Seed},
abstract ={In addition to seed quantity, study of seed quality of crop in conditions of competition could be profitable for seed procurement from field. For this purpose, produced seeds of four wheat cultivars (Sayson, Alvand, Chamran and Sepahan) in interference with deferent densities of feral rye (0, 20, 40, 60 and 80 plants m-2) were harvested. In laboratory, of each field unit, 50 number of wheat seeds separated and placed in petridish for germination test. Results showed that by increasing feral rye densities, reduced grain yield, 1000-seed weight, percent and coefficient of uniformity germination, plumule length, radical length, radical dry weight, radical volume and density of seeds from wheat cultivars. In contrary, increased mean germination time. At each level of weed density, minimum and maximum amount of studied traits obtained from Alvand and Sayson, respectively. Obtained correlation coefficient was indicated of robust relation between 1000-seed weight and mean germination time. Also Mean germination time showed robust relation with seedling traits. Generally, results of this study showed that seed weight from interference with weed, had significant effect on seed quality and related traits.},
Keywords = {Correlation, Coefficient of uniformity germination, Feral rye density.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {111-123},
publisher = {},
title_fa = {اثر رقابت بین گونهای طی نمو بذر روی گیاه مادری گندم بر خصوصیات کمی و کیفی بذر حاصله},
abstract_fa ={بررسی خصوصیات کیفی بذر گیاهان زراعی تولید شده در شرایط رقابت در کنار توجه به کمیت، میتواند برای تهیه بذر از مزرعه سودمند باشد. بدین منظور، بذور تولید شده چهار رقم گندم (سایسون، الوند، چمران و سپاهان) در شرایط تداخل با تراکمهای مختلف چاودار وحشی (صفر، 20، 40، 60 و 80 بوته در مترمربع) برداشت شد. در آزمایشگاه، از هر واحد مزرعه ای 50 عدد بذر گندم جدا و در پتریدیش تحت آزمون جوانهزنی قرار گرفت. نتایج نشان داد که با افزایش تراکم چاودار وحشی، صفات عملکرد دانه، وزن هزار دانه، درصد و ضریب یکنواختی جوانهزنی، طول ساقه چه، طول ریشه چه، وزن خشک ریشه چه، حجم و چگالی ریشه چه بذور حاصله ارقام گندم کاهش یافت. در مقابل، میانگین مدت زمان جوانهزنی افزایش نشان داد. در هر یک از سطوح تراکم علف هرز، کمترین و بیشترین مقادیر صفات مورد بررسی به ترتیب در ارقام الوند و سایسون حاصل شد. ضریب همبستگی بهدست آمده حاکی از رابطه بسیار قوی بین وزن هزار دانه و میانگین مدت زمان جوانهزنی بود. میانگین مدت زمان جوانهزنی نیز با صفات گیاهچه رابطه قوی نشان داد. به طور کلی نتایج این بررسی نشان داد که وزن بذر حاصل از تداخل با علف هرز، بر کیفیت بذر و صفات مرتبط با آن تأثیر بسزایی داشت.},
keywords_fa = {تراکم چاودار وحشی, ضریب یکنواختی جوانهزنی, همبستگی},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2146-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2146-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Adouli, B. and Golein, B. and Ghasemi, M. and Raheb, S.},
title = {Investigation of NAA Foliar Application as a Fruitlet Thinner in Biennial Bearing Control of Unshiu Mandarin},
abstract ={Alternate bearing is a phenomenon in some varieties that after high yielding year (On year) which fruits are very small and non marketable, flowering decrease significantly and yield will decrease so much that harvest costs is more than grove income occasionally. This bearing cycle that is usually biennial, has high severity in Unshiu mandarin as an important commercial citrus variety of Iran specially in Mazandaran province and can cause severe losses for citrus producers and citrus industry. In this study for decrease of fruitlet density in "on years" and regulating of crop production in continuous years, an factorial experiment was conducted on 18 years old Unshiu trees grafted on Poncirus rootstock in RCBD with three replications. In this four year's study, which was conducted in Kotra Citrus Experiment Station situated in Tonekabon city, effects of tree spraying with NAA on fruitlet thinning was evaluated. Surveid factors were NAA concentrations (200, 300 and 400 mg/L) and time of tree spraying (30 and 50 days after full bloom) and obtained results were compared with check (unsprayed)trees. Results showed that tree spraying with 400 mg/L at 30 days after full bloom can cause significant differences with check trees and can decrease fruitlet density at high yielding years significantly and improve crop quality on off years.},
Keywords = {Citrus, Alternate bearing, Chemical thining, Naphthalene acetic acid.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {125-134},
publisher = {},
title_fa = {بررسی اثر محلولپاشی برگی با نفتالیناستیکاسید به عنوان تنککننده میوهچه در کنترل سالآوری نارنگی انشو},
abstract_fa ={تناوب باردهی (سالآوری) پدیدهای است که در آن گلدهی درخت در برخی از ارقام متعاقب یک سال پرمحصول که با تولید میوههای فراوان ولی ریز و غیربازارپسند همراه است، کاهش شدیدی داشته و عملکرد به حدی کم میشود که گاهی فروش میوهها جبران هزینه برداشت را نمیکند. این چرخه باردهی که اغلب هر دو سال یکبار تکرار میشود در نارنگی انشو که یکی از رقمهای مهم تجاری کشور و به ویژه استان مازندران است، از شدت بالایی برخوردار میباشد و تولیدکنندگان این رقم را در هر دو سال آور (پرمحصول) و نیاور (کمبار) با زیان اقتصادی قابل توجهی مواجه مینماید. با توجه به اینکه فروش محصول زودرس این رقم میتواند در درآمد باغدار اثر قابل توجهی داشته باشد، پدیده سالآوری از اهمیت زیادی در این رقم برخوردار است. در این راستا، تحقیقی به منظور کاستن از تراکم میوهچههای تولیدی در سالهای آور و تعدیل باردهی در سالهای متوالی با درختان 28 ساله نارنگی انشو پیوندی روی پایه پونسیروس بهصورت فاکتوریل در قالب بلوکهای کامل تصادفی و با سه تکرار دو درختی به اجرا درآمده است.},
keywords_fa = {مرکبات, تناوب باردهی, تنک شیمیایی, نفتالیناستیکاسید},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2147-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2147-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Torabi, B. and Khatib, F.},
title = {Effect of Plant Density on Yield and Yield Components of Safflower in Rafsanjan Region},
abstract ={The present study was conducted to evaluate the effects of plant density on yield and yield components of different safflower cultivars. For this purpose, a factorial experiment based on randomized complete block design was conducted with four replication and two factors included cultivar (Esfahan, Goldasht and Sofeh) and plant density (40, 65 and 90 plants/m2). Results showed the main effect of cultivar on number of seed in head, 1000-grain weight and harvest index was significant. Also, the main effect of plant density on number of head in plant, number of seed in head, 1000-grain weight, harvest index and seed yield was significant. Mean comparison for cultivar showed that the highest number of seed in head (30.1) and 1000-grain weight (39.5) were obtained for Sofeh and Goldasht, respectively. The lowest harvest index (0.36) was obtained for Esfahan. There was no significant difference among cultivars seed yield. Mean comparison for plant density showed that the highest number of head in plant (5.33), number of seed in head (31.9) and harvest index (0.41) were obtained in density of 40 plants/m2. The highest 1000-grain weight was obtained in densities of 40 and 65 plants/m2 (31.7-31.9 g). The highest seed yield was obtained in density of 90 plants/m2 due to more plants per unit area.},
Keywords = {Safflower cultivars, Plant density, Yield, Yield components.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {135-142},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر تراکم بوته بر عملکرد و اجزای عملکرد ارقام گلرنگ در منطقه رفسنجان},
abstract_fa ={تحقیق حاضر جهت ارزیابی آثار تراکم بوته بر عملکرد و اجزای عملکرد ارقام مختلف گلرنگ انجام شد. بدین منظور آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با دو فاکتور رقم (محلی اصفهان، گلدشت و صفه) و تراکم بوته (40، 65 و 90 بوته در متر مربع) در چهار تکرار به اجرا درآمد. نتایج نشان داد اثر رقم بر صفات تعداد دانه در طبق، وزن هزار دانه و شاخص برداشت معنیدار بود، در حالی که بر تعداد طبق در بوته و عملکرد اثر معنیداری نداشت. اثر تراکم بر تعداد طبق در بوته، تعداد دانه در طبق، وزن هزار دانه، شاخص برداشت و عملکرد دانه معنیدار بود. نتایج مقایسه میانگین ارقام نشان داد در رقم صفه تعداد دانه در طبق (1/30) و در رقم گلدشت وزن هزار دانه (5/39 گرم) بیشترین مقدار را به خود اختصاص دادند. در رقم محلی اصفهان کمترین شاخص برداشت (36/0) بهدست آمد و با ارقام دیگر اختلاف معنیداری داشت. اما نتایج نشان داد میزان عملکرد دانه بین ارقام اختلاف معنیداری نداشت. تراکم 40 بوته در متر مربع دارای بیشترین تعداد طبق در بوته (33/5)، تعداد دانه در طبق (9/31) و شاخص برداشت (41/0) بود. وزن هزار دانه در تراکم 40 و 65 در متر مربع بوته با یکدیگر اختلاف معنیداری نداشتند و بین 7/31 تا 9/31 گرم متغیر بود، این در حالی بود که در تراکم 90 بوته در متر مربع به علت تعداد بوته بیشتر در واحد سطح بالاترین عملکرد دانه (3/235 گرم در متر مربع) به دست آمد.},
keywords_fa = {ارقام گلرنگ, تراکم بوته, عملکرد, اجزای عملکرد},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2148-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2148-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Rahimi, A. and Jahansoz, M. R. and RahimianMashhadi, H.},
title = {Effect of Drought Stress and Plant Density on Quantity and Quality Charactristics of Isabgol (Plantago ovata) and French Psyllium},
abstract ={In order to investigate yield, yield components and quality traits of P. ovata and P. psyllium under water stress and plant density, two experiments were conducted at the Agriculture Research Field, University of Tehran, Karaj, in April 2005 and 2006. Two Factorial experiments based on randomized complete block design with three replications were used. The treatments were three levels of water stress including water witholding at flowering (Severe stress), water withholding at flowering with complementary irrigation at grain filling (Medium stress) and control, three levels of plant density (low, medium and high density), and two plantago species. Combined analysis results showed that seed yield, biological yield, mucilage percentage and mucilage yield significantly different in two years experiments. In both years, water stress significantly decreased seed thousand weight, biological and mucilage yield per hectare. Water stress also significantly increased mucilage percentage and swelling seed in both species. The highest seed yield (765 kg.ha-1) and biological yield (4079 kg.ha-1) observed in medium and high plant density, respectively. Totally, results of this experiment showed that seed yield and mucilage yield per hectare were higher in P. ovata in compared to P. psyllium. The highest mucilage yield observed in medium drought stress and plant density of 100 and 70 plants per square meter in P. ovata and P. psyllium, respectively.},
Keywords = {Drought stress, Density, Mucilage, Seed yield, Isabgol, French psyllium.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {143-156},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر تنش خشکی و تراکم بر صفات کمی و کیفی دوگونه دارویی اسفرزه اواتا (Plantago ovata Forssk) و اسفرزه پسیلیوم (Plantago psyllium L.)},
abstract_fa ={بهمنظور بررسی عملکرد، اجزاء عملکرد و خصوصیات کیفی دو گونه دارویی اسفرزه اواتا (Plantago ovata) و اسفرزه پسیلیوم (P.psyllium) در تراکمهای مختلف و شرایط تنش خشکی، آزمایشی در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران واقع درکرج در دو سال زراعی 1384 و 1385 اجرا شد. آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار اجرا شد. فاکتورها شامل تنش خشکی شدید (قطع کامل آبیاری پس از گلدهی)، تنش متوسط (قطع آبیاری پس از گلدهی همراه با یک آبیاری تکمیلی در مرحله پر شدن دانه) و شاهد بدون تنش و تراکم در سه سطح 70، 100و 130 بوته در متر مربع برای اسفرزه اواتا و 40، 70 و 100 بوته در متر مربع برای گونه اسفرزه پسیلیوم بودند. نتایج تجزیه مرکب دو سال نشان داد که تغییرات عملکرد دانه، عملکرد بیولوژیک، درصد موسیلاژ، عملکرد موسیلاژ در هکتار، بهطور معنیداری در دو سال آزمایش متفاوت بود. تنش خشکی در هر دو سال به طور معنیداری باعث کاهش وزن هزار دانه، عملکرد دانه، عملکرد بیولوژیک و عملکردموسیلاژ در هکتار شد. تنش خشکی همچنین بهطور معنیداری باعث افزایش درصد موسیلاژ و تورم بذر در هر دو گونه شد. بیشترین عملکرد دانه (765 کیلوگرم در هکتار) و عملکرد بیولوژیک (4079 کیلوگرم در هکتار) به ترتیب در تراکمهای متوسط و زیاد دیده شد. در مجموع، نتایج این آرمایش نشان داد که گونه اسفرزه اواتا دارای عملکرد موسیلاژ بالاتری از گونه اسفرزه پسیلیوم میباشد و بیشترین عملکرد موسیلاژ در شرایط تنش متوسط و تراکم 100 و 70 بوته در متر مربع به ترتیب در دو گونه اسفرزه اواتا و اسفرزه پسیلیوم حاصل می شود.},
keywords_fa = {تنش خشکی,تراکم کشت, موسیلاژ, عملکرد دانه, اسفرزه اواتا, اسفرزه پسیلیوم},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2149-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2149-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Malian, M. and Khoshgoftarmanesh, A. H. and Shariati, H. and Majidi, M. M. and Sharifi, H. R. and Sanaee, A.},
title = {The Effect of Zinc Fertilizer Application on Grain Yield of Different Zinc-Efficient Spring and Winter Wheat Cultivars},
abstract ={These field trials were carried out to investigate the effect of various zinc (Zn) fertilizer application treatments on grain yield of some spring (Isfahan and Neishabour) and winter wheat cultivars (Mashhad and Jolge-e-Rokh) with different Zn efficiency during 2009-2010 growth seasons. Five Zn fertilizer treatments were applied including: no added Zn (control), soil application of Zn-sulfate, and foliar spray of Zn-sulfate, Omex1, and Omex2. Omex1 and Omex2 contained 4 and 17% Zn, respectively. Foliar spray was performed at the anthesis stage. Both spring and winter wheat genotypes significantly differed in grain yield. The results showed that wheat genotypes largely varied in their grain yield response to different Zn application treatments. Some spring (Sholeh in Isfahan) and winter (Sabalan in Jolg-e-Rokh) wheat genotypes had greater response to Zn fertilization so that Zn addition increased grain yield of Sholeh by 48% and Sabalan by 17% as compared with no added Zn control. In contrast, Zn addition had no effect on grain yield of some other genotypes. Yield response of wheat genotypes to Zn application treatments significantly varied upon location. According to the results obtained from this study, the efficacy of Zn fertilizer treatments on grain yield of wheat is dependent on the genotype and location. Therefore, this concern should be considered in fertilizer recommendation programs that a specific Zn fertilizer treatment may not be recommended for all wheat cultivars and locations.},
Keywords = {Wheat, Zinc-efficiency, Zinc sulphate, Foliar spray, Grain yield.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {157-170},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر تیمار های مختلف کوددهی روی بر عملکرد دانه ارقام گندم پاییزه},
abstract_fa ={در پژوهش حاضر، اثر تیمارهای مختلف کود روی بر عملکرد دانه تعدادی از ارقام گندم بهاره (در نیشابور و اصفهان) و پاییزه (در مشهد و جلگه رخ) با روی- کارایی مختلف در سال زراعی 88-1387 بررسی شد. پنج تیمار کودی روی شامل شاهد (بدون مصرف کود روی)، مصرف خاکی سولفات روی، تغذیه برگی سولفات روی، تغذیهی برگی باOmex1 و تغذیه برگی با Omex2 اعمال شد. Omex1 و Omex2 به ترتیب حاوی 4 و 17 درصد روی بودند و تیمارهای مربوط به تغذیه برگی در مرحله گرده افشانی انجام شد. هم بین ارقام مختلف بهاره و هم ارقام زمستانه مورد مطالعه، از نظر عملکرد دانه تفاوت معنی داری وجود داشت. از سوی دیگر نتایج نشان داد که اختلاف معنیداری بین ارقام مختلف گندم از لحاظ پاسخ به کاربرد کود روی، از نظر عملکرد دانه وجود داشت. برخی از ارقام بهاره (نظیر رقم شعله در اصفهان) و زمستانه (سبلان در جلگه رخ) مورد مطالعه به کاربرد کود روی پاسخ بیشتری در مقایسه با سایر ارقام نشان دادند به طوری که عملکرد دانه این ارقام در تیمارهای کودی، به میزان 48 درصد در رقم شعله و 17 درصد در رقم سبلان در مقایسه با شاهد افزایش یافت. در مقابل کاربرد کود روی تأثیر معنیداری بر عملکرد دانه برخی ارقام در مقایسه با شاهد نداشت. پاسخ ارقام مختلف گندم به روشهای مختلف کوددهی روی، به طور معنی داری تحت تأثیر مکان قرار گرفت. براساس نتایج این پژوهش، کارایی تیمارهای کودی روی بسته به رقم و مکان متفاوت است. بنابراین، باید در برنامه های توصیه کودی در نظر گرفته شود که یک تیمار ویژه کوددهی روی را نمی توان برای تمام ارقام گندم و همچنین تمام مکانها تعمیم داد.},
keywords_fa = {گندم, روی- کارایی, سولفات روی, تغذیه برگی, عملکرد دانه},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2150-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2150-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Fakhraei, M. M. and Arab, M. and Shariatpanahi, M. E.},
title = {Effect of Cultivar, Growth Regulators and Light During Incubation on Induction of Haploid in Lisianthus (Eustoma grandiflorum) through Microspore Culture},
abstract ={Lisianthus (Eustoma grandiflorum) is an almost new flower that Categorized between ten top cut flowers in the world, recently. In the persent study, the microspore culture of lisianthus flowers were conducted for the first time in the world. Also, the rate androgenesis in microspore culture in seven lisianthus cultivars were compared in the same growth conditions. Moreover, in a separate experiment, the influence of growth regulators on induction of haploids in lisianthus via microspore culture were studied. The interactions of 2,4-D (0/5, 1 and 2 mg/l) and kinetin (0/1, 0/5 and 1 mg/l) were compared Also, the interaction of NAA (0/5 and 1 mg/l) and kinetin (0/5 and 1 mg/l) in a factorial experiment in a completely randomized design with 3 × 2 and 2 × 2 factors, each with three replicates were studied. Results revealed that not only all cultivars showed the positive response to androgenesis but also, most of changes were happened in two cultivars named ‘Mariachi Pure White’ and ‘Mariachi Blue Picotee Improved’. Suspensor were formed in 0/5 mg/l NAA with 1 mg/l kineten. For 2,4-D (0/5 mg/l) and kineten (0/1 and 0/5 mg/l) induction of cell division and formation of multicellular structures were seen, Also, nuclear divisions were induced by 2 mg/l 2,4-D with 1 mg/l kinetin. In other experiment, the effect of light was studied during incubation with 16 hours lighting and 8 hours darkness. Results showed that white light did not expose any significant effect on isolated microspores.},
Keywords = {2,4-D, Androgenesis, Kinetin, Lisianthus flower, NAA, White light.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {171-179},
publisher = {},
title_fa = {ارزیابی تأثیر رقم، تنظیم کنندههای رشد و نور در زمان انکوبه کردن بر القای هاپلوئیدی لیسیانتوس Eustoma grandiflorum از طریق کشت میکروسپور},
abstract_fa ={لیسیانتوس Eustoma grandiflorum گل نسبتاً جدیدی است که به سرعت در رده ده گل برتر شاخه بریده در دنیا قرار گرفته است. در این پژوهش برای اولین بار در دنیا، کشت میکروسپور گل لیسیانتوس انجام شد. در این پژوهش میزان پاسخ به آندروژنز در هفت رقم لیسیانتوس به کشت میکروسپور در شرایط کاملاً یکسان کشت بررسی شد. در آزمونی مجزا نیز تأثیر تنظیم کنندههای رشد را در القای هاپلوئیدی لیسیانتوس از طریق کشت میکروسپور، مورد بررسی قرار دادیم. اثر متقابل 2,4-D با سه سطح غلظت mg/l 2 و 1، 5/0 و کینتین با سه میزان mg/l 1 و 5/0، 1/0 مورد مطالعه قرار گرفت؛ همچنین اثر متقابل NAA با دو سطح غلظت 1 و 5/0 میلیگرم بر لیتر و کینتین با غلظت 1 و 5/0 میلیگرم بر لیتر بهصورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با فاکتورهای 3×2 و 2×2 هر یک با سه تکرار بررسی شد. بر اساس نتایج بهدست آمده تمام ارقام به آندروژنز پاسخ مثبت دادند، اما بیشترین تغییرات مربوط به دو رقم ‘ماریاچی پیور وایت’ و ‘ماریاچی بلو پیکوتی ایمپرود’ بود. در تیمار mg/l 5/0 NAA با mg/l 1 کینتین سوسپانسور تشکیل شد. در تیمار mg/l 5/0 2,4-D همراه mg/l 1/0 کینتین و تیمار mg/l 5/0 2,4-D با mg/l 5/0 کینتین تقسیم سلولی صورت گرفت و ساختار چند سلولی دیده شد، همچنین در تیمار mg/l 2 2,4-D همراه mg/l 1 کینتین میکروسپورها شروع به تقسیم سلولی کردند. در آزمایشی دیگر، اثر نور در زمان انکوبه کردن، با 16 ساعت روشنایی و 8 ساعت تاریکی بررسی شد. در این آزمایش مشخص گردید که نور سفید، تغییر قابل ملاحظهای را در میکروسپورها ایجاد نمیکند.},
keywords_fa = {آندروژنز, کینتین, گل لیسیانتوس, نور سفید, 2,4-D, NAA},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2151-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2151-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Ansari, A. and Razmjoo, J. and Karimmojeni, H. and Zarei, M.},
title = {Effect of Mycorrhizal Inoculation and Pre-treatment with Salicylic Acid at Different Levels of Drought on Morphological Traits and Yield of Flax},
abstract ={The use of plant growth hormones and beneficial microorganisms, could reduce the drought damage. The purpose of this study was to investigate the treatment with salicylic acid and inoculated with mycorrhizal fungi at different levels of irrigation on flax growth. A factorial experiment based on randomized complete blocks design with 3 replications was performed in growth chamber of college of agriculture, Isfahan university of technology and in the years 2010-2011. Treatments were irrigation regimes at 3 levels (100%, 70% and 40% field capacity), mycorrhizae at 3 levels (non-inoculated and inoculated with two species Glomus mosseae and G. intraradices) and salicylic acid in 2 levels (seeds treated with 250 μM concentration of salicylic acid for 8 hours and non-treated seeds). The level of 40% field capacity irrigation reduced the leaf number, root length, root dry weight, height, stem and leaf and total plant dry weight, number and weight of capsules per plant, number of seeds per capsule and seed yield and increased vesicle diameter and percent colonization. Both mycorrhizal species in the three levels of irrigation increased the drought tolerance of the flax but in G. mosseae was more effective. Salicylic acid decreased some of the investigated traits. Inoculation with mycorrhiza and treatment with salicylic acid reduced the investigated characteristics than the inoculation with mycorrhiza and non-application of salicylic acid. 100% field capacity and G. mosseae species were the best irrigation level and mycorrhizal fungi respectively. Therefore it is suggest that application of mycorrhizal fungi especially G. mosseae species increase in the cultivation of flax plants without treatment with salicylic acid, especially in drought conditions because in addition to increased yield, water consumption is also lower and it makes the plant more tolerant to stress conditions such as drought.},
Keywords = {Colonization, Drought, Glomus intraradices, Glomus mosseae, Yield.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {181-195},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر تلقیح با میکوریز و پیش تیمار با سالیسیلیک اسید در سطوح مختلف خشکی بر خصوصیات مورفولوژی و عملکرد بزرک},
abstract_fa ={استفاده از هورمونهای رشد گیاهی و کاربرد میکروارگانیسمهای مفید از جمله روشهای مقابله با خشکی هستند. این تحقیق با هدف بررسی تیمار با سالیسیلیک اسید و تلقیح با میکوریز در سطوح مختلف آبیاری در گیاه بزرک بهصورت فاکتوریل با طرح پایه بلوکهای کامل تصادفی در 3 تکرار در اتاقک رشد دانشکده کشاورزی دانشگاه صنعتی اصفهان و در سال 1390- 1389 اجرا شد. تیمارهای آزمایشی شامل رژیمهای آبیاری در 3 سطح (100%، 70% و 40% رطوبت ظرفیت زراعی)، میکوریز در 3 سطح (عدم تلقیح و تلقیح با 2 گونه گلوموس موسه و گلوموس اینترارادیسز) و تیمار بذر با سالیسیلیک اسید در 2سطح (تیمار با غلظت 250 میکرومولار و بدون تیمار) بودند. سطح 40%ظرفیت زراعی باعث کاهش تعداد برگ، طول ریشه، ارتفاع، وزن خشک ریشه، ساقه، برگ و کل اندام هوایی، تعداد دانه در کپسول، تعداد و وزن کپسول و عملکرد دانه در بوته و افزایش قطر وزیکول و کلنیزاسیون شد. هر دو گونه میکوریز در هر 3 سطح آبیاری اثرات مثبتی بر صفات مورد بررسی داشتند. بهطوریکه تحمل به خشکی گیاهان بزرک تلقیح شده با میکوریز بخصوص توسط گلوموس موسه نسبت به گیاهان بدون تلقیح افزایش یافت. سالیسیلیک اسید بیشتر صفات مورد بررسی را کاهش داد. همچنین تلقیح با میکوریز و تیمار با سالیسیلیک اسید باعث کاهش صفات مورد بررسی نسبت به شرایط تلقیح با میکوریز و عدم کاربرد سالیسیلیک اسید شد. بهطورکلی سطح 100% ظرفیت زراعی و گلوموس موسه بترتیب بهترین سطح آبیاری و بهترین قارچ میکوریز بودند. از اینرو پیشنهاد میشود که کاربرد قارچهای میکوریز بخصوص گونه گلوموس موسه در کشت گیاه بزرک بدون تیمار با سالیسیلیک اسید به ویژه در شرایط تنش خشکی، افزایش یابد، زیرا علاوه بر افزایش عملکرد، در مصرف آب نیز صرفهجویی شده و گیاه را نسبت به بروز شرایط تنش مانند تنش خشکی متحملتر میسازد.},
keywords_fa = {خشکی, عملکرد, کلنیزاسیون, گلوموس موسه, گلوموس اینترارادیسز},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2152-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2152-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Ahmadian, F. and Hooshmand1, S.},
title = {Identification of some Quantitative Traits Loci for Growth Stage Drought Tolerance in a Bread Wheat Doubled Haploid Population},
abstract ={The aim of this study was to determine the drought tolerance control loci in growth stage in bread wheat. In this regards 99 doubled haploid lines with their parents were evaluated in a randomized complete block design with three replications in two drought stress levels. Genotypes mean square for all traits in two environments was significant. Thirty three SSR markers and 24 TRAP markers which was polymorphism in the parents were tested on doubled haploid lines. QTL analysis was performed with single marker analysis. In non stress conditions five QTLs on chromosomes 1B, 1A, 3A, 5A and 7A and in stress conditions two QTLs on chromosomes 2D and 7A were identified for plant height, which overall were explained 36.35 and 13.49 percent of this trait variation in the non stress and stress environments respectively. For plant fresh weight six QTLs were identified in non stress conditions on chromosomes 1A, 1B, 2A, 5D, 1D and 5B and in stress conditions five QTLs on chromosomes 1A, 4A, 2B, 5A and 7A. These QTLs were explained 36.79 and 28.06 percent of this trait variation in non stress and stress environments respectively. For plant dry weight five QTLs were identified in non stress conditions on chromosomes 1B, 5D, 4A, 5A and 7A and two QTLs in stress conditions on chromosomes 1A and 7A. These QTLs were explained 28.57 and 13.65 percent of this trait variation in non stress and stress environments respectively. For water relative content for QTLs were identified in non stress conditions on chromosomes 1A, 4A, 5A and 6B and three QTLs in stress condition on chromosomes 7A, 5A and 4A. These QTLs were explained 26.23 and 25.87 percent of this trait variation in non stress and stress environments respectively.},
Keywords = {Wheat, Drought tolerance, QTL, Doubled haploid.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {197-209},
publisher = {},
title_fa = {شناسایی برخی مکانهای ژنی کنترل کننده تحمل به خشکی در مرحله رویشی جمعیت دابلدهاپلوئید گندم نان},
abstract_fa ={بهمنظور شناسایی جایگاههای ژنتیکی کنترل تحمل خشکی در مرحله رشد رویشی گندم نان، 99 لاین دابلدهاپلوئید بههمراه والدین آنها در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در سه تکرار و دو سطح تنش و بدون تنش ارزیابی گردیدند. میانگین مربعات ژنوتیپها برای تمام صفات در دو محیط معنیدار بود. لاینهای دابلدهاپلوئید با استفاده از 33 نشانگر SSR و 24 نشانگر TRAP چند شکل در والدین، آزمون گردیدند. تجزیه QTL برای وزن تر اندام هوایی QTLهایی در شرایط بدون تنش روی کروموزومهای A1،B1،A2،D5،D1 و B5 و در شرایط تنش روی کروموزومهای A1،A4،B2،A5 و A7 شناسایی نمود که بترتیب جمعاً 79/36% و 06/28% از تنوع صفت را در این دو محیط توجیه نمودند. برای وزن خشک اندام هوایی QTLهایی در محیط بدون تنش روی کروموزومهای B1،D5،A4،A5 و A7 و در محیط تنش روی کروموزومهای A1 و A7 شناسایی شد که بهترتیب جمعاً 57/28% و 65/13% از تنوع صفت را در دو محیط توجیه نمودند. برای میزان نسبی آب QTLهایی در محیط بدون تنش روی کروموزومهای A1،A4 و B6 و در محیط تنش روی کروموزومهای A7،A5 و A4 شناسایی گردید که بهترتیب جمعاً 23/26% و 87/25% از تنوع صفت را در دو محیط توجیه نمودند. برای ارتفاع گیاه نیز در شرایط بدون تنش QTLهایی روی کروموزومهای A1،B1،A3،A5 و A7 و در شرایط تنش روی کروموزومهای D2 و A7 شناسایی شد که بترتیب جمعاً 35/36% و 49/13% از تنوع صفت را در دو محیط توجیه نمودند. این اطلاعات میتواند در فهم بهتر ماهیت و کنترل ژنتیکی تأثیر تنش خشکی بر گندم نان مؤثر باشد.},
keywords_fa = {گندم, تحمل خشکی, QTL, دابلد هاپلوئید},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2153-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2153-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Hamzei, J. and SadeghiMeabadi, F.},
title = {The Effect of Irrigation Intervals and Arbuscular Mycorrhizal Fungi on Chlorophyll Index, Yield and Yield Components of Grain Sorghum},
abstract ={This experiment was carried out to study the effect of irrigation intervals and arbuscular mycorrhizal fungi on chlorophyll index, yield and yield components of grain sorghum. A factorial experiment was done based on randomized complete block design (RCBD) with three replications at the Agriculture Research Station faculty of Agriculture, Bu- Ali Sina University in growing season of 2011. Irrigation intervals (7, 14 and 21 days) with three levels of seed inoculation (control without inoculation, inoculation with Glomus mossea and inoculation with G. intraradices) were the experimental treatments. Results indicated that the effect of irrigation intervals and mycorrhizal fungi were significant for traits of chlorophyll index, percentage of root symbiosis (PRS), number of grain per panicle, 1000 seed weight, grain yield and harvest index (HI). Maximum value for each trait was observed at G. mossea treatment. G. mossea treatment in comparison with G. intraradices and control treatment can increase the grain yield of sorghum up to 6.80 and 23.10%, respectively. Also, with increasing irrigation interval from 7 to 21 days, PRS increased up to 27.9%. Maximum value for grain yield (755 g m-2) was achieved at irrigation every 14 days and application of G. mossea treatment. But, there was no significant difference between irrigation sorghum plants every 14 days and application of G. mossea and irrigation every 7 days and application of either G. mossea or G. intraradices. In general, irrigation of sorghum plants every 14 days and supplying of G. mossea can produce the highest grain yield, while decreasing water consumption for sorghum production.},
Keywords = {Mycorrhiza fungi, Irrigation intervals, Grain yield, Sorghum.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {211-221},
publisher = {},
title_fa = {اثر دور آبیاری و قارچ میکوریزا آربوسکولار بر شاخص کلروفیل، عملکرد و اجزای عملکرد سورگوم دانهای},
abstract_fa ={در این تحقیق اثر دور آبیاری و قارچ میکوریزا آربوسکولار بر شاخص کلروفیل، عملکرد و اجزای عملکرد سورگوم دانهای، به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با 3 تکرار در سال زراعی 1390 در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه بوعلی سینا، بررسی شد. دورهای آبیاری 7، 14 و 21 روز به همراه تلقیح بذر در سه سطح (شاهد بدون تلقیح، تلقیح با گونه mossea Glomusو تلقیح با گونه G. intraradices) تیمارهای آزمایشی بودند. نتایج حاکی از این بود که صفات شاخص کلروفیل، درصد همزیستی ریشه، تعداد دانه در پانیکول، وزن هزار دانه، عملکرد دانه، عملکرد بیولوژیک و شاخص برداشت تحت تأثیر تیمارهای دور آبیاری و قارچ میکوریزا قرار گرفتند. بهطوری که، بیشترین مقدار صفات مذکور به گونه G. mossea تعلق گرفت. گونه G. mossea در مقایسه با گونه G. intraradices و شاهد (بدون تلقیح) عملکرد دانه را به ترتیب80/6 و 10/23 درصد افزایش داد. همچنین با افزایش دور آبیاری از 7 به 21 روز، میزان همزیستی ریشه 9/27 درصد افزایش یافت. بیشترین عملکرد دانه (755 گرم در متر مربع) از دور آبیاری 14 روز و تلقیح با گونه G. mossea به دست آمد که با دور آبیاری 7 روز و تلقیح با هر دو گونه G. mossea و G. intraradices تفاوتی نداشت. بنابراین، بر اساس نتایج حاصل از این پژوهش میتوان کاربرد گونه G. mossea در شرایط آبیاری 14 روز را برای دستیابی به عملکرد قابل قبول و نیز صرفهجویی در آب مصرفی در زراعت سورگوم، مناسب دانست.},
keywords_fa = {قارچ میکوریزا, دور آبیاری, عملکرد دانه, سورگوم},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2154-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2154-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Hashemabadi, D.},
title = {Improving the Vase life of Cut Carnation ‘Tempo’ (Dianthus carryophyllusL.) Flower by Silver Thiosulphate and Silver Nano-Particles},
abstract ={Nanometer-sized silver particle can be act as an anti-microbial compound. Thus, in this research, the efficacy of silver thiosulphate and silver nano-particles as antimicrobial agents in extending the vase-life of cut carnation flowers was evaluated. A factorial experiment carried out based on randomized completely blocks design with two factors: silver thiosulphate (0, 0.1, 0.2 and 0.3 mM) and silver nano-particles (0, 5, 10 and 15 mg/L). Mean comparison of the data showed that the combined treatments of 0.3 mM silver thiosulphate + 15 mg/L silver nano-particles had the highest vase life, water uptake and super oxide dismutase enzyme. Thus, the mentioned above treatment was proposed to increase prolong vase life and improvement of water relations and control of stem end blockage. Based to results of this study, silver thiosulphate and silver nano-particles can be used for increasing postharvest longevity of cut carnation "Tempo".},
Keywords = {Carnation, Water uptake, Water relations, Stem end blockage.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {223-234},
publisher = {},
title_fa = {بهبود عمر گلجایی میخک رقم "تمپو" (Dianthus caryophyllus cv. Tempo) با تیوسولفات نقره و نانوذرات نقره},
abstract_fa ={ذرات نقره در اندازه نانومتر میتواند بهعنوان یک ماده ضدمیکروب عمل کند. بنابراین در این پژوهش، کارایی تیوسولفات نقره و نانوذرات نقره بهعنوان عوامل ضدمیکروبی در افزایش طول عمر پس از برداشت گلهای میخک بررسی شد. آزمایش بهصورت فاکتوریل بر پایه طرح بلوکهای کامل تصادفی با دو فاکتور تیوسولفات نقره در 4 سطح (0، 1/0، 2/0 و 3/0 میلیمول) و نانوذرات نقره در 4 سطح (0، 5، 10 و 15 میلیگرم در لیتر) انجام شد. مقایسه میانگین دادهها نشان داد که تیمار ترکیبی 2/0 میلیمول تیوسولفات نقره و 15 میلیگرم در لیتر نانوذرات نقره بیشترین عمر گلجایی، جذب آب و فعالیت سوپراکسید دیسموتاز را داشتهاند. بهعلاوه این تیمار باعث افزایش معنیدار فعالیت سوپراکسید دیسموتاز شده است. بنابراین، جهت افزایش عمر گلجایی و بهبود روابط آبی و کنترل انسداد آوندی در گلهای بریده میخک تیمار فوق پیشنهاد میشود. بر اساس نتایج این تحقیق، میتوان از تیوسولفات نقره و نانوذرات نقره برای افزایش عمر پس از برداشت گل میخک رقم "تمپو" استفاده کرد.},
keywords_fa = {میخک, جذب آب, روابط آبی, انسداد آوندی},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2155-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2155-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Mousavi, S. S. and Shiran, B. and Imani, A. and Houshmand, S. and Ebrahimie, E.},
title = {Investigation of some Physiological Indices Related to Frost Damage in Almond Genotypes with Different Flowering Time},
abstract ={Early flowering and frost in native genotypes are among causes of reduction in almond production in most years. Therefore, a proper understanding of the resistance mechanisms is necessary for developing varieties with high quality and resistant to frost. In this research, four different genotypes were selected out of 40 genotypes based on flowering time and resistance to frost, including late flowering and susceptible to frost (Sh12) medium to late flowering and resistant to frost (H), early flowering and resistant to frost (G19) and medium flowering and susceptible to frost (D99). These genotypes were evaluated in terms of physiological characteristic related to frost resistance at full-bloom stage in a controlled condition. The results showed that the early flowering genotype (G19) and the medium flowering genotype (D99) had the highest and lowest damages, respectively. In the most cases, the amount of soluble sugars and amount of minerals (N, P, and K) were higher significantly in resistant genotypes compared with susceptible genotypes. The correlation between amount of frost damages and soluble sugars and minerals was negative and significant. These results imply that these characters are important in conferring frost tolerance to the genotypes. On the other side, the correlation between frost damage and ion leakage was positive and significant. According to the results shown in Bi-plot diagram, resistance to frost genotypes was accompanied with soluble sugars and minerals. Meanwhile susceptible genotypes were accompanied with ion leaking. In addition, cluster analysis classified different genotypes within different groups. In conclusion, these criteria could be used for detecting resistance genotypes, by the way the genotypes G19 and H both are recommended as frost resistant genotypes.},
Keywords = {Almond, Frost damage, Resistance to frost indices, Soluble sugars.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {235-247},
publisher = {},
title_fa = {بررسی برخی شاخصهای فیزیولوژیکی مرتبط با سرمازدگی در ارقام بادام با زمان گلدهی متفاوت},
abstract_fa ={ زود گلدهی در ژنوتیپهای بومی و سرمازدگی و در نتیجه آن کاهش شدید تولید، از مشکلات عمده تولیدکنندگان بادام در اغلب سالها است. لذا درک صحیح از ویژگیهای ایجاد مقاومت جهت دستیابی به ارقام مقاوم به سرما با عملکرد بالا و بازارپسندی خوب از اهداف عمده بهنژادی بادام بشمار میرود. در این پژوهش طی یک بررسی مزرعهای از بین 40 ژنوتیپ، چهار ژنوتیپ متفاوت از نظر زمان گلدهی و مقاومت به سرما، شامل دیرگل حساس ( Sh12 )، میان گل تا دیرگل مقاوم ( H )، زود گل مقاوم ( G19 ) و میان گل حساس ( D99 ) انتخاب شد و برخی شاخصهای فیزیولوژیکی مرتبط با سرمازدگی در نمونههای تهیه شده در مرحله شکوفایی کامل، در شرایط کنترل شده مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد ژنوتیپ زود گل G19 و ژنوتیپ میان گل D99 بهترتیب دارای کمترین و بیشترین میزان سرمازدگی بودند. در اغلب موارد میزان قندهای محلول و همچنین مقدار عناصر نیتروژن، فسفر و پتاسیم در ژنوتیپهای مقاوم بهطور معنیداری بیش از ژنوتیپهای حساس بود. همبستگی بین میزان سرمازدگی با قندهای محلول، میزان عناصر نیتروژن، فسفر و پتاسیم منفی و معنیدار بود که میتواند بیانگر نقش این ویژگیها در تحمل به سرما باشد. درحالیکه این همبستگی با شاخص نشت یونی مثبت و معنیدار بود. در نمودار بایپلات میزان قندهای محلول، مقدار عناصر نیتروژن، فسفر و پتاسیم با ژنوتیپهای مقاوم به سرما و نیز میزان سرمازدگی و نشت یونی با ژنوتیپهای حساس به سرما در یک راستا بودند. تجزیه خوشهای برمبنای این ویژگیها به درستی ژنوتیپهای حساس و مقاوم را در گروههای جداگانه قرار داد. لذا ضمن اینکه میتوان از این ویژگیها در شناسایی ژنوتیپهای مقاوم استفاده نمود، بهرهگیری از ژنوتیپهای H و G19 در اصلاح ژنتیکی تحمل به سرما و ایجاد ارقام جدید در بادام قابل توصیه است.},
keywords_fa = {بادام, سرمازدگی, شاخص های تحمل به سرما, قندهای محلول},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2156-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2156-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {taherian, M. and Basafa, M. and Nicfetrat, A. and Jafari, A. and Tabatabayi, S. A.},
title = {Simultaneous Selection for Yield and Yield Stability with Different Stability Statistics},
abstract ={For decreasing the effects of Genotype ×Environment (GE) interaction and having more precise selection, the yield and yield stability of selected lines should be evaluated simultaneously. YSi statistic is one of the applied methods for simultaneous selection of yield and yield stability. The objective of this study was to compare result of YSi statistic with other statistics approach such as S2i, CVi, S2di and R2i.Twenty hulless barley lines were evaluated in a randomized complete block design with three replications and in three locations (Neyshabour, Isfahan and yazd) during 2007-2009 crop seasons. Results of combined ANOVA indicated significant effects for Ggenotype ×Environment × year interaction (p= 0.01). Nine lines were selected by YSi method with overall mean of 5.89 t ha-1 grain yield. Overall mean yield of selected lines using only grain yield, yield plus environmental variance (or environmental coefficient of variation) and yield plus coefficient of regression and deviations from regression mean squares were 5.86, 6.01 and 5.85 t ha-1, respectively. Based to the LSD value (LSD=0.87 t ha-1, p=0.05), differences among mean yield (or different selection approaches) were not significant. As a result, with using the YSi statistic (with more emphasis on stability), the cultivar selection process can be done with more confidence.},
Keywords = {Hulless barley, Simultaneous selection, Yield stability.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {249-258},
publisher = {},
title_fa = {گزینش همزمان برای عملکرد و پایداری باآمارههای مختلف پایداری},
abstract_fa ={},
keywords_fa = {جو بدون پوشینه, گزینش همزمان, پایداری},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2157-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2157-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Rezaee, R. and Vahdat, K.},
title = {Morphological Variation, Heritability and Phenotypic Correlation of Traits Related to the Vigor in Persian Walnut (Juglans regia L.)},
abstract ={Considering frequent observation of low vigor (dwarf) and precocious walnut seedlings in some of Iran nurseries, and in order to understand genetic causes of this phenomenon and the effect of parental genotype on the seedling vigor and precocity, two half–sib family tests were conducted using open pollinated seeds of Persian walnut (Juglans regia L.) trees with different vigor and bearing habit. Based on the results, significant variations were found within- and between-families in terms of seedling height and diameter, number of nodes and length of internodes in both 45-day-old and one year old seedlings. Moderate to high narrow-sense heritability (0.39-0.88) was estimated for all of the traits, both by between family variance and parent-offspring regression methods. Seedling height had positive correlation with other vigor related traits indicating that measuring only seedling height is adequate to identify families that produce low vigor seedlings. In conclusion, we suggest a simultaneous recurrent selection program for both dwarfing and rooting ability (selection of dwarf/semi-dwarf as well as easy-to-root clones) to utilize their advantages in a high-density orchard system.},
Keywords = {Clonal rootstocks, Clone, Current selection, Growth vigor, High density plantings, Walnut.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {259-271},
publisher = {},
title_fa = {تنوع مورفولوژی، وراثتپذیری و همبستگی فنوتیپی صفات مرتبط با قدرت رشد در گردوی ایرانی(Juglans regia L.)},
abstract_fa ={با توجه به وجود ژنوتیپهای با قدرت رشد کم (پاکوتاه) و زود بارده گردو در برخی نهالستانهای گردو و اهمیت بالقوه این قبیل ژنوتیپها در تولید درختان مناسب برای کشتهای متراکم و به منظور پی بردن به علل ژنتیکی کاهش قدرت رشد و زود باردهی برخی دانهالهای بذری و نحوه توارثپذیری صفات مرتبط با قدرت رشد دو آزمون نتاج خانواده ناتنی با استفاده از گردهافشانی آزاد درختان مادری با قدرت رشد و باردهی متفاوت اجرا شد. براساس نتایج، از نظر ارتفاع نهال، قطر نهال، تعداد گره و طول میان گره، 45 روز پس از سبز شدن و نیز در آخر فصل رشد (نهالهای یکساله) تفاوت معنیداری بین و درون خانوادههای ناتنی وجود داشت. میزان وراثتپذیری برای صفات مورد مطالعه با دو روش واریانس بین خانواده و رگرسیون نتاج- والد متوسط تا بالا (88/0- 39/0) برآورد گردید که بیانگر ژنتیکی بودن و قابل توارث بودن این صفات است. همچنین، همبستگی مثبت معنیداری بین ارتفاع نهال و سایر اجزای قدرت رشد مشاهده شد. برای استفاده از مزایای متعدد پایههای کم رشد در کشت های متراکم گردو اجرای یک برنامه بهنژادی مبتنی برگزینش دورهای همزمان برای صفت پاکوتاهی و سهل ریشهزایی (انتخاب کلون های پاکوتاه یا نیمه پاکوتاه و سهل ریشهزا) پیشنهاد میشود. همچنین در برنامههای به نژادی با توجه به همبستگی بالا بین ارتفاع نهال و سایر صفات گزینش دانهالهای پاکوتاه بر مبنای اندازهگیری ارتفاع نهال توصیه میشود.},
keywords_fa = {پایههای رویشی, قدرت رشد, کشت متراکم, کلون, گردو, گزینش دورهای},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2158-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2158-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Nasirpour, A. and Izade, Z. and Amiri, H. and HajiHashemi, Z. and Hamdami, N. and Shahed, M.},
title = {Effect of Xanthan, Mono-di-Glyceride and Cultivar on Physical and Sensory Properties of Canned Rice During Storage},
abstract ={Ready-to-eat or canned products have an important place in urban life style. Rice is consumed by half of world population. Problems related to production of canned rice are the coherences of rice kernel, retrogradation of rice starch and physico-chemical changes of rice during storage. Main factors affecting physico-chemical properties of canned rice are rice cultivar, amylose and amylopectin content of kernels, precooking conditions, kernel composition and added stabilizers. In this study, effect of three cultivars, Basmati and two local cultivars, Tarom Mazandaran and Tarom Hashemi, also two types of stabilizers, Xanthan, Mono-di-glyceride, on sensory and physical properties of canned rice were studied. Type and level of stabilizers, cultivars and time had significant effect on texture of cooked rice. Initially during storage, Basmati had the highest firmness and Tarom Mazandaran and Tarom Hashemi had lower firmness. The results of texture analysis indicated that both stabilizers reduced firmness of cooked rice during storage. Adding xhanthan as stabilizer had higher effect on reducing of cooked rice firmness comparing to mono-di-glyceride. Result of color analysis showed that Basmati cultivar was most yellowish and Tarom Mazandaran indicated maximum lightness. Sensory analysis of samples indicated that Basmati had the best score on texture, appearance and acceptability and Tarom Hashemi had the best score on taste and flavor. Type of stabilizer had significant effect on taste and flavor of cooked rice.},
Keywords = {Canned rice, Xanthan, Mono-di-glycerides, Physical properties.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {273-284},
publisher = {},
title_fa = {اثر زانتان، مونو و دی گلیسیرید و رقم برنج بر ویژگیهای فیزیکی و حسی کنسرو آن در طی نگهداری},
abstract_fa ={غذاهای آماده یا فرآوردههای کنسرو شده جایگاه مهمی در زندگی شهری دارند. برنج توسط نیمی از جمعیت جهان مورد استفاده قرار میگیرد. مشکلات مربوط به تهیه کنسرو برنج شامل چسبندگی دانهها، بیاتی نشاسته و تغییرات فیزیکوشیمیایی آن در طی دوره نگهداری است. رقم، میزان آمیلوز و آمیلو پکتین دانه، شرایط پیش پخت، ترکیبات دانه و اضافه نمودن پایدار کننده مهمترین فاکتورهای مؤثر بر ویژگیهای فیزیکوشیمیایی کنسرو برنج محسوب میشوند. در این مطالعه، اثر دو رقم برنج ایرانی (طارم هاشمی و طارم محلی مازندران) و یک رقم برنج هندی (باسماتی) و همچنین دو نوع پایدار کننده زانتان و منو و دی گلیسرید بر ویژگیهای فیزیکی و حسی کنسرو برنج تهیه شده مورد بررسی قرار گرفت. نوع و سطح پایدارکننده، رقم و زمان تأثیر معنیداری بر بافت برنج پخته شده داشتند. در ابتدای دوره نگهداری رقم باسماتی بیشترین میزان سفتی و دو رقم طارم هاشمی و طارم محلی مازندران کمترین میزان سفتی را نشان دادند. نتایج ارزیابی بافت نشان داد که دو نوع پایدارکننده منجر به کاهش سفتی در طی دوره نگهداری شدند. در نمونههای تیمار شده با زانتان در مقایسه با مونو و دی گلیسرید میزان سفتی کمتری دیده شد. نتایج رنگ سنجی نشان داد که باسماتی دارای بیشترین میزان پارامتر رنگ زرد و طارم محلی مازندران بیشترین درجه روشنایی میباشند. آنالیز حسی نمونهها مشخص نمود که بیشترین امتیاز از لحاظ بافت، ظاهر و پذیرش کلی مربوط به باسماتی و از نظر طعم و آروما مربوط به طارم هاشمی میباشد. نوع پایدارکننده اثر معنی-داری بر طعم و آروما نشان داد.},
keywords_fa = {کنسرو برنج, زانتان, مونو و دی گلیسرید, ویژگیهای فیزیکی و حسی کنسرو آن در طی نگهداری},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2159-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2159-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Ghorbanpour, E. and Ghaderifar, F. and Gherekhloo, J.},
title = {Effect of Row Spacing on Competition of Velvetleaf (Abutilon theophrasti Medic.) with Cotton (Gossypium hirsutum L.)},
abstract ={To investigation the yield and yield component of cotton (Gossypium hirsutum L.) planted in conventional and ultra narrow row spacings, in competition with velvetleaf (Abutilon theophrasti Medic.) an experiment was conducted in a completely randomized block design with split plot arrangement of treatments, with three replications at Experimental Station of Gorgan University of Agricultural Sciences and Natural Resources, during 2011 growing season. The treatments were three row spacings (20, 40 and 80cm) of cotton (as main plot) and five densities (0 (control), 1, 3, 5 and 12 plant.m-2) of velvetleaf (as subplot). Results showed that, almost all vegetative characteristics and yield components of the cotton were decreased with decreasing crop row spacing and increase weed density. In contrast, number of bolls per unit area was increased by reducing cotton row spacing. Rectangular hyperbola model was used to describe relation between cotton yield and weed density. The highest yield (4986.73 kg.ha-1) was obtained in 40 cm cotton row spacing and weed free condition. Cotton yield was decreased with increasing weed density. Based on function estimate, cotton yield lose rooted on come of first weed in competition with cotton planted in 20, 40 and 80 cm row spacing was, 15.59, 34.19 and 66.12, respectively. This study showed that, in ultra-row spacing the cotton is more competitor with over velvetleaf density because increasing the plant density lead to increase the crop ability to resource using in compared with weeds. Too, ultra narrow cotton have produced sustainable yield in competition with over weed density in compared with conventional row.},
Keywords = {Plant density, Rectangular hyperbola model, Ultra narrow row, Yield component, Yield loss.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {285-294},
publisher = {},
title_fa = {اثر فواصل ردیف کاشت بر رقابت علف هرز گاوپنبه با پنبه},
abstract_fa ={این آزمایش به منظور بررسی عملکرد و اجزای عملکرد پنبه در رقابت با تراکمهای مختلف گاوپنبه انجام گرفت. آزمایش به صورت کرتهای خرد شده، در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی، با سه فاصله ردیف کاشت پنبه (20، 40 و 80 سانتیمتر) (کرت اصلی) و تراکمهای صفر (شاهد)، یک، سه، پنج و دوازده بوته گاوپنبه در متر مربع (کرت فرعی) و در سه تکرار در سال زراعی 1390 در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان انجام شد. نتایج نشان داد، کلیه خصوصیات رویشی و اجزای عملکرد پنبه در بوته با کاهش فاصله ردیف کاشت گیاه زراعی و افزایش تراکم بوته گاوپنبه در واحد سطح، کاهش یافت. در مقابل، با کاهش فاصله ردیف کاشت پنبه تعداد قوزه در واحد سطح افزایش پیدا کرد. جهت کمیسازی واکنش عملکرد وش در مقابل تراکم علف هرز گاوپنبه از مدل هذلولی راستگوشه سه پارامتره استفاده شد. بر اساس نتایج معادله، بیشترین عملکرد وش پنبه به میزان 73/4986 کیلوگرم در هکتار، در فاصله ردیف 40 سانتیمتری و در شرایط بدون علف هرز حاصل شد. با ورود اولین علف هرز به جامعه گیاه زراعی عملکرد کاهش یافت و میزان افت عملکرد در فواصل ردیف 20، 40 و 80 سانتیمتری نسبت به شرایط بدون علف هرز به ترتیب، معادل 59/15، 19/34 و 12/66 درصد بود. به طور کلی، کاهش فاصله ردیف کاشت پنبه سبب افزایش توان رقابتی گیاه زراعی در رقابت بر سر منابع مشترک با علف هرز شده و عملکرد پایدارتری در رقابت با تراکمهای مختلف گاوپنبه به دنبال داشت.},
keywords_fa = {اجزای عملکرد, افت عملکرد, تراکم بوته, فاصله ردیف خیلی کم, معادله هذلولی راست گوشه},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2160-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2160-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Fathi, A. and Zahedi, M.},
title = {Effects of Foliar Application of Zinc and Iron Oxide Nano-Particles on Growth and Ionic Content of Two Wheat Cultivars under Salinity Conditions},
abstract ={This experiment was conducted to evaluate the effects of foliar application of ordinary and nano-particles of zinc and iron oxide on the responses of two wheat cultivars (kavir and Tajan) to three levels of salinity (0, 75 and 150 mmol kcal). The experiment was arranged as factorial in a randomized complete block design with four replications. Plant height, leaf area, shoot and root dry weight, photochemical efficiency, the concentration of K, Fe and Zn in shoots was decreased, while the concentration of Na and the Na/K ratio was increased under saline conditions. Foliar application of iron and zinc had significant positive effects on leaf area, shoot dry weight, photochemical efficiency and the concentration of Fe and Zn in shoots. The extent of the positive effects of Fe and Zn on the concentration of Fe and Zn was more for nano compared to ordinary form of these elements. The increase in the Na/K ratio under saline condition was greater in sensitive (Tagan) than in tolerant (Kavir) cultivar. The positive effect of foliar application was more pronounced under saline than under non-saline condition. The concentration of Fe in shoots was more for nano than for ordinary form of Fe. The response of Kavir was more positive compared to Tajan to the application of nano form of Iron Oxide. The results showed that the effects of foliar application of nano particles of iron and zinc oxide on wheat may be superior compare to the ordinary forms, however, the application of nano particles of these compounds had no advantage in terms of the alleviation of the salinity Effects.},
Keywords = {Foliar application, Nano particles, Salinity, Wheat.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {295-305},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر محلولپاشی نانو ذرات اکسید آهن و روی بر رشد و محتوای یونی دو رقم گندم تحت تنش شوری},
abstract_fa ={این آزمایش به منظور بررسی تأثیر محلولپاشی اکسید آهن و روی به فرم معمول و نانو ذرات بر واکنش ارقام کویر و تجن گندم به سطوح مختلف شوری (صفر، 75 و 150 میلیمولار کلرید سدیم) به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در چهار تکرار در مرکز پژوهشی دانشگاه صنعتی اصفهان در سال 90 انجام شد. در اثر شوری سطح برگ، وزن خشک اندام هوایی و ریشه، راندمان فتوشیمیایی، غلظت پتاسیم، آهن و روی در اندام هوایی کاهش و غلظت سدیم و نسبت سدیم به پتاسیم افزایش یافت. در اثر محلولپاشی سطح برگ، وزن خشک اندام هوایی، راندمان فتوشیمیایی و غلظت آهن و روی افزایش ولی غلظت سدیم کاهش یافت. محلولپاشی نانو ذرات اکسید آهن و روی سبب افزایش بیشتر غلظت این عناصر در گیاه نسبت به فرم معمول آنها شد. افزایش نسبت سدیم به پتاسیم در شرایط شور در رقم حساس تجن بیشتر از رقم مقاوم کویر بود. تأثیر مثبت محلولپاشی در شرایط شور نسبت به شرایط غیرشور بارزتر بود. غلظت آهن در اندام هوایی در تیمار محلولپاشی اکسید آهن به فرم نانو ذرات نسبت به فرم معمول آن به طور معنیداری بیشتر بود. واکنش مثبت رقم کویر به کاربرد نانو ذرات اکسید آهن از نظر غلظت آهن در اندام هوایی بیشتر از رقم تجن بود. نتایج نشان داد که محلولپاشی اکسید آهن و روی به فرم نانو ذرات در مقایسه با فرم معمول آن تأثیر مثبت بیشتری بر رشد گندم دارد، با این حال کاربرد آهن و روی به فرم نانو ذرات نسبت به کاربرد آنها به فرم معمول از نظر تعدیل اثرات شوری مزیتی نداشت.},
keywords_fa = {شوری, گندم, محلولپاشی, نانو ذرات},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2161-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2161-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Majidi, M. M. and DehghanKouhestani, R. and Veisipoor, A.},
title = {Direct and Indirect Selection for Forage Yield and Its Components in Sainfoin under Normal and Drought Stress Conditions},
abstract ={Selection based on indices is an effective method for breeding complex traits. To assess the efficiency of different selection methods, twenty one accessions of Sainfoin (Onobrychis viciifolia) were evaluated in two environments including drought stress and non-stress conditions according to a randomized complete block design with three replications in 2010. In this study, the selection indices of Smith-Hazel and Pesek-Baker were determined based on the percentage of dry matter yield, stem percent, plant height and number of stem per plant under both conditions. Also response to selection and relative selection efficiency were estimated for studied traits and dry matter yield. The highest estimated selection efficiency for genetically improvement of dry matter yield was obtained via selection for stem percent and number of stem per plant. Therefore, these traits can be used as an appropriate selection criterion for improvement of forage yield. In Smith-Hazel indices under normal environment plant height and under stress environment stem percent had the highest gain, while in Pesek-Baker index, under both moisture conditions percentage of dry matter yield had the highest gain. The results indicated that Smith-Hazel index 1 had the most selection efficiency and could be used in sainfoin breeding programs.},
Keywords = {Pesek-Baker index, Response to selection, Sainfoin, Smith-Hazel index.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {307-319},
publisher = {},
title_fa = {گزینش مستقیم و غیر مستقیم عملکرد و اجزای عملکرد علوفه در اسپرس تحت شرایط معمول و تنش رطوبتی},
abstract_fa ={یکی از مؤثرترین روشها در گزینش ژنوتیپهای مطلوب بهمنظور بهبود صفات پیچیدهای نظیر عملکرد، بهرهگیری از شاخصهای انتخاب میباشد. در این پژوهش، به منظور ارزیابی کارایی روشهای مختلف انتخاب، تعداد 21 توده محلی و رقم اسپرس در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در دو محیط رطوبتی عدم تنش و تنش خشکی در سال 89-1388 در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه صنعتی اصفهان مورد ارزیابی قرار گرفتند. در این بررسی، شاخصهای انتخاب اسمیت- هیزل و پسک- بیکر بر اساس صفات درصد ماده خشک، درصد ساقه، ارتفاع بوته و تعداد ساقه در بوته محاسبه شدند. کارایی انتخاب برای بهبود عملکرد علوفه خشک از طریق انتخاب برای صفات درصد ساقه و تعداد ساقه در بوته بیشترین مقدار بود. بنابراین این صفات میتوانند به عنوان معیار انتخاب مناسبی جهت بهبود عملکرد علوفه خشک مد نظر قرار گیرند. در شاخصهای اسمیت- هیزل تحت شرایط عدم تنش رطوبتی، ارتفاع بوته و در شرایط تنش رطوبتی، درصد ساقه بیشترین بازده انتخاب را داشتند، اما در شاخص پسک- بیکر تحت هر دو شرایط رطوبتی درصد ماده خشک بیشترین پاسخ به انتخاب را داشت. نتایج نشان داد که شاخص اسمیت- هیزل 1 بالاترین کارایی انتخاب را دارا بود و میتواند برای انتخاب ژنوتیپهای مناسب در برنامههای اصلاحی اسپرس مورد استفاده قرار گیرد.},
keywords_fa = {اسپرس, پاسخ به انتخاب, شاخص اسمیت- هیزل, شاخص پسک- بیکر},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2162-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2162-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Akbari, V. and JaliliMarandi, R. and Abbaspour, N.},
title = {Effect of Cycocel on Some Physiological Characteristics of Tow Olive Cultivars (Mary and Mission) under Drought Stress},
abstract ={Drought is the most important problems that restrict cultivation of horticultural crops in arid and semi-arid regions and olive (Olea europaea L.) as an important fruit trees grows in these regions. In order to investigate the effect of cycocel treatment on some physioligical characteristics of two olive cultivars (Mary and Mission), under the condition of drought stress, a greenhouse experiment was conducted taking into account three factors of: cycocel at three levels (0, 500 and 1000 mg L-1), drought stress of three levels (irrigated at 5, 10 and 15 days intervals) and tow olive cultivars (Mary and Mission) in a factorial experiment in frame of randomized complete block design with three replicates for the lasted four months. The results showed that increased periods of drought have increased the number of stomata per unit leaf area and decreased net photosynthesis, transpiration rate, stomatal conductance and dry weight of leaf, stem and root in both cultivars. Also, results showed that both cycocel concentrations increased the number of stomata per unit leaf area, increase net photosynthesis, transpiration rate, stomatal conductance and dry weight of leaf but no significant difference in dry weight of stem and root was observed compared with the control. In above-mentioned parameters, Mission cultivar showed higher resistance to drought stress than the Mary cultivar. Collectively, results suggested that the use of cycocel can be improved in photosynthesis under drought stress conditions.},
Keywords = { Olive, Drought stress, Cycocel, Photosynthesis, Stomatal conductance, Dry weight of plant.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {321-334},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر تیمار سایکوسل بر برخی ویژگیهای فیزیولوژیکی دو رقم زیتون (ماری و میشن) تحت شرایط تنش خشکی},
abstract_fa ={در مناطق خشک و نیمه خشک، آب مهمترین عامل محدود کننده تولید محصولات کشاورزی بوده و زیتون یکی از مهمترین درختان میوه رشد یافته در این مناطق است. به منظور بررسی اثر تیمار سایکوسل بر برخی ویژگیهای فیزیولوژیکی دو رقم زیتون (ماری و میشن) در شرایط تنش خشکی، آزمایشی گلخانهای به صورت فاکتوریل سه عامله در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار و در مدت نهایی چهار ماه انجام شد. فاکتورهای آزمایش شامل سایکوسل (در سه سطح؛ صفر، 500 و 1000 میلیگرم در لیتر)، تنش خشکی (در سه سطح فواصل آبیاری 5 ، 10 و 15 روزه) و دو رقم زیتون (ماری و میشن) بود. نتایج نشان داد که افزایش سطوح خشکی موجب افزایش تعداد روزنهها در واحد سطح برگ و کاهش سطوح فتوسنتز، تعرق، هدایت روزنهای، وزن خشک برگ، ساقه و ریشه در هر دو رقم شد. همچنین نتایج نشان داد که تیمارهای سایکوسل موجب افزایش؛ تعداد روزنهها در واحد سطح برگ، افزایش فتوسنتز، تعرق، هدایت روزنهای و وزن خشک برگ در مقایسه با شاهد شد ولی تأثیر معنیداری بر وزن خشک ساقه و ریشه نشان نداد. بر اساس صفات مورد ارزیابی، رقم میشن نسبت به رقم ماری مقاومت بیشتری به خشکی نشان داد. به طور کلی نتایج نشان داد که استفاده از سایکوسل میتواند موجب بهبود فتوسنتز در شرایط تنش خشکی شود.},
keywords_fa = {زیتون, تنش خشکی, سایکوسل, فتوسنتز, هدایت روزنهای, وزن خشک گیاه},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2163-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2163-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Saidi, M. and Safari-Nia, H. and Ghanbari, F. and Sayaari, M.},
title = {Evaluation of Physiological Indices of Tomato (Solanum lycopersicum) Plant Under Different Irrigation Intervals and Superabsorbent Polymer A200},
abstract ={Water deficiency stress as the most important abiotic stress plays an important role in the yield suppression of plants worldwide. Considering physiological indices to improve drought resistance is of paramount importance. The objective of present study was to evaluate the effects of different irrigation intervals (irrigation after 5, 7, 9 and 11 days) and rates of superabsorbent polymer (Nil, 0.2, 0.3, 0.4 and 0.5 percent of pot medium weight) on some physiological parameters of tomato (Solanum lycopersicum) plant under greenhouse condition. The study carried out at College of Agriculture, Ilam University during 2009-2010 using a factorial layout in randomized complete blocks design (RCBD) with three replications. Statistical analysis showed significant effects of the irrigation and superabsorbent polymer on total yield and plant physiological parameters including leaf relative water content (RWC), water use efficiency (WUE), total soluble solids (TSS), chlorophyll, proline and malondialdehyde (MDA) content. In drought conditions total yield, RWC, WUE and chlorophyll a reduced but MDA accumulation, proline content and TSS increased. Application of superabsorbent polymer significantly caused increasing of total yield, RWC, WUE, chlorophyll a and decreasing of MDA content, proline and TSS. Our results showed that superabsorbent polymers can absorb and retain extremely large amounts of water and decreased adverse effects of drought stress on the plants.},
Keywords = {Chlorophyll, Malondialdehyde, Proline, Relative water content, Total soluble solids, Water use efficiency.},
volume = {4},
Number = {12},
pages = {335-347},
publisher = {},
title_fa = {ارزیابی برخی شاخصهای فیزیولوژیکی گیاه گوجهفرنگی تحت تأثیر دور آبیاری و سطوح مختلف پلیمر سوپرجاذب A200},
abstract_fa ={تنش کم آبی بهعنوان مهمترین تنش غیرزیستی نقش مهمی در کاهش عملکرد گیاهان در جهان دارد. هدف از این مطالعه ارزیابی اثرات دور آبیاری (آبیاری بعد از 5، 7، 9 و 11 روز) و پلیمر سوپرجاذب A200 (صفر، 2/0، 3/0، 4/0 و 5/0 درصد وزنی) بر برخی از واکنشهای فیزیولوژیک گیاه گوجهفرنگی (Solanum lycopersicum) در شرایط گلخانه بود. این آزمایش بهصورت فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با 3 تکرار در سال 1389 در گلخانه دانشکده کشاورزی دانشگاه ایلام انجام گرفت. نتایج حاصل از تجزیه آماری دادهها نشان داد دور آبیاری و کاربرد سوپرجاذب اثر معنیداری بر عملکرد کل و پارامترهای فیزیولوژیکی گیاه شامل محتوای نسبی آب برگ (RWC)، بازده مصرف آب (WUE)، کل مواد جامد محلول (TSS)، میزان پرولین، کلروفیل و محتوای مالون دی آلدهید (MDA) دارد. در شرایط خشکی عملکرد کل، RWC، WUE و کلروفیل a کاهش یافت. اما این شرایط سبب افزایش MDA، پرولین و TSS میوه شد. کاربرد پلیمر سوپرجاذب بهطور معنیداری سبب افزایش عملکرد کل، RWC، WUE و کلروفیل a و کاهشMDA ، پرولین و TSS میوه شد. نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد که پلیمرهای سوپرجاذب میتوانند مقادیر زیادی آب ذخیره و جذب کنند و از این طریق سبب کاهش آثار سوء کم آبی بر گیاهان شوند.},
keywords_fa = { بازده مصرف آب, پرولین, کل مواد جامد محلول, کلروفیل, مالون دی آلدهید, محتوای نسبی آب},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2164-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2164-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Mohammadi, M. and Sayyari, M.},
title = {Effects of Salicylic Acid on Growth Parameters, Proline Content and Antioxidant Activity of Lettuce Plants (Lactuca sativa L.) under Saline Soil Condition},
abstract ={Salinity stress is one of the important limiting factors in agricultural crops production. In order to evaluate salicylic acid (SA) application effects on lettuce growth parameters under salinity stress condition, a factorial experiment in a randomized complete block design (RCBD) with three replications was carried out in greenhouses, Faculty of Agriculture, University of Ilam, Iran. Factors examined in this study were salinity stress at 3 levels (0, 75 and 150 mM NaCl) and SA at 4 concentrations (0, 0.25, 0.5 and 1 mM). The results showed that SA significantly increased growth parameters of lettuce plants under salinity stress condition and reduced adverse effects of stress. With increased salinity severity, proline and malondialdehyde content and antioxidant activity increased but growth parameters decreased. In high concentrations of SA, all the measured parameters were increased while the malondialdehyde content was decreased. In general, SA application with an increase in proline content and antioxidant activity, and a decrease in peroxidation rate of cell membrane lipids led to decrease in adverse effects of salinity stress on lettuce plants.},
Keywords = {Salinity stress, Proline content, Malondealdehyde Content, Growth parameters.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {1-13},
publisher = {},
title_fa = {اثر اسید سالیسیلیک بر ویژگیهای رشدی، محتوای پرولین و فعالیت آنتی اکسیدانی گیاه کاهو (Lactuca sativa L.) در شرایط شوری خاک},
abstract_fa ={تنش شوری یکی از مهمترین عوامل محدودکننده تولید محصولات کشاورزی است. به منظور بررسی اثر کاربرد اسید سالیسیلیک بر ویژگیهای رشد گیاه کاهو، پژوهشی در سال 1389 در گلخانه دانشکده کشاورزی دانشگاه ایلام با استفاده از آزمایش فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با 3 تکرار انجام شد. فاکتورهای مورد بررسی در این تحقیق شامل 3 سطح تنش شوری شامل 0، 75 و 150 میلیمولار کلرید سدیم و 4 غلظت اسید سالیسیلیک شامل0، 25/0، 5/0 و 1 میلیمولار بودند. نتایج حاصل از تجزیه واریانس دادهها نشان داد که اسید سالیسیلیک بهطور معنیداری ویژگیهای رشدی گیاه را در شرایط تنش افزایش داده و اثر سوء تنش شوری بر گیاه را کاهش داده است. با افزایش شدت تنش میزان پرولین، محتوای مالون دی آلدهید و فعالیت آنتی اکسیدانی افزایش اما ویژگیهای رشدی کاهش یافتند. افزایش غلظت اسید سالیسیلیک باعث افزایش کلیه ویژگیهای اندازهگیری شده غیر از محتوای مالون دی آلدهید شد. در کل، تیمار اسید سالیسیلیک با افزایش محتوای پرولین و فعالیت آنتی اکسیدانی و نیز کاهش پراکسیده شدن چربی-های غشای سلولی سبب کاهش آثار سوء تنش شوری بر گیاه کاهو شد.},
keywords_fa = {تنش شوری, محتوای پرولین, مالون دی آلدئید, ویژگی های رشدی},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2225-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2225-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Jafari, P. and Jalali, A. H.},
title = {Comparison of Three Methods of Planting Watermelon (Citrullus lanatus) in Varamin},
abstract ={In order to determine the best method of planting for two varieties of watermelon in Varamin (Charleston Gray and Mahbube) through the three methods of planting (direct sowing of seeds, germinated seeds and transplanting of seedlings), a factorial experiment was conducted as a randomized complete block design with 4 replicates during two years (2007-2008) at the Agricultural Research Center, Varamin. The results indicated that planting methods and cultivars had significant effects on all traits including fruit yield, fruit weight and fruit yield of first cutting. Al though the method of transplanting resulted in fruit maturation of 14 days earlier than the direct planting, the mean fruit yield in this method was significantly lower than other methods. Among the various methods of cultivation, the highest mean yield was obtained from the using germinated seed with 30890 kg ha. In the germinated seed method, average fruit weight was significantly higher than the other two methods. The highest number of fruits per plant and the lateral branches were produced in the transplanting method but due to the low weight of fruit, it had the lowest fruit yield per hectare. The highest concentrations of dissolved solids in the fruit (8.2%) were obtained in direct planting. Mahbube cultivar with 28,310 kg ha-1 of fruit yield, out yielded the Charleston Gray cultivar with 26250 kg ha-1. For the latter cultivar, first cutting yield and mean fruit weight were also superior compared to the cultivar Charleston Gray. Considering the significant interaction of cultivar and planting methods, maximum fruit yield (31750 kg ha-1) in this study was achieved with Mahbube cultivar when planted with germinated seed method. The results showed that seed germinated seed method is advantage ous compared with the other methods of planting.},
Keywords = {Yield, Total soluble solids, Female flower, Transplanting.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {15-24},
publisher = {},
title_fa = {مقایسه سه روش کاشت هندوانه (Citrullus lanatus) در منطقه ورامین},
abstract_fa ={در آزمایشی مزرعهای به منظور تعیین مناسبترین روش کاشت دو رقم هندوانه در منطقه ورامین با نامهای چارلستون گری و محبوبی، با سه روش کاشت (کاشت مستقیم بذر، کاشت بذر جوانهدار و نشاکاری)، تحقیقی بهصورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در 4 تکرار و بهمدت دو سال (1386-1385) در مرکز تحقیقات کشاورزی ورامین اجرا شد. نتایج این تحقیق نشان داد که روشهای کاشت و همچنین ارقام مورد بررسی اثر معنیداری روی کلیه صفات مورد مطالعه از جمله عملکرد کل محصول، عملکرد برداشت اول و متوسط وزن میوهها داشتند. در روش استفاده از نشا، گرچه محصول در حدود 14 روز نسبت به روش کاشت مستقیم بذر زودرستر شد ولی میانگین عملکرد در این روش نسبت به دو روش دیگر بهطور معنیداری کمتر بود. در بین روشهای مختلف کشت، بیشترین میانگین عملکرد به روش کاشت بذر جوانهدار با 30890 کیلوگرم در هکتار اختصاص داشت. روش کشت بذر جوانهدار شده بالاترین متوسط وزن میوه را نسبت به دو روش دیگر دارا بود. کشت نشائی بالاترین تعداد میوه در بوته و شاخه جانبی را تولید نمود اما بهدلیل وزن کم میوهها کمترین مقدار عملکرد در هکتار را به خود اختصاص داد. بالاترین غلظت مواد جامد محلول در میوه (2/8%) در روش کشت مستقیم بذر بهدست آمد. رقم محبوبی با میانگین عملکرد محصول 28310 کیلوگرم درهکتار نسبت به رقم چارلستون گری با میانگین عملکرد 26250 کیلوگرم در هکتار برتری معنیدار نشان داد. این رقم از نظر عملکرد برداشت اول و متوسط وزن میوهها نیز نسبت به رقم چارلستون گری برتر بود. با توجه به اثر معنیدار برهمکنش رقم و شیوه کاشت، بیشترین مقدار عملکرد (31750 کیلوگرم در هکتار) در این پژوهش مربوط به رقم محبوبی در شیوه کاشت بذر جوانهدار شده بود. نتایج این پژوهش نشان داد، روش کاشت بذر جوانهدار شده میتواند روشی قابل رقابت با سایر روشهای کاشت باشد.},
keywords_fa = {عملکرد, غلظت مواد جامد محلول,گل ماده, نشاکاری},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2226-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2226-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {FattahiMoghadam, J. and Hamidoghli, Y. and FotouhiGhazvini, R. and Fathollahi, S. and Ghasemnezhad2, M. and Bakhshi, D.},
title = {A Study on Flavonoid Compounds of Six Citrus Varieties during Maturity and Ripening Stages},
abstract ={In addition to physical and chemical properties of citrus fruit, its quality depends on antioxidant compounds such as ascorbic acid, phenols, flavonoids and antioxidant enzymes. Flavonoids group, especially flavonoid glycosides are dominant in citrus, which prevent chronic diseases such as cancer and cardiovascular diseases. In this experiment, the total flavonoids, naringin, hesperidin, neohesperidin, quercetin and catechin were measured in the mature and ripe fruits of six citrus varieties (Thomson, Siavaraz, Moro, Sanguinello, Tarocco and Page) by HPLC analysis. The results showed that all cultivars had high level of total flavonoid at the ripening stage. The amount of naringin was highest in 'Thomson' and 'Tarocco' (with 452.8 and 824.8 μgg-1 respectively) at maturity phase. Hesperidin accumulation was higher in blood oranges than blond varieties. The Sanguinello and Siavaraz had the highest value of neohesperidin especially in ripe fruits. The pulp of Tarocco had the highest level of catechin with 24.36 μgg-1 followed by Siavaraz with 10.6 μgg-1 at ripening stage. The Quercetin levels were higher in immature fruits selected from Thomson, Siavaraz and Tarocco varieties. Among the studied varieties, 'Tarocco' variety showed higher levels of flavonoid compounds at the ripened or mature stage.},
Keywords = {Harvesting time, Citrus, Ripening, Maturity, Flavonoids, HPLC.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {25-35},
publisher = {},
title_fa = {بررسی میزان ترکیبات فلاونوئیدی در دو مرحله بلوغ و رسیدگی میوه شش رقم مرکبات},
abstract_fa ={کیفیت میوه مرکبات علاوه بر خواص فیزیکی و شیمیایی، به ترکیبات آنتیاکسیدانی چون آسکوربیک اسید، فنلها، فلاونوئیدها و آنزیمهای آنتیاکسیدانی نیز بستگی دارد. گروه فلاونوئیدها بهویژه فلاونوئیدهای گلیکوزیدی در مرکبات غالبیت دارند و بازدارنده بیماریهای مزمن چون سرطان و عارضههای قلبی و عروقی هستند. در این مطالعه میزان فلاونوئیدهای کل و همچنین نارینجین، هسپریدین، نئوهسپریدین، کوئرستین و کاتچین در میوههای بالغ و رسیده شش رقم مرکبات (تامسون، سیاورز، مورو، سانگینلو، تاراکو و نارنگی پیج) با دستگاه HPLC اندازهگیری شد. نتایج نشان داد که همه ارقام در زمان رسیدن در اوج مقدار فلاونوئیدکل بودند. مقدار نارینجین در زمان بلوغ ارقام تامسون و تاراکو بالاترین (بهترتیب با مقادیر 8/452 و 3/436 میکروگرم در گرم) بود. بهطورکلی تجمع هسپریدین در ارقام خونی بیشتر از ارقام غیرخونی بود. ارقام سانگینلو و سیاورز از نظر میزان نئوهسپریدین بهخصوص در حالت رسیده در سطح بالایی قرار داشتند. میزان کاتچین گوشت رقم تاراکو در شهریور با 36/24 میکروگرم در گرم در بالاترین سطح و بعد از آن رقم سیاورز با مقدار 6/10 میکروگرم در گرم قرار داشت. میزان کوئرستین در میوههای نارس و در ارقام تامسون، سیاورز و تاراکو بالاتر بود. در میان ارقام مورد مطالعه، رقم تاراکو سطوح بالاتری از ترکیبات فلاونوئیدی را در حالت بلوغ و یا رسیده داشتند.},
keywords_fa = {زمان برداشت, مرکبات, رسیدن, بلوغ, فلاونوئیدها و HPLC},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2227-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2227-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Naeem, A. H. and Otroshy, M.},
title = {Effect of Plant Growth Promoting Rhizobacteria on Yield Increment and Some Growth Parameters of Potato (Solanum tuberosum) Genotypes},
abstract ={A greenhouse experiment was conducted at Agricultural Biotechnology Research Institute, Central Region of Iran to evaluate the effects of some plant growth promoting bacteria and fungi inoculation on growth and minituber yield of potato cultivars. The experiment was arranged as a factorial based on a completely randomized design with ten replications. Three potatoes (Solanum tuberosum L.) genotypes (Agria, Marfona and Aranda) were treated by eleven biological treatments including bacillus, azotobacter, pseudomonas, glomus, combination of bacillus + glomus, pseudomonas + glomus, azotobacter + glomus, azotobacter + bacillus, azotobacter + pseudomonas, azotobacter + bacillus + glomus, and azotobacter + pseudomonas + glomus during vegetative stage. Analysis of variance results indicated that the effects of biological treatments on number of minituber, yield, and total dry weight of minituber were significant at 1% probability level. But there was not any significant difference in terms of size and weight of each minituber. The interaction of biological treatments and genotypes was also significant for yield and total dry weight of minituber. The highest tuber yield and total dry weight were observed for the Aranda genotype treated with azotobacter + pseudomonas + glomus. Moreover, the results revealed that azotobacter + glomus and azotobacter had the highest plant height and number of lateral shoot, respectively, as compared to other treatments.},
Keywords = {Azotobacter, Bacillus, Minituber, Potato, Pseudomonas.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {37-49},
publisher = {},
title_fa = {بررسی تأثیر باکتریها و قارچهای محرک رشد گیاه بر افزایش عملکرد و برخی از پارامترهای رشدی سه رقم سیبزمینی (Solanum tuberosum)},
abstract_fa ={مطالعه ریزموجودات خاکزی و برهمکنش روابط همزیستی مفید بین اجزاء مختلف زنجیره غذایی از جمله مباحث نوین در کشاورزی پایدار میباشد. از اینرو بهمنظور بررسی تأثیر تلقیح قارچها و باکتریهای محرک رشد بر عملکرد مینیتیوبر سه رقم سیبزمینی آزمایشی بهصورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی در 10 تکرار در گلخانه تحقیقاتی پژوهشکده بیوتکنولوژی منطقه مرکزی کشور اجرا شد. سه رقم سیبزمینی (آگریا، مارفونا و آریندا) در طول دوره رویشی تحت تأثیر 11 تیمار بیولوژیک مختلف شامل باکتری باسیلوس (Bacillus polymixa)، باکتری سودوموناس (Pseudomonas putida)، باکتری ازتوباکتر (Azotobacter chroococcum)، قارچ گلوموس (Glomus intraradicies)، ترکیبهای باسیلوس + گلوموس، سودوموناس+گلوموس، ازتوباکتر+گلوموس، ازتوباکتر+ باسیلوس، ازتوباکتر+ سودوموناس، ازتوباکتر+ باسیلوس+گلوموس، ازتوباکتر+ سودوموناس+گلوموس قرار گرفت. شاخصهای رشدی گیاه مانند ارتفاع و وزن خشک گیاهچه و همچنین صفات مربوط یه مینی تیوبر مانند عملکرد، وزن خشک و تعداد مینی تیوبر سه ماه پس از اعمال تیمارهای آزمایشی مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج تجزیه واریانس نشان داد که تأثیر تیمارهای بیولوژیک روی صفات مربوط به غده مانند تعداد مینی تیوبر، عملکرد مینی تیوبر و وزن خشک کل مینی تیوبر در سطح احتمال 1% معنیدار شد. اما تفاوت معنیداری از لحاظ طول و وزن مینی تیوبر دیده نشد. اثر متقابل رقم و تیمارهای بیولوژیک نیز بر عملکرد و وزن خشک کل مینیتیوبر نیز معنیدار شد. بهطوریکه بیشترین عملکرد و وزن خشک مینی تیوبر در گیاهان رقم آریندا تلقیح شده با ازتوباکتر+ سودوموناس+گلوموس دیده شد. نتایج همچنین حاکی از آن بود که تیمار آزتوباکتر+گلوموس و آزتوباکتر بهترتیب دارای بیشترین طول ساقه و بیشترین تعداد ساقه فرعی در مقایسه با سایر تیمارهای آزمایشی بودند. بهطورکلی نتایج بهدست آمده از این آزمایش حاکی از آن است که کاربرد قارچها و باکتریهای محرک رشد گیاه نقش مفید و مؤثری در رشد و افزایش عملکرد مینی تیوبر سیبزمینی داراست و میتواند بهعنوان جایگزینی مناسب برای کودهای شیمیایی در تولید ارگانیک این محصول مطرح باشد.},
keywords_fa = {ازتوباکتر, باسیلوس, سودوموناس, سیبزمینی, مینی تیوبر},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2229-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2229-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Asghari, M. R. and GhaffariBagtash, H. and Rasmiy, Y. and Farokhzad, A. R.},
title = {The Interaction of Post harvest Salicylic Acid and Nitric Oxide Treatments on Quality Retention and Marketability Enhancement in Red Delicious Apples},
abstract ={This study investigated the effect of salicylic acid (SA) and nitric oxide (NO) and combinations of these treatments at different concentrations on some physical and chemical attributes of apple fruit (cv. Red delicious). Fruits were treated with nitric oxide (at 0, 3, 5 and 7 µmol L-1) and salicylic acid (at 0, 1 and 2 mmol L-1) and stored at 0 to 1oC with 85-95% RH for 2 and 5 months. Fruit quality attributes including firmness, total phenolics, weight losses, decay index and marketability were evaluated. All treatments maintained fruit firmness compared to control. Combination treatment of 5 µmol L-1 NO with 2 mmol L-1 SA significantly prevented fruit softening. Fruits treated with combination of 3 µmol L-1 NO and 1 mmol L-1 SA had higher phenolics content. The lowest weight loss was recorded in the fruits treated with 3 µmol L-1 NO and 2 mmol L-1 SA. Post harvest treatment of fruits with 3 µmol L-1 NO and 2 mmol L-1 SA effectively controlled decaying organisms and retained fruit quality. All treatments significantly maintained fruit marketability. It was concluded that post harvest treatment of fruits with combination of NO and SA is a good alternative to chemicals in post harvest technology of apple fruit.},
Keywords = {Apple, Decay, Salicylic acid, Total phenolics, Nitric oxide.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {51-62},
publisher = {},
title_fa = {مطالعه برهمکنش تیمارهای پس از برداشت اسید سالیسیلیک و اکسید نیتریک در حفظ کیفیت و افزایش بازارپسندی میوه سیب رقم لبنانی قرمز},
abstract_fa ={در این پژوهش تأثیر کاربرد تیمارهای اسید سالیسیلیک و اکسید نیتریک و تلفیق این دو تیمار در غلظتهای مختلف بر برخی خصوصیات فیزیکی و شیمیایی سیب رقم رد دلیشیز بررسی شد. میوهها با سدیم نیتروپروساید (ماده آزاد کننده نیتریک اکسید) در غلظتهای صفر، 3، 5 و 7 میکرومولار و اسید سالیسیلیک در غلظتهای صفر، 1 و 2 میلیمولار و نیز تلفیق این تیمارها، تیمار و سپس در دمای 1-0 درجه سانتیگراد و رطوبت نسبی ≥ 85% بهمدت 5 ماه نگهداری شدند و پس از خروج از انبار صفاتی چون سفتی بافت، فنل کل، درصد کاهش وزن، میزان پوسیدگی و بازار پسندی اندازهگیری شد. نتایج نشان داد که همه تیمارها موجب حفظ سفتی میوهها در مقایسه با شاهد شدند. تیمار ترکیبی 5 میکرو مولار اکسید نیتریک و 2 میلیمولار اسید سالیسیلیک بهترین تیمار در بین تیمارهای اعمال شده در حفظ سفتی بافت بود. میوههای تیمار شده با اکسید نیتریک میزان فنل بالاتری در مقایسه با شاهد داشتند. بالاترین میزان فنل کل مربوط به تیمار ترکیبی اسید سالیسیلیک 1 میلیمولار و اکسید نیتریک 3 میکرو مولار بود. کمترین کاهش وزن در میوههای تیمار شده با اکسید نیتریک 3 میکرومولار و اسید سالیسیلیک 2 میلیمولار بود. تیمار میوهها با 3 میکرومولار اکسید نیتریک و 2 میلیمولار اسید سالیسیلیک بهطور مؤثری از پوسیدگیهای قارچی جلوگیری کرد و باعث حفظ کیفیت میوهها شد. همه تیمارهای اعمال شده موجب حفظ بهتر بازارپسندی میوهها در مقایسه با شاهد شدند. بنابراین و براساس نتایج این پژوهش کاربرد تیمارهای اکسید نیتریک و اسید سالیسیلیک بهخصوص در تلفیق با یکدیگر میتواند جایگزین مناسبی برای مواد شیمیایی مضر در تکنولوژی پس از برداشت سیب باشند.},
keywords_fa = {پوسیدگی, سالیسیلیک اسید, سیب, فنل کل, نیتریک اکسید},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2230-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2230-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Mahmoodi, R. and Hassani, D. and Amiri, M. E. and Aghaei, M. J. and Vahdati, K.},
title = {Relationship between Some Traits and Nut Production in Walnut Cultivars and Genotypes},
abstract ={Walnut is one of the most important nut crops in Iran. Because of its sexual propagation in Iran, the tree shows a high genetic diversity. In this study, the correlations between trunk cross-sectional area, scaffold cross area, crop density per trunk cross-sectional area and scaffold cross area, number of leaves and leaf area per nut, nut number to branch cross-sectional area, leaf number to branch cross-sectional area, leaf area to branch cross-sectional area and alternate bearing in eight terminal and lateral nutting genotypes were studied in walnut collection of Seed and Plant Improvement Institute of Iran in two years. Number of nuts to trunk cross sectional area and number of nuts to scaffold cross area were 1.68 (nuts/cm2) and 19.43 (nuts/m2), respectively. The average number of leaves and leaf area per nut were 4.42 (leaf/nut) and 1346.33 (cm2 leaf/nut), respectively. The lowest nut density (number of nut/cm2 branch cross sectional area) was found to be in genotype H1-1 (2.74) and the highest value was found in ‘Pedro’ (4.36). The correlation coefficient between nut density and leaf area per nut was -0.7. The highest alternate bearing was detected in ‘Hartley’ (15.38 %). This study showed that nut number and branch cross sectional area, nut number and branch leaf area, and branch leaf area and branch cross sectional area had very high correlations, and the polynomial regression model was appropriate for studying the relationship between the evaluated traits with high determination coefficients.},
Keywords = {Branch cross section Area, Leaf area, Regression models, Walnut.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {63-74},
publisher = {},
title_fa = {بررسی رابطه برخی صفات با باردهی در تعدادی از ارقام و ژنوتیپهای گردو},
abstract_fa ={گردو یکی از مهمترین محصولات خشکباری به شمار میآید. با توجه به تکثیر بذری گردو، در حال حاضر این گونه در ایران دارای تنوع بسیار بالایی است. مطالعه رابطه میزان محصول با سطح مقطع شاخه، سطح مقطع تنه، سطح مقطع تاج و سطح برگ در گردو از اهمیت زیادی برخوردار میباشد. با بررسی این رابطه، امکان گزینش ژنوتیپهای برتر گردو با دقت بیشتری امکانپذیر خواهد بود. در این مطالعه سطح مقطع تنه، سطح مقطع تاج، نسبت تراکم میوه بر سطح مقطع تنه و تاج، نسبت تعداد برگ و سطح برگ به ازای هر میوه، نسبت تعداد میوه به سطح مقطع شاخه، نسبت تعداد برگ به سطح مقطع شاخه، نسبت سطح برگ به سطح مقطع شاخه و درصد سال آوری در هشت ژنوتیپ با عادت باردهی انتهایی و جانبی از کلکسیون گردوی مؤسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر در دو سال (90-1389) مورد بررسی قرار گرفت. نتایج بهدست آمده نشان داد که میانگین دو ساله نسبت تعداد میوه به سطح مقطع تنه) cm2/تعداد( و تاج ) m2/تعداد( بهترتیب برابر 68/1و 43/19 بود. میانگین نسبت تعداد برگ به میوه، 42/4 و سطح برگ به میوه 33/1346 سانتیمترمربع به ازای هر میوه بود. کمترین و بیشترین تراکم میوه بهترتیب مربوط به ژنوتیپ H1-1 با مقدار 74/2 و رقم پدرو با مقدار 36/4 بود. همبستگی ساده بین تراکم میوه و نسبت سطح برگ به میوه 7/0- بهدست آمد. بیشترین درصد سال آوری، در رقم هارتلی با 38/15 درصد دیده شد. این بررسی نشان داد که تعداد میوه با سطح مقطع شاخه، تعداد میوه با سطح برگ، سطح برگ با سطح مقطع شاخه دارای رابطه معنیداری بوده و مدل رگرسیونی پلی نومیال (Polynomial) روابط بین صفات مورد مطالعه را به خوبی توجیه نموده و از ضریب تبیین(R2) بالایی برخوردار بود.},
keywords_fa = {سطح برگ, سطح مقطع شاخه, گردو, مدلهای رگرسیونی},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2231-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2231-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Jafarian, T. and MaghsoudiMoud, A. A. and Saffari2, V. R.},
title = {Water Stress Effect on Anatomical and Physiological Characteristics of Two Wheat (Triticum aestivum L.) Cultivars},
abstract ={The aim of this study was to determine the effects of water stress on the anatomy of xylem and phloem vessels, mesophyll and epidermal cells, relative water content and ion transfer rate of two wheat cultivars including Azar2 as drought tolerant and Shole as drought susceptible cultivars at four leaf stages. Seeds were sown in pots under normal (soil water content at 100% of FC) and the water stress (60% of FC) conditions in a factorial experiment based on CRBD design at the Experimental Farm of Kerman University in 2011. Four samples were taken from different positions of the fully expanded 4th leaf. Results showed that in both cultivars water stress decreased the xylem and phloem vessel diameter and the area of the mesophyll and upper epidermal cells at all positions. However, no significant effect of water stress by cultivar interaction was found on lower surface epidermal cell size and RWC. Water stress effect on the amount of ion leakage up to 30 min after soaking the leaf samples in distilled water was highly significant while it was not significant at 60 min after soaking. The effect of water stress on ion leakage was higher in Shole compared to Azar 2. Anatomical changes of the wheat leaf under water stress condition can be considered as adaptation responses. The effects of such anatomical changes on the final yield need to be investigated in future studies.},
Keywords = {Microscopic sections, Ion leakage, Relative water content, Mesophyll, Area.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {75-86},
publisher = {},
title_fa = {آثار تنش خشکی بر ویژگیهای آناتومیک و فیزیولوژیک برگ دو رقم گندم},
abstract_fa ={هدف از این تحقیق بررسی آثار تنش خشکی بر آناتومی آوندهای چوبی و آبکش، سلولهای مزوفیل، اپیدرم بالا و پایین، محتوی آب نسبی و سرعت تراوش یونی غشاها در برگ چهارم دو رقم گندم بود. ارقام شعله بهعنوان رقم حساس و آذر2 بهعنوان رقم متحمل به خشکی در دو شرایط تنش خشکی (60% ظرفیت زراعی) و شاهد (100% ظرفیت زراعی) درگلخانه تحقیقاتی دانشگاه باهنر کرمان در سال زراعی 1390 بهصورت فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی کشت شدند. نتایج حاصل نشان داد که تنش خشکی باعث تغییر قطر آوند چوبی و آبکش، مساحت سلولهای مزوفیل و اپیدرم بالا در چهار مقطع برگ شده است در حالیکه هیچگونه اثر متقابل معنیداری بین رقم و تنش بر مساحت اپیدرم پایین و محتوی آب نسبی برگ دیده نشد. اثر تنش بر میزان یون تراوش یافته از غشا 15 و30 دقیقه پس از قرار دادن بافت برگی در آب در هر دو رقم در سطح احتمال 1% معنیدار بود در حالیکه 60 دقیقه بعد هیچگونه اختلاف معنیداری دیده نشد. اثر تنش بر میزان یون تراوش یافته 15و30 دقیقه پس از غوطهور شدن در آب بهمدت 4 ساعت رقم شعله بیشتر بوده و باعث افزایش معنیداری در آن شد. بهنظر میرسد که تغییرات آناتومیک بهوجود آمده در اثر تنش خشکی در برگهای گندم یک نوع واکنش بوده و لازم است که در آینده ارتباط این تغییرات با عملکرد در شرایط خشک در مجموعه بیشتری از ارقام بررسی شود.},
keywords_fa = {مقطع میکروسکوپی, میزان تراوش یونی, محتوای آب نسبی, مزوفیل, مساحت},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2232-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2232-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {AshouriVajari, M. and Ghasemnezhad, M. and Sabouri, A. and Ebrahimi, R.},
title = {Correlation between Content and Ratio of Fruits’ Mineral Elements at Harvest and Postharvest Life of Kiwifruit Cv. Hayward in Orchards of Eastern Part of Guilan Province},
abstract ={The main factor affecting fruit quality and post-harvest loss in kiwifruits is improper tree nutrition. In this study, fruits were harvested from 24 different orchards in the east of Guilan province when the total soluble solid content of the fruit was 6.2°. percent the fruts was. Fruits’ mineral content such as nitrogen, phosphorus, potassium, calcium and magnesium, the mineral elements ratios and also fruits firmness were measured after harvest. Thereafter, fruits were transferred to cold storage at 0 ºC temperature and 90% relative humidity and after 15 weeks, fruit tissue firmness, water loss, ethylene content and respiration severity were measured. There was a significant positive correlation between fruits tissue firmness with fruit calcium content, but a significant negative correlation with potassium and nitrogen content, N:Ca, N+K:Ca. K:Ca and K+Mg:Ca ratios. At the end of storage, there was a significant positive correlation between fruit tissue firmness with calcium content at harvest time and a significant negative correlation with nitrogen, phosphor us and potassium content and N:Ca, N+K:Ca, K:Ca and K+Mg:Ca ratios. Furthermore, fruits’ weight loss showed a significant positive correlation with potassium content. There was a significant negative correlation between ethylene level and fruit tissue firmness at the end of storage and a positive correlation with N:Ca and N+K:Ca ratios. Cluster analysis divided kiwifruit orchards into two main groups. In conclusion, the results showed that the kiwifruit mineral elements’ content and ratio at harvest time can be used as an effective factor for evaluating post-harvest life of kiwifruits.},
Keywords = {Calcium, Ethylene, Flesh firmness, Storage life.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {87-101},
publisher = {},
title_fa = {مطالعه همبستگی بین مقدار و نسبت عناصر معدنی میوه کیوی رقم ‘هایوارد’ در زمان برداشت با عمر پس از برداشت آن در باغهای کیوی شرق استان گیلان},
abstract_fa ={تغذیه نادرست درختان دلیل اصلی کاهش کیفیت و افزایش ضایعات میوههای کیوی در مرحله پس از برداشت محسوب میشود. در این پژوهش میوهها از 24 باغ مختلف کیوی در شرق استان گیلان، زمانیکه میزان مواد جامد محلول میوهها به 2/6 درجه بریکس رسید، برداشت شدند. پس از برداشت میزان عناصر معدنی میوه شامل نیتروژن، فسفر، پتاسیم، کلسیم و منیزیم، نسبت بین عناصر و سفتی بافت میوهها اندازهگیری شدند. سپس میوهها به سردخانه با دمای صفر درجه سانتیگراد و رطوبت نسبی 90% منتقل شدند و در پایان 15 هفته سفتی بافت، کاهش وزن، میزان تولید اتیلن و شدت تنفس میوهها اندازهگیری شدند. نتایج نشان داد بین سفتی بافت میوهها در زمان برداشت با میزان کلسیم میوه همبستگی مثبت، ولی با میزان پتاسیم، نیتروژن و نسبتهای نیتروژن به کلسیم (N:Ca)، مجموع نیتروژن و پتاسیم به کلسیم (N+K:Ca)، پتاسیم به کلسیم (K:Ca) و مجموع پتاسیم و منیزیم به کلسیم (K+Mg:Ca) همبستگی منفی وجود داشت. در پایان انبارمانی، سفتی بافت میوهها با میزان کلسیم میوه در زمان برداشت همبستگی مثبت و با میزان نیتروژن، فسفر و پتاسیم و نسبت-های N:Ca، N+K:Ca، K:Ca و K+Mg:Ca همبستگی منفی نشان داد. بهعلاوه، میزان کاهش وزن میوهها همبستگی مثبت معنیداری با میزان پتاسیم میوه نشان داد. همچنین بین میزان اتیلن با سفتی بافت میوهها پس از انبارمانی همبستگی منفی و با نسبتهای N:Ca و N+K:Ca همبستگی مثبت وجود داشت. تجزیه خوشهای نیز باغها را براساس صفات اندازهگیری شده به دو گروه اصلی تفکیک کرد. در مجموع، نتایج نشان داد که میزان و نسبت عناصر معدنی بافت میوههای کیوی در زمان برداشت میتواند بهعنوان عاملی مؤثر در ارزیابی عمر پس از برداشت میوه استفاده شود.},
keywords_fa = {اتیلن, انبارمانی, سفتی بافت, کلسیم},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2233-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2233-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Fathi, H. and Jahani, U. and Bouzari, N.},
title = {Evaluation of Adaptability, and Vegetative and Generative Traits of Some Peach Cultivars under Meshkinshahr Environmental Condition},
abstract ={Peach [Prunus persica (L.) Batsch] is one of the important stone fruits cultivated in subtropical and temperate zones. In temperate zones, peach faces many problems such as late spring cold, incompatibility, low quality, quantity and low yield. In order to select the best peach cultivars in Meshkinshahr, 25 cultivars of peach were planted in Simple Lattice design (SLD) with two replications and 25 experimental blocks with four trees in each block and 3×4 m spacing. In 3 years’ research (from 2008- 2010) vegetative traits such as trunk diameter, annual growth, tree height and canopy extension and repoductive traits (beginning and ending of flowering, flowering period, harvest date, fruit growth period, yield, TSS, acidity, flesh and skin color) were evaluated. After combined analysis of variance, most cultivars showed proper morphological and pomological compatibility in the studied zone. SunCrest, Dixired, Robin, SpringCrest, Earligold, Amesdn, Alberta, Earlired, Red top, Baby gold 7 and Paeez e Meshkin cultivars showed the best compatibility of vegetative traits. J. H. Hale, Red skin, Loring, Red top, Dixired, Baby gold 7, SunCrest and Meril sundans had the highest yield. SpringCrest, Earliglo, Dixired and Earlired were recommended as early cultivars, Alberta, Loring, Redtop, Baby gold 7 and SunCrest as midseason cultivars, and J. H. Hale, Red skin, Meril sundans and Paeez e Meshkin as late season cultivars. Therefore, the latter cultivars are recommended for planting new orchards.},
Keywords = {Acclimation, Comparison of yield, Vegetative growth, Peach, Quality and Quantitiy traits.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {103-119},
publisher = {},
title_fa = {بررسی سازگاری، صفات رویشی و زایشی برخی از ارقام هلو در شرایط اقلیمی مشکین شهر},
abstract_fa ={هلو از محصولات مهم باغی است که کشت آن از مناطق نیمه گرمسیری تا معتدله توسعه یافته است که در مناطق معتدله با مشکلاتی مانند سرمای دیررس، عدم سازگاری در برخی نقاط و پایین بودن عملکرد و کیفیت میوه مواجه میشود. به منظور انتخاب ارقام سازگار برای منطقه مشگینشهر، 25 رقم هلو در قالب طرح آزمایشی لاتیس ساده مربع با دو تکرار و هر تکرار دارای 25 کرت آزمایشی و در هرکرت چهار اصله درخت با فاصله (4×3) متر، مورد ارزیابی قرار گرفتند. در طول سه سال تحقیق (86 تا 88) خصوصیات رویشی (رشد سالانه، قطر تنه، ارتفاع و سطح گسترش تاج) و زایشی (زمان شروع و خاتمه گلدهی، طول دوره گلدهی، تاریخ برداشت، دوره رشد میوه، عملکرد، مواد جامد محلول، اسیدیته، رنگ گوشت و پوست میوه و...) ارقام بررسی شدند. پس از تجزیه آماری مرکب، ارقام مورد بررسی از لحاظ صفات پومولوژیکی و مورفولوژی سازگاری مناسبی با منطقه نشان دادند. از لحاظ صفات رویشی ارقام سانکرست، دکسی رد، روبین، اسپرینگ کرست، ایرلی گلد، آمسدون، آلبرتا، ایرلی رد، ردتاپ، پائیزه مشگین شهر و بابی گلد 7 بهترین سازگاری را نشان دادند. از لحاظ عملکرد رقم جی اچ هال، رد اسکین، لورینگ، رد تاپ، دیکسی رد، بابی گلد 7، سانکرست و مریل سوندانس بالاترین عملکرد را داشتند. توصیه میشود از ارقام زودرس (اسپرینگ کرست، ایرلی گلو، ایرلی رد و دیکسی رد) و میان رس (آلبرتا، لورینگ، رد تاپ، بابی گلد 7، سانکرست واسپرینگ کرست) و دیررس (پائیزه مشگین شهر وجی اچ هال، رد اسکین و مریل سوندانس) جهت احداث و یا جایگزینی باغات استفاده شود.},
keywords_fa = {اقلیمپذیری, رشد رویشی, صفات کیفی, مقایسه عملکرد, هلو},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2235-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2235-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Mosleh, Z. and Salehi, M. H. and Rafieiolhossaini, M.},
title = {The Study of Agro-morphological Characteristics, Essential Oil, and Chamazulene Content of German Chamomile in Different Soil Types of Chaharmahal-Va-Bakhtiari Province of Iran},
abstract ={German chamomile (Matricaria chamomilla L.) is cultivated in many countries because of its wide-spread uses in pharmaceutical, cosmetics and food industries. In order to investigate the effects of different soil properties on the agro-morphological characteristics, essential oil and chamazulene content of German chamomile, a pot experiment was carried out in a Randomized Complete Block Design (RCBD) with three replications under greenhouse conditions. Ten different soils were selected from the soil map of Chaharmahal–Va–Bakhtiari province with the scale of 1:50,000. Soil samples were collected from 0-30 cm depth of the soil series and soil properties including pH, EC, gravel, particle-size distribution, soluble K+, Ca2+ and Mg2+, SO42-, total N, available P, %OC and percentage of CaCO3 were determined. At the harvest time, agro-morphological characteristics, the content of essential oil, yield of essential oil and the percentage of chamazulene were determined. Univariate and multivariate, PCA and RA analyses were performed on the dataset. Univariate analyses showed that the agro-morphological properties of German chamomile were different in the different soil types. Also, the results demonstrated that Boldaji soil series had the highest values for dried flower yield and essential oil yield with 1172 and 7 Kg/ha, respectively. In contrast, the lowest yields with 243 and 0.2 Kg/ha were obtained for Shahrak soil series. Redundancy Analysis (RA) showed that among the soil properties, the content of sulfur, phosphorus, potassium and organic matter had the highest effect on the number of flowers, fresh and dried flower yield, straw yield, yield of essential oil and the percentage of chamazulene.},
Keywords = {Flower yield, Soil series, Straw yield, Particle-size distribution.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {121-130},
publisher = {},
title_fa = {بررسی ویژگیهای آگرومورفولوژیکی، درصد اسانس و کامازولن گیاه بابونه آلمانی (Matricaria chamomilla L.) درخاکهای مختلف استان چهارمحال و بختیاری},
abstract_fa ={بابونه آلمانی از مهمترین گیاهان دارویی شناخته شده توسط انسان و یکی از پرمصرفترین گیاهان دارویی در جهان است. بهمنظور بررسی تأثیر خاکهای مختلف بر ویژگیهای رویشی، درصد و عملکرد اسانس و کامازولن بابونه آلمانی، آزمایش گلدانی بهصورت طرح بلوکهای کامل تصادفی در سه تکرار انجام شد. برای این منظور، ده نوع خاک مختلف براساس نقشه خاک 50000/1 از استان چهارمحال و بختیاری انتخاب گردید. نمونهبرداری از افق سطحی (صفر تا 30 سانتیمتر) صورت گرفت و پهاش، هدایت الکتریکی، درصد سنگریزه، توزیع اندازه ذرات وکلاس بافت خاک، پتاسیم، کلسیم و منیزیم محلول، سولفات، ازت کل، فسفر قابل جذب، ماده-آلی و درصد کربنات کلسیم معادل آنها اندازهگیری شد. در فصل برداشت، ویژگیهای آگرومورفولوژیکی، درصد و عملکرد اسانس و درصد کامازولن بابونه نیز تعیین گردید. دادهها بهصورت تکمتغیره و چندمتغیره (PCA و RA) آنالیز شدند. نتایج نشان داد که ویژگی-های آگرومورفولوژیکی بابونه در خاکهای مختلف، متفاوت است. همچنین نتایج آنالیز چندمتغیره نشان داد که میزان گوگرد، فسفر قابل جذب، پتاسیم محلول، درصد ماده آلی و درصد کربنات کلسیم معادل از مهمترین فاکتورهای تأثیرگذار بر ویژگیهای بابونه هستند و این ویژگیها، خصوصیاتی از جمله تعداد گل، عملکرد گل تازه و خشک، عملکرد کاه، عملکرد اسانس و درصد کامازولن را بیشتر تحت تأثیر قرار میدهند.},
keywords_fa = {عملکرد گل, نوع خاک, عملکرد کاه, توزیع اندازه ذرات},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2236-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2236-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Ramin, A. A. and Khoshbakht, D. and Modares, B.},
title = {Effects of Salinity on Growth and Physiological Characteristics of Two Tomato Cultivars (Super Strain–B and Red Clud) in Hydroponic Conditions},
abstract ={Salinity is one of the greatest factors that limit the producion of horticultural crops in many parts of the world, especially in arid and semi-arid areas. Tomato (Lycopersicon esculentum L.) is an annual herbacious plant whose annual global production is over 80 million tons. In areas with warm and dry climate which are suitable for the production of tomatoes, salt is considered a major problem. This research was done in order to study the salinity effects on growth and physiological characteristics of tomato plant cultivars Super strain–B and Red clud. Firstly, seeds were planted in metal trays filled with sand in the greenhouse environment with sufficient moisture, and then seedlings in two leaf stages were transplanted to hydroponics’ medium with a Johnson nutritional solution. After establishment, the five levels of salinity treatments including, zero (control), 40, 80, 120 and 160 mM of Nacl were applied in three replications. The results showed that salt stress significantly reduces shoot and root dry weight, number of leaves, leaf area, leaf chlorophyll content, and stress index (Fv/Fm) of both cultivars. Specific leaf area (SLA) in both cultivars decreased due to salinity treatment however, this reduction was not significant in Red clud cultivar. Salinity also significantly increased the amount of proline in shoots in both cultivars. The results were suggestive of the relative resistance of tomato plant cultivar Red clud in comparison with Super strain-B to salinity conditions.},
Keywords = {Tomato, Salinity stress, Leaf area, Proline, Chlorophyll content, Fv/Fm.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {131-137},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر شوری بر خصوصیات رویشی و فیزیولوژیکی دو رقم گوجهفرنگی در شرایط هیدروپونیک},
abstract_fa ={شوری یکی از مهمترین موانع در تولید محصولات باغبانی در بسیاری از نقاط دنیا بهویژه مناطق خشک و نیمهخشک است. گوجهفرنگی با نام علمی (.Lycopersicon esculentum L) گیاه یکساله علفی است که تولید جهانی آن به بیش از 152 میلیون تن در سال میرسد. در مناطق گرم و خشک که اقلیم مناسبی برای تولید گوجهفرنگی است، شوری یک مشکل اساسی قلمداد میشود. به منظور مطالعه اثر تنش شوری بر خصوصیات رویشی و فیزیولوژیکی گیاه گوجهفرنگی ارقام سوپراسترین-بی و ردکلود آزمایشی به روش فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی در پنج تیمار و سه تکرار انجام شد. بذرهای گیاه گوجهفرنگی ارقام سوپراسترین-بی و ردکلود در سینیهای کاشت پر شده از ماسه شسته شده در محیط گلخانه با رطوبت کافی کاشته شدند. گیاهچهها در مرحله دوبرگی به ظروف حاوی محلول غذایی جانسون منتقل شدند. پس از استقرار گیاهان در محیط هیدروپونیک، گیاهچهها تحت پنج تیمار شوری شامل شاهد (صفر) و غلظتهای 40، 80، 120، 160 میلیمول نمک کلریدسدیم قرار گرفتند. نتایج نشان داد که تنش شوری وزن خشک اندام هوایی و ریشه، تعداد برگ، سطح برگ، محتوای کلروفیل برگها و شاخص تنش (Fv/Fm) هر دو رقم را بهطور معنیداری کاهش میدهد. سطح ویژه برگ (SLA) در هر دو رقم در اثر تیمار شوری کاهش یافت هرچند این کاهش در رقم ردکلود معنیدار نبود. همچنین شوری باعث افزایش معنیدار در میزان پرولین اندام هوایی هر دو رقم شد. نتایج بیانگر مقاومت نسبی گیاه گوجهفرنگی رقم ردکلود نسبت به رقم سوپراسترین-بی در شرایط تنش شوری است.},
keywords_fa = {گوجهفرنگی, تنش شوری, سطح برگ, پرولین, کلروفیل نسبی, شاخص تنش(Fv/Fm)},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2237-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2237-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {AsadiMoghaddam, O. and BaghebanSiroos, SH. and AlizadehOskouei, P.},
title = {Effect of Indol Acetic Acid and Ammonium Thiosulphate Spray on Thinning Percentage, Fruit Yield, and Quality of \'Payizeh Znouz\' Apple},
abstract ={‘Payizeh Znouz’ apple trees have a high capacity for fruit bearing, leading to a small fruit size. Thinning of flowers and fruits can considerably increase the quality of the fruits in prunus trees by improving the size, color, and other features related to the quality of the fruit. An experiment was conducted to study the effects of ammonium thiosulphate (0.25%, 1% and 1.75%) at different stages of blooming (pre blooming, 30% blooming and 90% blooming) and indol acetic acid (15, 30, 45 ppm), at fruitlet size (7-21mm) on thinning percentage, fruit yield and quality of 'Payizeh Znouz' apple in Znouz zone of Marand city in 1390. Trees with relatively the same size, growth and strength were selected. The treatments were given separately on each tree. The experiment was arranged in a randomized complete block design with 13 treatments and 3 replications. Some of measured characteristics showed that there was a significant difference between the treatments. The highest thinning percentage and fruit weight were in treatments of ammonium thiosulphate and indol acetic acid when applied at high concentrations. The ammonium thiosulphate increased fruit diameter and indol acetic acid increased fruit length.},
Keywords = {Indol acetic acid, Thinning, Ammonium thiosulphate, Apple.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {139-146},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر محلولپاشی ایندول استیک اسید و تیوسولفات آمونیوم بر درصد تنک، عملکرد و کیفیت میوه سیب پاییزه زنوز},
abstract_fa ={درختان سیب پاییزه زنوز از توان قابل ملاحظهای در میوهبندی و تولید میوه برخوردار میباشند که این امر موجب تولید میوههای کوچک در آنها میشود. تنک گل و میوه در درختان جنس پرونوس بهطور چشمگیری ارزش میوه را از طریق بهبود بخشیدن اندازه، رنگ و سایر صفات مربوط به کیفیت میوه افزایش میدهد. به منظور بررسی تأثیر محلولپاشی ایندول استیک اسید و تیو سولفات آمونیوم در مراحل مختلف گلدهی بر درصد تنک، عملکرد و کیفیت میوه سیب پاییزه زنوز آزمایشی در سال 1390 در منطقه زنوز شهرستان مرند اجرا شد. جهت دقت بیشتر، درختانی با قدرت رشد و اندازه یکنواخت انتخاب شدند. تیمارهای آزمایشی شامل محلولپاشی تیو سولفات آمونیوم به غلظتهای 25/0%، 1% و 75/1% در زمانهای قبل از باز شدن گلها، باز شدن 30% از گلها و باز شدن 90% از گلها و محلولپاشی ایندول استیک اسید به غلظتهای 15، 30 و 45 ppm در زمان رسیدن میوهها به اندازه 21-7 میلیمتر به شاخههای منتخب اعمال شد. آزمایش در قالب طرح بلوک کامل تصادفی با 13 تیمار و 3 تکرار انجام شد. تجزیه واریانس دادهها نشان داد که کاربرد تیو سولفات آمونیوم و ایندول استیک اسید در غلظتهای بالا تأثیر معنیداری بر درصد تنک داشتند. تیو سولفات آمونیوم و ایندول استیک اسید وزن تر میوه را افزایش دادند. محلولپاشی تیوسولفات آمونیوم اندازه قطر میوه و محلولپاشی ایندول استیک اسید اندازه طول میوه را افزایش داد.},
keywords_fa = {ایندول استیک اسید, تنک, تیوسولفات آمونیوم, سیب},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2238-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2238-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Samady, H. and Hatamzade, A. and Ghasemnezhad, M. and Zakizade, H. and Hosseini, S. S.},
title = {Effect of Short Term Salicylic Acid and Ascorbic Acid Treatments on Delaying Flowers’ Senescence of Cut Rose Cv. Red Naomy},
abstract ={This experiment was conducted on rose cut flowers, Red Naomy cultivar, with the length of 35 cm, for 18 hours as a short-term treatment in a factorial based on completely randomized design with five treatments including sucrose + 8-Hydroxyquinoline sulfate, salicylic acid + sucrose + 8-Hydroxyquinoline sulfate, ascorbic acid + sucrose + 8-Hydroxyquinoline sulfate, Salicylic acid + ascorbic acid + sucrose + 8-Hydroxyquinoline sulfate and distilled water as control, and three replications in bottles. Morphological traits such as shelf life, changes in water uptake, fresh weight, flower diameter and physiological traits such as total protein and proline contents were measured. The results showed that combination of Salicylic acid + sucrose + 8-Hydroxyquinoline sulfate treatment significantly affected shelf life compared to control and other treatments. The results also revealed that the combination of Salicylic acid + ascorbic acid + sucrose + 8-Hydroxyquinoline sulfate delayed flowers senescence and increased the amount of water uptake, fresh weight and flower diameter. Moreover, the greatest protein and proline contents were obtained under ascorbic acid + sucrose + 8-Hydroxyquinoline sulfate treatment and sucrose + 8-Hydroxyquinoline sulfate, respectively.},
Keywords = {Ascorbic acid, Pulse treatment, Proline, Salicylic acid, Cut flower, 8-Hydroxyquinoline sulfate.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {147-158},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر تیمارکوتاه مدت سالسیلیک اسید و آسکوربیک اسید در به تأخیر انداختن پیری گل بریده رز رقم ’ردنائومی‘},
abstract_fa ={این آزمایش روی گلهای شاخه بریده رز رقم ’ردنائومی‘ با طول 35 سانتیمتر، بهمدت 18 ساعت بهصورت تیمار کوتاه مدت (پالسینگ) بهصورت آزمایش فاکتوریل بر پایه طرح کاملاً تصادفی با 5 تیمار شیمیایی: آب مقطر(Control)، ساکاروز+ هیدروکسی کینولین سولفات (Suc + 8-HQS)، ساکاروز+ هیدروکسی کینولین سولفات + سالسیلیک اسید(Suc + 8-HQS + SA)، ساکاروز+ هیدروکسی کینولین سولفات+ آسکوربیک اسید(Suc + 8-HQS + ASA)، ساکاروز+ هیدروکسی کینولین سولفات + سالسیلیک اسید+ آسکوربیک اسید (Suc + 8-HQS + SA + ASA) در 3 تکرار در داخل بطریها، انجام گرفتند. صفات مورفولوژی مانند ماندگاری، تغییرات جذب آب، وزن تر، قطر گل و صفات فیزیولوژی مانند پروتئین کل و میزان پرولین مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که ترکیب تیماری ساکاروز+ هیدروکسی کینولین سولفات + سالسیلیک اسید در مقایسه با شاهد و سایر تیمارها بیشترین تأثیر را بر ماندگاری گل رز داشت. همچنین نتایج نشان داد که تیمار ساکاروز+ هیدروکسی کینولین سولفات + سالسیلیک اسید+ آسکوربیک اسید پیری گلها را به تأخیر انداخته و میزان جذب آب، وزن تر و قطرگل را افزایش میدهد. نتایج بهدست آمده نشان میدهد میزان پروتئین کل تحت تیمار ساکاروز+ هیدروکسی کینولین سولفات+ آسکوربیک اسید و محتوی پرولین تحت تیمار ساکاروز+ هیدروکسی کینولین سولفات دارای بیشترین مقدار هستند.},
keywords_fa = {آسکوربیک اسید, پالسینگ, پرولین, سالسیلیک اسید, گل بریده, هیدروکسی کینولین سولفات },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2239-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2239-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Bazrafshan, M. and Emam, Y. and FallahShamsi, S. R.},
title = {Study of Spectral Reflectance Time Series and Vegetative Indices of Sugar Beet Fields Using MODIS Data},
abstract ={Remote sensing technology is widely used in environmental and agricultural research, and nowadays it has become a valuable and reliable source of information for the management of crop production and assessment of global supply and demands for these products. The objective of this study was to investigate the feasibility of using MODIS data and vegetation indices based on sugar beet growth monitoring. For this purpose, MODIS 8-day red and near infrared surface reflectance data at 250 m spatial resolution (MOD09Q1 collection 5) was used. Imagery data was acquired from mid-May to the end of December 2011 from the sugar beet fields located in Eqlid, Fars province, Iran. Results showed that although red and near infrared reflectance differences were relatively small at the beginning of sugar beet growing season, these differences were enhanced with canopy development and ground cover. The most red absorption and near infrared reflectance were in the maximum ground cover, and the most dramatic declines in the near infrared reflectance and relative increase in red reflectance were observed at harvest time. It was found that the RVI is able to show the status of red absorption and reflection during the growth of sugar beet canopy. The SR and NDVI change patterns demonstrated how to grow sugar beet over the growing season. Thus in the existing climate and crop management conditions in Fars province and Iran, MODIS data and vegetation indices can be used to monitor changes in canopy growth of such crops as sugar beet.},
Keywords = {Remote Sensing, Growth Monitoring, Red and Near Infrared Band, SR, NDVI.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {159-170},
publisher = {},
title_fa = {بررسی رفتار سری زمانی بازتاب طیفی و شاخصهای پوشش گیاهی مزارع چغندرقند با استفاده از دادههای سنجنده MODIS},
abstract_fa ={فنآوری سنجش از دور در پژوهشهای محیطزیست و کشاورزی استفاده گستردهای دارد و امروزه به منبع ارزشمند و مطمئنی از اطلاعات برای مدیریت تولید گیاهان زراعی و ارزیابی عرضه و تقاضای جهانی این محصولات تبدیل شده است. هدف از این پژوهش بررسی امکان استفاده از دادههای سنجنده MODIS و شاخصهای پوشش گیاهی مبتنی بر آنها جهت پایش رشد چغندرقند بود. به همین منظور از دادههای بازتاب سطحی باندهای قرمز و مادون قرمز نزدیک این سنجنده در دورههای هشت روزه و تفکیکپذیری مکانی 250 متر که از مجموعه MOD09Q1 بود، استفاده شد. دادهها در گستره زمانی دهه پایانی اردیبهشت تا دهه آغازین آذر 1390 و از مزارع چغندرقند منطقه اقلید استان فارس تهیه شد. نتایج نشان داد که اگرچه در آغاز دوره رشد چغندرقند تفاوت بازتاب نور قرمز و مادون قرمز نزدیک نسبتاً کم بود، اما با رشد و گسترش شاخساره و کامل شدن زمین پوش این تفاوت به بیشترین مقدار رسید. بیشترین جذب طیف قرمز و بازتاب مادون قرمز نزدیک در زمان بیشترین پوشش گیاهی و کاهش چشمگیر بازتاب مادون قرمز نزدیک و افزایش نسبی بازتاب قرمز در زمان برداشت مشاهده شد. توانایی شاخص RVI در نشان دادن وضعیت جذب و بازتاب نور قرمز در طول دوره رشد سایهانداز چغندرقند مشخص شد. همچنین الگوی تغییرات شاخصهای SR و NDVI به خوبی چگونگی رشد چغندرقند در طول زمان را نشان داد. بنابراین در شرایط اقلیمی و مدیریت زراعی موجود واحدهای کشاورزی استان و کشور، دادههای MODIS و شاخصهای پوشش گیاهی میتوانند در پایش تغییرات رشد سایهاندازهای گیاهان زراعی از جمله چغندرقند کاربرد داشته باشند.},
keywords_fa = {سنجش از دور, پایش رشد, باند قرمز و مادون قرمز نزدیک, SR, NDVI},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2240-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2240-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Shool, A. and Shamshiri, M. H. and Akhgar, A. R. and Esmailizadeh, M.},
title = {Effect of Arbuscular Mycorrhiza Fungi and Pseudomonas fluorescent bactria on Nutrient Uptake of Pistachio Seedling (Pistacia Vera Cv. Qazvini) under Four Irrigation Regimes},
abstract ={Pistachio is one of the most important products exported from the country, which due to the low rainfall, its production is faced with water deficiency in Iran. One of the strategies adopted to deal with water deficiency and drought stress in recent years is the use of mycorrhizal fungi and phosphate solubilizing bacteria. Therefore, to study the effect of co-inoculation of arbuscular mycorrhizal fungus Glomus mosseae and Pseudomonas fluorescens P52 strain bacteria on nutrient uptake of pistachio seedling (Pistacia vera cv. Qazvini) under drought stress, a greenhouse experiment was conducted using four levels of drought stress (%100 Field capacity (FC) as control and 75, 50 and 25 %FC) and four levels of biofertilizer (plant without mycorrhizae and bacteria as control, mycorrhizae alone (100 gr of mycorrhizal inoculum in every pot), bacteria alone (two ml of the bacterial suspension in every pot) and mycorrhizae and bacteria combination (100 gr of mycorrhizal inoculum and two ml of the bacterial suspension in every pot)) in a completely randomized design as factorial with four replications. The experiment was carried out between the years of 2010 to 2011 on 3-months old seedlings with three seedlings per pot. In this experiment, bacteria inoculation in different levels of drought had no significant effect on root colonization by mycorrhizae, but regardless of bacterial treatment, an increase in drought intensity had a promotive effect on root colonization. The amount of phosphorus was increased using biofertilizer and in many cases the greatest amount of phosphorus was obtained in mycorrhizae and mixed treatments under 25 and 50% FC. The K+ content of shoot was maximum in the mixed treatment. The greatest amount of root Ca+ was recorded under 25% FC. Drought stress caused a significant increase in micronutrients compared with control at 25% of field capacity, but was ineffective in the roots. In conclusion, the results of this study showed that in many cases the combination treatment of mycorrhizae and bacteria increased drought resistance in seedlings by increasing nutrient uptake and especially phosphorus in the drought stress condition.},
Keywords = {Absorption of minerals, Drought stress, Mycorrhiza, pistachio, Pseudomonas fluorescent bacteria, seedling.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {171-184},
publisher = {},
title_fa = {بررسی اثر قارچ میکوریز آربوسکولار (Glomus mosseae) و باکتری سودوموناس فلورسنت بر جذب عناصر غذایی نهالهای پسته رقم قزوینی در چهار رژیم آبیاری},
abstract_fa ={پسته یکی از محصولات مهم صادراتی کشور است و با توجه به میزان کم بارندگی در ایران تولید آن با مشکل کمبود آب روبرو شده است. یکی از راههایی که در سالهای اخیر برای مقابله با کم آبی و تنش خشکی در گیاهان مورد استفاده قرار گرفته، استفاده از قارچ-های میکوریز و باکتریهای حلکننده فسفات است. بنابراین به منظور بررسی اثر همزیستی قارچ میکوریز آربوسکولار Glomus mosseae و باکتری سودوموناس فلورسنس سویه P52 بر جذب عناصر غذایی توسط نهالهای پسته رقم قزوینی در شرایط تنش خشکی، یک آزمایش گلخانهای با چهار سطح تنش خشکی (100درصد ظرفیت مزرعه (FC) بهعنوان شاهد و سطوح 75، 50 و 25 درصد FC) و چهار سطح از کود زیستی (گیاهان بدون میکوریز و باکتری بهعنوان گیاهان شاهد، میکوریز بهتنهایی (100 گرم مایه تلقیح میکوریز در هر گلدان)، باکتری بهتنهایی (دو میلیلیتر از سوسپانسیون باکتری در هر گلدان) و ترکیب میکوریز و باکتری (100 گرم مایه تلقیح میکوریز و دو میلیلیتر از سوسپانسیون باکتری در هر گلدان)) بهصورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با چهار تکرار اجرا شد. این آزمایش بین سالهای 1389 تا 1390 روی نهالهایی با سن سه ماه انجام شد و تعداد نهالها در هر گلدان سه عدد بود. در این آزمایش کاربرد باکتری در شرایط خشکی روی درصد آلودگی ریشه اثر معنیداری نداشت. صرفهنظر از اثر تیمار باکتری، افزایش خشکی سبب افزایش آلودگی ریشه شد. میزان فسفر با کاربرد کود زیستی افزایش یافت و در بیشتر موارد بیشترین میزان فسفر در تیمار میکوریز و تیمار ترکیبی باکتری و میکوریز در تنش خشکی 50 و 25 درصد ظرفیت مزرعه بهدست آمد. بیشترین محتوای پتاسیم شاخساره در تیمار ترکیبی میکوریز و باکتری مشاهده شد. بیشترین میزان کلسیم ریشه در تنش خشکی 25 درصد ظرفیت مزرعه ثبت شد. تنش خشکی سبب افزایش معنیدار عناصر کم مصرف در سطح 25 درصد ظرفیت مزرعه نسبت به شاهد شد درحالیکه در ریشه بیتأثیر بود. در نهایت، نتایج این مطالعه نشان داد که در بیشتر موارد تیمار ترکیبی میکوریز و باکتری با افزایش عناصر و بهخصوص فسفر در تنش خشکی شدید، سبب افزایش مقاومت به خشکی در نهالها شد.},
keywords_fa = {باکتری سودوموناس فلورسنت, پسته, تنش خشکی, جذب عنصر, میکوریز, نهال},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2241-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2241-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {MohammadRezaKhani, S. and RezaSaffari, V. and PakKish, Z.},
title = {Effect of Post Harvest Putrescine and Methyl Jasmonate Treatment on Chilling Injury and Some of Orange (Citrus sinensis) “Valencia” Fruit Characteristics},
abstract ={Valencia is one of the major orange cultivars which is grown in south of Iran. A great portion of annual fruits is usually cold stored for several months. This experiment was carried out to determine the effects of putrescine and methyl jasmonate on some of orange (Citrus sinensis) “Valencia” fruit characteristics. Fruits were treated with 0 (control), 2.5 and 5 millimoles of putrescine and 0 (control), 10 and 20 micromoles of methyl jasmonate and then stored at 5±1°C, 85-90% relative humidity for 4 months. Oranges treated with 5 millimoles of putrescine and10 micromoles of methyl jasmonate indicated significantly reduced chilling injuries and fruit weight loss compared to the control treatment. During storage, ascorbic acid, organic acids, total soluble solids of the treated and control fruits reduced, and pH increased though, putrescine and methyl jasmonate treatments led to decreases in the latter changes, relative to the control. In conclusion, fruits treated with 5 millimoles of putrescine showed the best appearance with the most controlling effect on chilling injury.},
Keywords = {Chilling, Post harvest, Quality index, Weight loss.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {185-196},
publisher = {},
title_fa = {اثر تیمارهای پس از برداشت پوتریسین و متیل جاسمونات روی میزان سرمازدگی و برخی از ویژگیهای انبارمانی میوه پرتقال رقم والنسیا (Citrus sinensis var. Valencia)},
abstract_fa ={والنسیا یکی از اصلیترین ارقام پرتقال تولید شده در جنوب ایران است که درصد قابل توجهی از آن هر ساله بهمدت چند ماه در سردخانه نگهداری میشود. این آزمایش برای تعیین اثر پوتریسین و متیل جاسمونات روی برخی از ویژگیهای انباری پرتقال رقم والنسیا انجام شده است. میوههای این رقم تجاری با غلظتهای صفر (شاهد)، 5/2 و 5 میلیمولار پوتریسین، 10 و 20 میکرومولار متیل جاسمونات تیمار و سپس در دمای 1±5 درجه سانتیگراد و رطوبت نسبی 90-85 درصد، بهمدت 4 ماه نگهداری شدند. نتایج حاکی از آن بود، میوههایی که با پوتریسین 5 میلیمولار و متیل جاسمونات 10 میکرومولار، تیمار شده بودند بهطور معنیداری نسبت به شاهد دارای کمترین خسارت سرمازدگی و کاهش وزن بودند. اگر چه در طول انبارمانی، مقادیر اسید اسکوربیک، اسید قابل تیتر و مواد جامد محلول در میوههای تیمار شده و شاهد کاهش و همچنین pH آب میوهها افزایش یافت، ولی تیمار پوتریسین و متیل جاسمونات این ویژگیها را کمتر کاهش دادند. میوههای تیمار شده با پوتریسین 5 میلیمولار بالاترین کیفیت ظاهری با کمترین خسارت سرمازدگی را دارا بودند.},
keywords_fa = {پس از برداشت, سرمازدگی, شاخصکیفیت, کاهش وزن},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2242-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2242-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Pakdel, P. and Tehranifar, A. and Nemati, S. H. and Lakzian, A. and Kharrazi, S. M.},
title = {A Study on the Application of Different Types of Mulches on Some Growth Characteristics of Two Varieties of Tagetes in Mashhad Urban Vegetation},
abstract ={In this study, the effects of four types of mulch including wood chips, municipal compost, sawdust and gravel in three different thicknesses on temperature soil, moisture and growth characteristics of two cultivars of Tagetes (Tagetes patella var Durango Bee and Tagetes erecta var Antigua) were examined in Mashhad area with semi-arid climate. The research was conducted as a split plot based on a completely random block design with four replications. Treatments included control (no mulching) and four types of mulch including wood chips, municipal compost, sawdust and gravel in three thickness levels (4, 8 and 12 cm). During the study, soil moisture and temperature, total flower number, fresh and dry weight of plant, plant height and fresh weight of root were measured. Sawdust mulch with 12 cm thickness had the highest soil moisture (23.62%) and lowest soil temperature (25.01ºC), and led to greater increases in growth characteristics of the two cultivars. In both cultivars, increasing of mulch thickness led to the increased rate of growth. The Antigua cultivar showed a better vegetative growth, smaller flower number, and larger flowers in comparison with Durango Bee cultivar. All mulch types were significantly different from control. Overall, in both cultivars the highest and smallest growth taits were detected in sawdust and control, respectively. It seems that sawdust by preserving soil moisture and reducing drought stress out performs the other mulches in dry and semi-arid areas.},
Keywords = {Mulch, Tagetes, Soil moisture, Soil temperature, Growth characteristic.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {197-205},
publisher = {},
title_fa = {بررسی کاربرد انواع مختلف خاکپوش بر برخی خصوصیات رشدی دو رقم گل جعفری در فضای سبز شهری مشهد},
abstract_fa ={در این تحقیق اثر چهار نوع خاکپوش در سه ضخامت مختلف بر دما و رطوبت خاک و برخی از صفات رشدی دو رقم گل جعفری (درانگوبی(Tagetes patella var Durango Bee) و آنتیگوا (Tagetes erecta var Antigua)) مورد استفاده در فضای سبز شهر مشهد که در اقلیم نیمه خشک قرار دارد، مورد بررسی قرار گرفت. این تحقیق بهصورت طرح آزمایشی فاکتوریل در قالب بلوکهای کامل تصادفی و در چهار تکرار انجام شد. تیمارها شامل شاهد(بدون خاکپوش) و چهار نوع خاکپوش چیپس چوب، کمپوست زباله شهری، خاک اره و سنگریزه در سه ضخامت 4، 8 و12 سانتیمتر بودند. در این آزمایش صفات اندازهگیری شده شامل رطوبت خاک، درجه حرارت خاک، تعدادگل، وزنتر و خشک بوته، ارتفاع بوته و وزنتر ریشه بودند. خاکپوش خاک اره با ضخامت 12سانتیمتر دارای بیشترین میانگین درصد رطوبت وزنی (62/23 درصد) و کمترین میانگین درجه حرارت خاک (01/25 درجه سانتیگراد) در طول فصل رویش بود و در صفات رشدی در مجموع بیشترین مقدار رشد را در هردو رقم نشان داد. در هردو رقم، در تمامی صفات رشدی با افزایش ضخامت لایه خاکپوش، میزان رشد افزایش پیدا کرد. رقم آنتیگوا دارای رشد رویشی بیشتر، تعداد گل کمتر و گل درشتتر نسبت به رقم درانگوبی بود. تمامی تیمارها از نظر صفات رشدی، اختلاف معنیداری با تیمار شاهد داشتند. در مجموع در هردو رقم، در رابطه باصفات رشدی اندازهگیری شده، بیشترین میانگین میزان رشد بهترتیب در خاکپوش خاک اره، چیپس چوب،کمپوست، سنگریزه و شاهد بود. بهنظر میرسد که خاک اره با حفظ بهتر رطوبت خاک نسبت به دیگر خاکپوشها و کاهش تنش رطوبتی خاک، باعث رشد بیشتر گلهای جعفری در مناطق خشک و نیمه خشک میشود.},
keywords_fa = {خاکپوش, گل جعفری, رطوبت خاک, درجه حرارت خاک, صفات رشدی},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2243-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2243-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Kermani, A. M. and Ghobadi, Y. and GholamiPorShokohi, M.},
title = {Determination and Investigation of Some Physical and Mechanical Properties of Date Fruit (Kabkab Variety)},
abstract ={Knowledge on physical and mechanical properties of fruits is necessary for designing and optimizing processing systems. In this study, several physical and mechanical properties of date fruit (Kabkab cultivar) and its seed were determined. The average of length, width, thickness, unit mass, 1000 fruit mass, geometric mean diameter, unit volume, surface and projected areas, sphericity, fruit true and bulk densities, porosity of Kabkab cultivar date fruit were 36.89, 18.68, 23.56 mm, 8264.07 and 8.25 g, 25.24 mm, 8507.8 mm3, 2008.27 mm2, 502.07 mm2, 0.96 g/cm3, 0.51 g/cm3, 46.20%, respectively. The respective values for its seeds were 22.98, 6.25, 7.48 mm, 789.2 and 0.79 g, 10.23 mm, 568.24 mm3, 330.30 mm2, 82.58 mm2, 0.99 g/cm3, 0.65 g/cm3, 30.45%, respectively. The static coefficients of friction were 0.34 for galvanized, 0.30 for steel, 0.32 for plexiglass, 0.31 for glass and 0.42 for plywood. Compressive loading testes were conducted at three loading rates of 5, 15 and 25 mm/min for deformation of fruit until 15%, 30% and 45% of thickness of fruit with seven replications. Some mechanical parameters such as force-deformation, energy and toughness were determined. The results showed that the loading rates affected the mechanical parameters significantly. By increasing the loading rate, the mean values of the mechanical parameters increased significantly.},
Keywords = {Physical property, Mechanical property, Coefficient of friction, Loading rate, Date fruit.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {207-216},
publisher = {},
title_fa = {تعیین و بررسی برخی خواص فیزیکی و مکانیکی خرمای رقم کبکاب},
abstract_fa ={در این تحقیق تعدادی از خواص فیزیکی و مکانیکی خرمای رقم کبکاب اندازهگیری و ارزیابی شد. مقادیر متوسط طول، عرض و ارتفاع، وزن هزار میوه و یک واحد میوه، قطر متوسط هندسی، حجم، مساحت سطح رویه و سطح مقطع، چگالی حقیقی (میوه)، چگالی توده، تخلخل میوه خرمای رقم کبکاب با میزان رطوبت 23/21 درصد بر پایه تر بهترتیب عبارت بودند از: 89/36، 68/18، 56/23، میلیمتر، 07/8264 و 25/8 گرم، 24/25 میلیمتر، 8/8507 میلیمترمکعب، 27/2008 و 07/502 میلیمترمربع، 96/0 گرم بر سانتی-مترمکعب، 51/0 گرم بر سانتیمترمکعب و 02/46 درصد. مقادیر متناظر برای هسته بهترتیب 98/22، 25/6، 48/7 میلیمتر، 2/789 و 79/0 گرم، 23/10 میلیمتر، 24/568 میلیمترمکعب،30/330 میلیمترمربع، 58/82 میلیمترمربع، 99/0 گرم بر سانتیمترمکعب، 65/0 گرم بر سانتیمترمکعب و 45/30 درصد تعیین شد. نسبت گوشت به هسته 9/9 برآورد گردید. نوع سطح اصطکاکی بر ضریب اصطکاک میوه خرما در سطح احتمال 1% معنیدار بود. مقادیر ضریب اصطکاک ایستایی برای ورق آهن گالوانیزه، ورق استیل، پلاستیک فشرده، شیشه و چوب بهترتیب 34/0، 30/0، 32/0، 31/0 و 42/0 تعیین گردید. خواص مکانیکی میوه خرما شامل نیرو، انرژی و نیز چغرمگی ظاهری در سه سطح سرعت بارگذاری فشاری 5، 15 و mm/min 25 در راستای ارتفاع میوه تا ایجاد تغییر شکلهایی به میزان 15، 30 و 45 درصد ارتفاع اولیه تعیین شد. نتایج نشان داد که اثر سرعت بارگذاری بر کلیه مقادیر خواص مکانیکی معنیدار بود. مقایسه میانگینها نشان داد که با افزایش سرعت بارگذاری مقدار نیرو، انرژی و چغرمگی بهطور معنیداری افزایش مییافت.},
keywords_fa = {خواص فیزیکی, ضریب اصطکاک, خواص مکانیکی, سرعت بارگذاری, خرما},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2244-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2244-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Jafari, P. and Jalali, A. H.},
title = {Comparison of Yield and Nitrate Accumulation in Five Iranian Spinach Landraces in Isfahan ProvinceLandraces in Isfahan Province},
abstract ={To evaluate the yield and nitrate concentration in five Iranian spinach landraces, a study was conducted in 2011 using a randomized complete block design with four replications at Isfahan Agricultural and Natural Resources Research Station. In this field experiment, the evaluated landraces included spiny seed Varamin, Varamin leafy, Shahreza, Najaf Abad and Kashan. Varamin spiny seed landrace with 47830 kg ha-1 produced the maximum yield among the landraces. Greater numbers of leaves (more than 20 leaves) and lateral branches (more than 3.5) in the spiny seeds Varamin, Varamin leafy, and Kashan was the reason behind their higher yield. In all five landraces tested, nitrate concentration in the middle leaves of the plant was higher than the upper or lower leaves, though there was no significant difference between the upper and lower leaves in terms of nitrate content. Leaf nitrate concentration in spiny seed Varamin landrace was the highest (1380 ppm based on fresh weight) but there was no significant difference between the amounts of nitrate in this landrace and other landraces (except Kashan landrace). The results showed that the spiny seed Varamin landrace, with acceptable yield and nitrate content can be used as a substitute for genotypes that are common in Isfahan province.},
Keywords = {Spinach, Petiole, Dry matter percentage, Length of blade, Number of leaves.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {217-226},
publisher = {},
title_fa = {مقایسه عملکرد و تجمع نیترات در پنج توده بومی اسفناج ایرانی، در شرایط استان اصفهان},
abstract_fa ={به منظور مقایسه عملکرد و تجمع نیترات در پنج توده بومی اسفناج ایرانی، پژوهشی در سال 1389 با استفاده از طرح بلوک کامل تصادفی با چهار تکرار در ایستگاه تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان اصفهان انجام شد. در این آزمایش مزرعهای، تودههای مورد بررسی شامل بذر خاردار ورامین، برگ پهن ورامین، شهرضا، نجف آباد و کاشان بودند. توده بذر خاردار ورامین با عملکردی معادل 47830 کیلوگرم در هکتار، حداکثر عملکرد را در میان تودههای اسفناج داشت. تعداد برگ (بیش از 20 برگ) و شاخه جانبی زیادتر (بیش از 5/3 عدد) در تودههای بذر خاردار ورامین، برگ پهن ورامین و کاشان از دلایل عملکرد بالاتر این تودهها محسوب میشد. در هر پنج توده آزمایش شده برگهای وسط هر بوته تجمع نیترات به مراتب بیشتری نسبت به برگهای بالا و یا پایین هر بوته داشتند اما تفاوت معنیداری بین مقدار نیترات برگهای پایین و بالای هر بوته وجود نداشت. توده بذر خاردار ورامین با 1380 قسمت در میلیون نیترات براساس وزن تر، بالاترین مقدار نیترات برگ را داشت اما تفاوت معنیداری بین مقدار نیترات این توده با سایر تودهها (بهجز توده کاشان) وجود نداشت. نتایج این پژوهش نشان داد توده بذر خاردار ورامین میتواند با عملکرد و درصد نیترات قابل قبول جایگزین ژنوتیپهای رایج استان اصفهان شود.},
keywords_fa = { اسفناج, دم برگ, درصد ماده خشک, طول پهنک, تعداد برگ},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2245-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2245-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Oraee, A. and Oraee, T. and Kiani, M. and GanjiMoghaddam, E.},
title = {The Study of Controlling the Bacterial Growth in the Cut Stem Rose (Rosa Hybrida L.‘Dolce Vita’) Flowers with Preservative Compounds},
abstract ={Due to the economic importance of longevity of cut flowers, this study was conducted to evaluate the effect of nano-silver, silver thiosulfate, hydroxyl quinoline and a natural compound, thymol, on vase life and number of bacteria in cut stem ends of Rose flowers cv. Dolce vita. Cut flowers were transferred to laboratory at 22 ± 1ºC temperature and 60 ± 5% relative humidity. Cut flowers were pulse-treated with 2.5, 5 and 10 mg L-1 nano-silver, 0.5,1 and 2 mM silver thiosulfate, 50, 100 and 200 mg L-1 hydroxy quinoline and 50, 100, 200 mg L-1 thymol with 5% sucrose. Experiment was conducted in a completely randomized design with 8 replications and one flower in each experimental unit. Based on the results, all of the treatments showed positive effects on the vase life of flowers and number of bacteria in cut stem ends during the vase period, and no bacteria were found in 5 and 10 mg L-1 SNP treatments. The nano-silver (5 and 10 mg L-1) treatments showed the greatest mean longevity (19 days). Considering the results and economical and functional aspects of the tested materials, nano-silver treatment can be used for increasing the vase life of ‘Dolce vita’rose.},
Keywords = {Nano-silver, Silver thiosulfate, Hydroxyquinolin sulfate, Thymol essential oil, Vase life.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {227-232},
publisher = {},
title_fa = {بررسی کنترل رشد باکتریهای ساقه گلهای شاخه بریده رز (‘Dolce vita’) با استفاده از مواد نگهدارنده},
abstract_fa ={با توجه به اهمیت اقتصادی که طول عمر گلهای شاخه بریده دارد، در این آزمایش اثرات نانوذرات نقره، تیوسولفات نقره، هیدروکسی کوئینولین و یک ماده طبیعی شامل تیمول بر عمر پس از برداشت و تعداد باکتریهای ساقه گل رز رقم ’دلس ویتا (Dolce vita’‘)‘ مورد بررسی قرار گرفت. گلهای شاخه بریده به آزمایشگاهی با دمای1 ± 22 درجه سانتیگراد و رطوبت نسبی 5± 60 درصد انتقال یافتند. گلهای شاخه بریده بهصورت تیمار کوتاه مدت با محلولهای نانوذرات نقره (Silver nanoparticle (SNP)) با غلظتهای (5/2، 5 و 10 میلیگرم در لیتر)، تیوسولفات نقره (Silver Thiosulfate (STS)) (5/0، 1 و 2 میلیمولار)، 8- هیدروکسی کوئینولین سولفات (Hydroxy quinoline sulfate (HQS)) (50، 100و 200 میلیگرم در لیتر) و اسانس تیمول (Thymol) (50 ،100 و200 میلیگرم در لیتر) حاوی 5 درصد ساکارز تیمار شدند. آزمایش بهصورت طرح کاملاً تصادفی با 8 تکرار، هر تکرار شامل یک گل انجام شد. با توجه به نتایج، تمامی تیمارها بر طول عمر گلها و کاهش تعداد باکتریهای ساقه اثر مثبتی داشتند بهطوریکه هیچ باکتری در تیمارهای نانوذرات نقره با غلظتهای 5 و10 میلیگرم در لیتر یافت نشد. بیشترین میانگین طول عمر (19 روز) در تیمار 5 و 10 میلیگرم در لیتر نانوذرات نقره بهدست آمد. با در نظر گرفتن نتایج و جنبههای اقتصادی و کاربردی مواد مورد آزمایش، تیمار نانوذرات نقره را میتوان در جهت افزایش عمر گلجای رز رقم’ دلس ویتا‘مورد استفاده قرار داد.},
keywords_fa = {نانوذرات نقره, تیوسولفات نقره, هیدروکسی کوئینولین سولفات, اسانس تیمول, عمرگلجای},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2246-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2246-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Asadi, M. and Hamdami, N. and Goli, S. A. H.},
title = {Changes in Quality Properties and Kinetics of Reducing Sugar Removal in Potato Sticks during Blanching},
abstract ={Due to problems in storage, transportation and price fluctuation of fresh potato, production of ready-to-use products like French fries is of particular importance. French fries quality mainly depends on the appearance, taste, color, texture and oil uptake. One of the important steps in product processing is blanching. This step improves product texture and color due to the decrease in reducing sugar content, and causes reduction of oil uptake due to the gelatinization of surface starch. Therefore, by selecting a suitable method and condition, the improvement of product quality is possible. In order to investigate the effect of blanching temperature on kinetic of the reducing sugar content and changes in potato stick color and texture, sticks with 0.8 0.8 8 cm dimensions were prepared and blanching was carried out with hot water at different temperatures (60, 70, 80 and 90°C) and various times up to 120 minutes. Color, texture and reducing sugar content of samples were measured during blanching. The results showed that reducing sugar content was reduced during the blanching as a function of temperature and time. Also, product color and texture were mainly affected by blanching temperature, with the low temperature being more suitable to improve potato stick quality. According to the results, there was no significant difference between blanching at 80, 90°C and 60°C for reducing sugar content. Also, for this parameter, there was no significant difference between times of 100 and 5 minutes at 60°C. The least texture damage was obtained by blanching at 60°C in a short time. It could be concluded that to preserve potato stick color and texture and reduce energy consumption, blanching can be done at 60°C for 5 minutes if enzymes are inactivated.},
Keywords = {Potato stick, Blanching, Reducing sugar, Color, Texture.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {233-243},
publisher = {},
title_fa = {تغییر ویژگیهای کیفی و سینتیک افت قندهای احیاکننده در خلال سیبزمینی طی آنزیمبری},
abstract_fa ={با توجه به مشکلات نگهداری، حمل و نقل و نوسان فصلی قیمت سیبزمینی تازه، تولید فرآوردههای آماده مصرف نظیرخلال سیبزمینی نیمه سرخ شده از اهمیت ویژهای برخوردار است. کیفیت خلال سیبزمینی نیمه سرخ شده عمدتاَ به ظاهر، رنگ، طعم، بافت و میزان جذب روغن برمیگردد. یکی از مراحلمهم در فرآوری این محصول، مرحله آنزیمبری است. آنزیمبری سیبزمینی موجب بهبود رنگ محصول در اثر کاهش میزان قندهای احیاکننده سیبزمینی، کاهش جذب روغن بهدلیل ژلاتینه شدن نشاسته سطحی و بهبود بافت محصول میشود. بنابراین با انتخاب روش و شرایط مناسب آنزیمبری، میتوان کیفیت محصول را بهبود بخشید. به منظور بررسی اثر دمای آنزیمبری بر سینتیک افت قندهای احیاکننده و تغییرات رنگ و بافت خلال، خلالهای سیبزمینی با ابعاد 8/0 × 8/0 × 8 سانتیمتر تهیه شده و در آب با دماهای60، 70، 80 و90 درجه سلسیوس و مدت زمانهای مختلف تا 120 دقیقه آنزیمبری شدند. از خلالهای سیبزمینی طی آنزیمبری نمونهبرداری شده و رنگ، بافت، میزان قندهای احیاکننده نمونهها تعیینشد. نتایج نشان داد که میزان قندهای احیاکننده نمونهها طیآنزیمبری کاهش یافته و میزان آن تابعی از دما و زمان آنزیمبری بوده است. همچنین، کیفیت بافت و رنگ خلال سیبزمینی بهوسیله دمای آنزیمبری تحت تأثیر قرار میگیرد و آنزیمبری در دمای پایین در بهبود خصوصیات کیفی خلال مؤثرتر میباشد. مطابق نتایج بهدست آمده، تفاوت معنیداری در میزان قند احیاکننده خلال آنزیمبری شده در دمای80 و90 با دمای 60 درجه سانتیگراد مشاهده نشد و بین مقادیر قند احیاکننده در زمانهای 100دقیقه و5 دقیقه آنزیمبری در دمای60 درجه سانتیگراد تفاوت معنیداری دیده نشد و کمترین آسیب بافتی با آنزیمبری در دمای60 درجه سانتیگراد و زمان کوتاه حاصل شد. نتایج نشان داد که برای حفظ رنگ و بافت مطلوب خلال و کاهش مصرف انرژی میتوان آنزیمبری را در دمای60 درجهسانتیگراد و زمان5 دقیقه به شرط غیرفعالشدن آنزیمها انجام داد.},
keywords_fa = {خلال سیبزمینی, آنزیمبری, قند احیاکننده, رنگ, بافت},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2247-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2247-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Ashrafi, E. and Zahedi, M. and Razmjo, J.},
title = {Effects of Inoculation with Rhizobium and Mycorhizae on the Response of Three Alfalfa (Medicago Sativa) Populations to Salinity},
abstract ={In order to study the effects of inoculation of rhizobium and mycorhizae on the response of alfafa cultivars to different salinity levels a pot experiment was conducted. The experiment was arranged as factorial in a randomized complete block design with three replications. The treatments included three alfafa cultivars (Rehnani, Hamadani and Bami), four levels of salinity (0, 60, 120 and 180 mmol (NaCl), and four inoculations (rhizobium, mycorhizae, rhizobium + mycorhizae, and control). There was a decrease in plant height, leaf area, shoot and root dry matter, percentage of mycorhizae infection, and root characteristics. The highest amounts of the above-mentioned growth characteristics were obtained in rhizobium + mycorhizae, mycorhizae, rhizobium, and control, respectively. The highest values of root mycorhizal infection and the number and weight of nodules were also achieved in dual inoculation treatment. Root was more affected than shoot by inoculation. The extent of positive effect of mycorhizae on alfalfa was greater than that of rhizobium. Rehnani was recognized to be more a salt tolerant cultivar as compared to Hamadani and Bami. The decrease in plant dry matter due to salinity was more in non-inoculated than in inoculated treatments. The results of our experiment showed that coinoculation of rhizobium and mycorhizae may cause synergistic effects on alfalfa dry matter accumulation. However, dual inoculation was not significantly superior to other inoculation treatments in terms of the alleviation of salinity effects.},
Keywords = {Alfalfa, Salinity, Mycorhizae, Rhizobium, Dual inoculation.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {245-259},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر تلقیح با ریزوبیوم و میکوریزا بر واکنش سه توده یونجه به تنش شوری},
abstract_fa ={این آزمایش گلدانی با هدف بررسی تأثیر تلقیح سه توده یونجه با ریزوبیوم و میکوریزا تحت تنش شوری به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در سه تکرار در سال 1390 در دانشکده کشاورزی دانشگاه صنعتی اصفهان اجرا شد. در این آزمایش سه رقم رهنانی، همدانی و بمی در چهار سطح شوری (20، 60، 120 و 180 میلیمولار کلرید سدیم) و چهار تیمار تلقیح (شاهد، میکوریزا، ریزوبیوم و میکوریزا + ریزوبیوم) ارزیابی شدند. در اثر شوری ارتفاع، سطح برگ، وزن خشک اندام هوایی و ریشه، درصد آغشتگی میکوریزایی ریشه، تعداد و وزن گره و همچنین سطح کل، سطح ویژه، قطر و طول تجمعی ریشه گیاهان یونجه کاهش یافت. بیشترین مقادیر این صفات بهترتیب در تیمار تلقیح دو جانبه میکوریزا+ریزوبیوم، تلقیح با میکوریزا، تلقیح با ریزوبیوم و تیمار شاهد بهدست آمد. درصد آغشتگی میکوریزایی، تعداد و وزن گره نیز در تیمار تلقیح دو جانبه بیشترین بود. میزان تأثیر مثبت تلقیح گیاهان بر رشد ریشه بیشتر از تأثیر آنها بر رشد اندام هوایی هوائی بود. میزان تأثیر تلقیح گیاهان با میکوریزا بیشتر از میزان تأثیر تلقیح با ریزوبیوم بود. رقم رهنانی در مقایسه با ارقام همدانی و بمی نسبت به تنش شوری متحملتر بود. میزان کاهش وزن خشک گیاه در شرایط شور در تیمار تلقیح نشده نسبت به تیمارهای تلقیح شده بیشتر بود. نتایج حاصل از این آزمایش نشان داد که تلقیح دو جانبه گیاهان با ریزوبیوم و میکوریزا موجب همافزائی اثرات این دو میکروارگانیسم در بهبود رشد گیاه یونجه میشود، با این حال تلقیح دو جانبه نسبت به تلقیح گیاهان با میکوریزا و یا ریزوبیوم به تنهائی مزیت قابل ملاحظهای از نظر تعدیل آثار شوری نداشت.},
keywords_fa = {یونجه, تنش شوری, میکوریزا, ریزوبیوم, تلقیح دو جانبه},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2248-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2248-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Valiasill, R. and Azizi, M. and Bahreini, M. and Rowshan, V.},
title = {An Investigation into the Effect of Gamma Irradiation on Microbial Load of Medicinal Plant of Peppermint, Iranian Thyme, Summer Savory and Lemon Balm},
abstract ={Gamma irradiation can be used to increase post harvest quality of medicinal plants by decreasing microbial load and decontamination. Microbiological changes associated with food irradiation include the reduction or elimination of spoilage and pathogenic microorganisms, insect disinfestation and parasite disinfection. This factorial experiment was conducted on the basis of randomized complete block design with three replications. The effects of gamma irradiation on decreasing the microbial load of some medicinal plants including (Mentha piperita), lemon balm (Melissa officinalis), Summer savory (Satureja hortensis) and (Zataria multiflora) were investigated. Leaves of Lemon Balm, summer savory, pepper minit and thyme were irradiated at dosages of 3, 7, 10 and 15 KGy by a Co60 source, then total count, total Coliform and mold and yeast of the samples were studied. Gamma irradiation decreased microbial load of medicinal plant samples. The microbial load was detected in samples treated with 15 KGy radiation and control. Also, the result showed the highest and the lowest microbial load in peppermint and Iranian thyme, respectively. Results of this study show that gamma irradiation can be used as an important decontamination method to reduce the microbial load of medicinal plants.},
Keywords = {Gamma irradiation, microbial load, medicinal plant, decontamination.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {261-270},
publisher = {},
title_fa = {مطالعه تأثیر پرتوتابی اشعه گاما بر بار میکروبی گیاهان دارویی نعنا فلفلی، آویشن شیرازی، مرزه و بادرنجبویه},
abstract_fa ={پرتو گاما میتواند بهعنوان یک روش مؤثر برای افزایش عمر پس از برداشت محصولات مختلف کشاورزی از طریق کاهش بار میکروبی و ضدعفونی آنها بدون تأثیر سوء مورد استفاده قرارگیرد. این تأثیر مربوط به حذف یا کاهش میکروارگانیسمهای بیماریزا، حشرات و پارازیتهای مختلف میباشد. در این تحقیق، تأثیر پرتوتابی با اشعه گاما بر بار میکروبی گیاهان دارویی نعنا فلفلی (Mentha piperita)، مرزه(Satureja hortensis) ، بادرنجبویه (Melissa officinalis) و آویشن شیرازی (Zataria multiflora) مورد بررسی قرار گرفت. این تحقیق که بهصورت طرح کامل تصادفی با سه تکرار اجرا شده است برگهای گیاهان با چشمه کبالت-60) (Co60 با دوزهای ۳، ۷، ۱۰و ۱۵ کیلوگری پرتودهی شدند سپس میزان کل میکروارگانیسمها، باکتریهای کولیفرمی وکپک مخمر بررسی شد. نتایج نشان داد که پرتو گاما باعث کاهش بار میکروبی نمونههای گیاهی مورد بررسی شده بود. در این تحقیق دوز ۱۵ کیلوگری بیشترین کاهش بار میکروبی را داشت و بیشترین بار میکروبی مربوط به تیمار شاهد بود. همچنین نتایج نشان داد که نعنا فلفلی و آویشن شیرازی بهترتیب بیشترین و کمترین بار میکروبی را داشتند. نتایج حاصل از این بررسی نشان میدهد که پرتو گاما بهعنوان یک روش ضدعفونی مهم جهت کاهش بار میکروبی گیاهان دارویی میتواند مورد استفاده قرارگیرد.},
keywords_fa = {پرتو گاما, بار میکروبی, ضدعفونی, گیاهان دارویی},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2249-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2249-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {MahdaviBilehSavar, A. and SarviMoghanloo, V. and MahdaviBilehSavar, F.},
title = {Effect of Physicochemical Characteristics of Soil on Population Density of Arbuscular Mycorrhizal Fungi in the Roots of Grapevine in Urmia},
abstract ={Relationship of is one of the most useful interactions in terrestrial ecosystems that its positive effects on growth, physiology and ecology of different plants has been documented. This study investigated the relationship between important physicochemical characteristics of soils such as pH, electrical conductivity (EC), soil texture, organic carbon percentage, soil potassium percentage and the amount of accessible phosphorus with population of mycorrhizal fungi. After dividing the study region into four areas, 43 samples of soil were collected. The results of statistical analysis on physico-chemical characteristics of soil and their relation with population density of spores of arbuscular mycorrhizal fungi showed that there was a negative correlation between electrical conductivity (EC), pH, clay percent, and percent of soil available phosphorus, potassium percent, and percentage of organic carbon with the mean number of fungi. There were positive correlations between silt and sand percentages and mean number of spores present in the soil. Based on the coefficien of determination and based on study conditions, the best model for the rhizosphere was found tobe the one in wich available phosphorus percent of soil was the independent variable, and mean population of fungi as the dependant variable. The correlation between available phosphorus percent in soil samples with average fungi population density negative (P<0/05), but there was not a meaningful correlation between other traits and population density of fungi},
Keywords = {Arbuscular mycorrhizal fungi, grapevine, superabundance, correlation},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {271-280},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر ویژگیهای فیزیکی و شیمیایی خاک بر فراوانی جمعیت قارچی میکوریز آربوسکولار ریشه تاکهای انگور},
abstract_fa ={همزیستی قارچ- گیاه یکی از مهمترین روابط متقابل مفید در اکوسیستمهای زمینی است که آثار مثبت آن بر رشد و فیزیولوژی گیاهان مختلف اثبات شده است. این مطالعه به منظور بررسی ارتباط برخی از ویژگیهای مهم فیزیکوشیمیایی خاک نظیر pH، هدایت الکتریکی (EC)، بافت خاک، درصد کربن آلی، میزان پتاسیم و میزان فسفر قابل دسترس با فراوانی جمعیت قارچی صورت پذیرفت. پس از تقسیمبندی مناطق مورد بررسی به 4 ناحیه اقدام به تهیه 43 نمونه مرکب خاک از مناطق مورد نظر شد. نتایج تجزیه و تحلیل آماری بر روی ویژگیهای فیزیکوشیمیایی خاک و ارتباط آنها با فراوانی جمعیت اسپوری قارچهای میکوریز آربوسکولار نشان داد که رابطه همبستگی بین شاخص هدایت الکتریکی(EC)، pH ,، درصد رس، درصد فسفر قابل دسترس خاک، درصد پتاسیم و درصد کربن آلی با میانگین تعداد اسپورهای قارچی منفی بود. از طرفی نوعی همبستگی مثبت بین شاخصهای درصد سیلت و شن موجود در خاک با میانگین تعداد اسپور دیده شد. با توجه به ضرایب تبیین بررسی شده، بهترین مدل براساس شرایط مطالعه در نمونههای ریزوسفر مدلی بود که در آن شاخصهای درصد فسفر قابل دسترس خاک بهعنوان متغیرهای مستقل و میانگین جمعیت اسپور قارچ بهعنوان متغیر وابسته بودند. همچنین با انجام آنالیزهای رگرسیونی بر روی دادههای موجود رابطه همبستگی بین شاخص درصد فسفر قابل دسترس در نمونههای خاک با میانگین تعداد اسپورهای قارچی از نظر آماری در سطح 05/0P < معنیدار و منفی بود و بین مابقی شاخصها و جمعیت اسپوری رابطه آماری معنیدار وجود نداشت.},
keywords_fa = {قارچهای میکوریز آربوسکولار, همبستگی, فراوانی, انگور},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2250-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2250-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Eivazi, A. R.},
title = {Effect of Planting Date on Cold Tolerance of Winter and Spring Barley Genotypes},
abstract ={In order to evaluate cold tolerance of twenty barley genotypes under field conditions, an experiment was carried out in a randomized complete block design at 3 sowing dates of October 5, November 5, and December 5 in Saatlu Agricultural Research Station, West Azarbaijan, Iran, during 2010-11 seasons. Also, another experiment was conducted on the same genotypes based on a completely randomized design under greenhouse conditions. in wich Cold stress was applied up to -25°C at two, four and six leaf development stages. LT50, ion leakage and dry matter were measured and apex photographed. Field experiment results showed the lowest significant differences at p≤0.05 between different levels of sowing date, genotype, and interaction between them for plant height, spike/m2, kernel per spike, 1000-kernel weight, grain yield and total dry matter. Genotypes of winter growth type had higher grain yield (4250kg/ha) than those with spring growth type (4190kg/ha). There were significant differences for ion leakage and dry matter at 4 and 6 leaf development stages under greenhouse conditions. Genotype 1 (winter growth type) with lowest values of range and standard deviation for grain yield, total dry matter and LT50 = -38 °C showed a relatively low ion leakage. In contrast, genotypes 5, 10 and 14 (spring growth type) were identified sensitive to cold stress due to having more values of range, standard deviation for grain yield and total dry matter, LT50 = -18 to -27 °C and ion leakage from 25 to 33µS/m. Regression analysis showed 1000-kernel weight and total dry matter to remain at final model. Cluster analysis indicated that genotypes 2, 18, 1, 17 and 19 were superior genotypes. In principal component analysis, four components showed 80% of total variations, and the first component with 26% of variation was an important yield component for improving grain yield of barley genotypes. In conclusion, grain yields of winter and spring barley genotypes were affected by different planting dates.},
Keywords = {Barley, Cold tolerance, Grain yield, Multi-variate analysis.},
volume = {4},
Number = {13},
pages = {281-295},
publisher = {},
title_fa = {اثر تاریخ کاشت بر تحمل به تنش سرما در ژنوتیپ های جو پاییزه و بهاره},
abstract_fa ={جهت ارزیابی تحمل به تنش سرما در بیست ژنوتیپ جو آزمایشی تحت شرایط مزرعهای با طرح بلوکهای کامل تصادفی در سه تاریخ کاشت 15 مهر، 15 آبان و 15 آذر در سال زراعی 90-1389 در ایستگاه ساعتلو مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان آذربایجان غربی اجرا شد. همچنین روی همان ژنوتیپها آزمایش دیگری تحت شرایط گلخانهای در قالب طرح کاملاً تصادفی انجام گرفت. در مراحل دو، چهار و شش برگی تنش سرما تا 25- درجه سلیسیوس اعمال شد. صفات 50 درصد بوتههای مرده (50LT)، نشت یونی، ماده خشک تک بوته اندازهگیری و از جوانه انتهایی عکسبرداری شد. نتایج آزمایش مزرعهای نشان داد که تفاوت آماری معنیداری برای صفات ارتفاع بوته، تعداد سنبله در مترمربع، تعداد دانه در سنبله، وزن هزار دانه، عملکرد دانه و ماده خشک کل بین سطوح مختلف تاریخ کاشت، ژنوتیپ و اثر متقابل آنها وجود داشت. ژنوتیپهای با تیپ رشد پاییزه با عملکرد دانه 4250 کیلوگرم در هکتار نسبت به تیپ رشد بهاره با 4190 کیلوگرم در هکتار از مقدار بیشتری برخوردار بود. تفاوت آماری معنیداری برای صفات ماده خشک تک بوته و نشت یونی در مرحله چهار و شش برگی تحت شرایط گلخانهای دیده شد. ژنوتیپ 1 با تیپ رشد پاییزه با کمترین دامنه تغییرات و انحراف معیار برای صفات عملکرد دانه، ماده خشک کل و 38- = 50LT درجه سلسیوس، از نشت یونی نسبتاً پایینی برخوردار بود. در مقابل ژنوتیپهای 5، 10 و 14 با تیپ بهاره و داشتن انحراف معیار و دامنه تغییرات بیشتر، 50LT بین 18- تا 27- درجه سلسیوس و نشت یونی 25 تا 33 میکروزیمنس بر متر بهعنوان ژنوتیپهای حساس به تنش سرما شناسایی شدند. در تجزیه رگرسیون صفات وزن هزار دانه، ماده خشک کل در مدل نهایی باقی ماندند. تجزیه خوشهای نشان داد که ژنوتیپهای 2، 18، 1، 17 و 19 بهعنوان ژنوتیپهای برتر شناخته شدند. در تجزیه به مؤلفههای اصلی چهار مؤلفه 80 درصد تغییرات کل را تبیین نمودند و مؤلفه اول با 26 درصد از کل تغییرات بهعنوان مؤلفه عملکرد برای گزینش ژنوتیپها برای بهبود عملکرد دانه دارای اهمیت بیشتری بود. در نهایت عملکرد دانه ژنوتیپهای جو با تیپ رشد پاییزه و بهاره تحت تأثیر تاریخ کاشت قرار گرفت.},
keywords_fa = {تنش سرما, تجزیه های چند متغییره, جو, عملکرد دانه},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2251-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2251-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Sedaghathoor, SH. and AhmadiLashaki, M. and Hashemabadi, D. and Kaviani, B.},
title = {Physiological Response to Salinity Stress by Primed Seedsof Three Species of Lawn},
abstract ={Salinity is one of the most important ecological stresses which have undesirable effects on seed germination. This study was carried out to evaluate the germination of three species of lawn (Poa pratensis, Lolium perenne, Cynodon dactylon) seeds under salinity stress. The effect of different treatments (Gibberellins 50 mgl-1, 2% CaCl2 and hydroprimig in 24 hours) was evaluated on total germination, mean daily germination, maximum and mean germination percent in three species of lawn, under four levels of salinity (0, 3, 6, 9 dS/m). Priming factor (Gibberellins and water) was more effective than salinity on the seed germination. Among lawn types, Lolium perenne and Cynodon dactylon indicated greater seed germination percentage and germination rate. The least rate and percentage of germination belonged to Poa pratensis. Among priming treatments, gibberellins had the greatest effect on germination, followed by hydropriming. However, interaction effects of "Lolium × CaCl2" were greater than other treatments on the mean daily germination and germination value. Based on the results, seed priming specially Gibberellins could be an appropriate substrate to improve seed germination in lawns, when grown under salinity.},
Keywords = {Lawn, priming, germination, salinity stress.},
volume = {4},
Number = {14},
pages = {1-10},
publisher = {},
title_fa = {پاسخ فیزیولوژیک بذرهای پرایم شده سه نوع چمن به تنش شوری},
abstract_fa ={شوری از مهمترین تنشهای محیطی است که اثرات نامطلوبی بر جوانهزنی بذرها دارد. این مطالعه بهمنظور بررسی میزان جوانهزنی بذور سه نوع چمن (Poa pratensis،Lolium perenne، وCynodon dactylon) تحت تیمار پرایمینگ و تنش شوری انجام شد. اثر تیمارهای مختلف (50 میلیگرم در لیتر جیبرلین، 2 درصد کلرید کلسیم و هیدروپرایمینگ، هرکدام به مدت 24 ساعت) بر درصد جوانهزنی بذرها، میانگین جوانهزنی روزانه، حداکثر میانگین جوانهزنی و ارزش جوانهزنی بذور سه نوع چمن فوق تحت چهار سطح شوری ناشی از کلرید سدیم (0، 3 ، 6 و 9 دسیزیمنس بر متر) مورد ارزیابی قرار گرفت. عامل پرایمینگ (جیبرلین و آب) نسبت به تنش شوری اثر بیشتری بر جوانهزنی بذور سه نوع چمن مورد مطالعه داشتهاند. از بین چمنها، Lolium perenne و Cynodon dactylon به-ترتیب بیشترین درصد و سرعت جوانهزنی را داشتهاند و کمترین درصد و سرعت جوانهزنی را چمن Poa pratensis داشته است. از تیمارهای پرایمینگ، جیبرلین بهترین تأثیر را در جوانهزنی داشته است و بعد از آن هیدروپرایمینگ نیز تأثیر بسیار خوبی داشته است. اما تیمار کلرید کلسیم تأثیر معنیداری نسبت به دو تیمار قبلی نداشته است. اگرچه اثرات دو جانبه نوع چمن و کلرید کلسیم در میانگین جوانهزنی روزانه و ارزش جوانهزنی بذرها بیشترین تأثیر را نسبت به بقیه تیمارها داشت. نتایج کلی این مطالعه نشان داد که پرایمینگ بذور، بهخصوص جیبرلین میتواند روش مناسبی برای بهبود جوانهزنی ارقام چمن تحت تنش شوری باشد.},
keywords_fa = {چمن, پرایمینگ, جوانه زنی, تنش شوری},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2264-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2264-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Ramazani, A. and Jalali, A. H.},
title = {Effect of Bed Preparation Methods on Yield, Yield Components, and Amount of Water Used in Three Varieties of Rice (Oryza sativa L.) in Isfahan Province},
abstract ={To investigate the effect of three methods of bed preparation on yield, yield components, and amount of water used in three rice cultivars, a study was carried out in two regions, including Fozve Research Station (Isfahan Agricultural Research Center) and Zarinshahr, using a split plot experiment based on a complete block design in three replications in 2007. Three bed preparation methods (conventional, using roller and rotivator) were assigned as main factors and three rice genotypes (Sazandegi, Zayandehrud, and Line2) as sub-factors. The number of fertile tillers, plant height, panicle length, grain yield, yield components and percentage of hollow grains were measured. In Zarinshahr area, using rotivator led to higher grain yield in all the cultivars, compared to using roller and traditional methods. In this study, the highest grain yield (8700 Kg ha-1) was obtained using rotivator and the line2 cultivar in Zarinshahr area. The stem lodging extent in Zarinshahr, with the use of rollers in all cultivars, ranged from 15 to 25 percent, while the range for different cultivars, in conventional methods of bed preparation and use of rotivator was variable from 35 to 45 percent. The results of this study showed that although using both methods of rotivator and roller had higher yield than conventional methods of bed preparation, the use of roller, with lower water consumption per hectare in two regions of the Zarinshahr and Fozve, was proven more effective in reducing consumption of water per hectare. Based on the amount of water consumed, the use of roller and rotivator for bed preparation seems superior to the conventional method.},
Keywords = {Tillering, Puddling, Lodging.},
volume = {4},
Number = {14},
pages = {11-12},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر روش های آماده سازی بستر بر عملکرد، اجزاء عملکرد و مقدار آب مصرفی سه رقم برنج (Oryza sativa L.) در استان اصفهان},
abstract_fa ={بهمنظور بررسی تأثیر سه روش تهیه بستر نشاء و سه رقم برنج بر عملکرد، اجزاء عملکرد و مقدار آب مصرفی در هر هکتار، پژوهشی در سال 1386 در دو منطقه شامل ایستگاه شهید فزوه (مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان اصفهان) و زرین شهر، بهصورت آزمایش کرتهای خرد شده در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با 3 تکرار انجام شد. در این طرح سه روش تهیه بستر (روش سنتی، استفاده از غلتک و استفاده از روتیواتور) فاکتور اصلی و سه ژنوتیپ برنج (سازندگی، زایندهرود و لاین 2) فاکتور فرعی را تشکیل دادند. صفاتی که در این پژوهش اندازهگیری شدند عبارت بودند از: تعداد پنجه بارور، ارتفاع بوته، طول خوشه، عملکرد دانه، اجزای عملکرد و درصد پوکی دانه. در منطقه زرین شهر کاربرد روتیواتور در تمام ارقام استفاده شده نسبت به سایر ادوات (غلتک و روش سنتی) عملکرد بالاتری داشت. بالاترین مقدار عملکرد (8700 کیلوگرم در هکتار) با کاربرد روتیواتور و استفاده از لاین 2 در منطقه زرین شهر بهدست آمد. درصد ورس ساقه در منطقه زرین شهر، در روش استفاده از غلتک در بین ارقام مختلف، دامنهای از 15 تا 25 درصد داشت درحالیکه این دامنه برای ارقام مختلف در دو روش تهیه بستر سنتی و استفاده از روتیواتور از 35 تا 45 درصد متغیر بود. نتایج این پژوهش نشان داد اگرچه هر دو روش استفاده از روتیواتور و غلتک نسبت به روش سنتی تهیه بستر عملکردهای بالاتری داشتند اما روش استفاده از غلتک شهر بهترتیب با کاهش (31 و 24) و (32 و 33) درصدی آب مصرف شده در دو منطقه فزوه و زرین شهر نقش مؤثرتری در کاهش آب مصرفی در هر هکتار داشت. با توجه به میزان آب مصرفی، بهترتیب استفاده از غلتک و روتیواتور برای تهیه بستر نسبت به روش سنتی برتری دارند.},
keywords_fa = {پنجه زنی, شله زنی, ورس},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2265-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2265-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Moghbeli, T. and Arvin, M. J.},
title = {Effect of Seed Pretreatment on Germination Parameters, Growth, and Fruit Yield of Muskmelon (Cucumis melo var reticulates L.).},
abstract ={Seed pretreated with plant growth regulators can improve germination parameters, growth, and yield of crops. Thus, in two greenhouse and field experiments, effects of seed treatment with 0.1 mM salicylic acid (SA), 1µM methyl jasmonate (MJ), 1.5% humic acid (HA), and water (as Control) on germination parameters, seedling growth, and also growth and fruit yield were studied. In the first experiment which was conducted on two cultivars (Semsuri and Shahpasandi), all the treatments improved most of parameters the recorded, and the response of two cultivars was rather similar for most parameters. In the second experiment which was conducted on one cultivar (Shahpasandi) in the field, all the treatments improved most of parameters the recorded. Compared with the control, SA, MJ and HA increased total plant fresh weight (19, 41 and 19%), fruit number (30, 35 and 20%) and fruit yield (31, 45 and 31), respectively. Significant correlations were found between fruit yield and relative water content (r = -0.95*), ion leakage (r = -0.93*), final plant shoot fresh weight (r = 0.99**) and fruit number (r = 0.93*), indicating that treatments could increase fruit yield by improving ion leakage and relative water content.},
Keywords = {Seed pretreatment, Germination percentage, SA, Muskmelon, MJ, HA.},
volume = {4},
Number = {14},
pages = {23-34},
publisher = {},
title_fa = {اثر آماده سازی بذر با تنظیم کنندههای رشد بر خصوصیات جوانهزنی، رشد و عملکرد میوه طالبی},
abstract_fa ={آمادهسازی بذر با برخی تنظیمکنندههای رشد باعث بهبود شاخصهای جوانهزنی، رشد و افزایش عملکرد در گیاهان میگردد. به این منظور، در دو آزمایش گلخانهای و مزرعهای، اثر آمادهسازی بذر با محلولهای 1/0 میلیمولار سالیسیلیک اسید (SA)، 1 میکرومولار متیل جاسمونات (MJ)، 5/1 درصد هیومیک اسید (HA) و آّب (شاهد) بر شاخصهای جوانهزنی، رشد نشاء و همچنین رشد و نمو و عملکرد میوه طالبی در مزرعه مطالعه گردید. آزمایش اول بهصورت فاکتوریل در قالب طرح کامل تصادفی روی دو رقم سمسوری و شاهپسندی انجام شد. در هر دو رقم و در مقایسه با شاهد، این ترکیبات باعث بهبود شاخصهای جوانهزنی شدند و واکنش ارقام در بسیاری از موارد به این ترکیبات مشابه بود. در آزمایش دوم که بهصورت بلوکهای کامل تصادفی در مزرعه و روی رقم شاهپسندی انجام گرفت، کلیه ترکیبات شیمیایی باعث بهبود پارامترهای اندازهگیری شده گردیدند. در مقایسه با شاهد، تیمارهای SA ،MJ و HA بهترتیب باعث افزایش وزن کل گیاه (19، 41 و 19 درصد)، تعداد میوه (30، 35 و 20 درصد) و محصول میوه (31، 45 و 31 درصد) گردیدند و بهطورکلی تیمار متیل جاسمونات مؤثرتر از بقیه تیمارها بود. همبستگی معنیداری بین عملکرد نهایی میوه و پارامترهای آب نسبی برگ (*95/0(r =، نشت یونی (*93/0-= (r ، وزن تر نهایی گیاه (**99/0= (r و تعداد میوه*) 93/0(r = مشاهده گردید که بر این اساس میتوان نتیجهگیری کرد که تیمارهای اعمال شده از طریق کاهش نشت یونی و افزایش آب نسبی برگ باعث افزایش وزن گیاه گردیده و گیاه را قادر به تولید میوه و در نهایت محصول نهایی بیشتری کرده است که از نظر اقتصادی قابل اهمیت است.},
keywords_fa = {آمادهسازی, جوانهزنی, اسید سالیسیلیک, اسید هیومیک, طالبی, متیل جاسمونات},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2266-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2266-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Khoshbakht, D. and Mirzaei, M. and Ramin, A. A.},
title = {Effects of Salinity Stress on Gas Exchange, Growth, and Nutrient Concentrations of Two Citrus Rootstocks},
abstract ={A greenhouse study was undertaken to assess the salt tolerance of two citrus rootstocks, namely, Bakraii (Citrus sp.) and Trifoliate orange (Poncirus trifoliata). A factorial experiment through a completely randomized design (CRD) with three replications and four levels of salt including 0, 20, 40 and 60 mM NaCl was conducted. After eight weeks of treatment, number of leaves, plant height, leaf area, wet and dry weight of leaf, stem and root, length of root, chlorophyll content, net CO2 assimilation rate (ACO2), stomatal conductance (gs), transpiration (E) and water use efficiency (WUE) and ion concentrations were measured. Salinity decreased growth and net gas exchange. Trifoliate orange showed the most decrease in growth indices and net gas exchange compared with Bakraii. The ability to limit the transfer of sodium to leaves in low levels of salt was observed in Trifoliate orange, but this ability was not observed in high levels of salt. Results showed that accumulation of chloride in leaves and roots were less in Bakraii compared to the Trifoliate orange. The lower Cl- concentration in leaves of Bakraii than trifoliate orange suggests that the salinity tolerance of Bakraii is associated with less transport of Cl- to the leaves. Salinity increased K+ and decreased Mg2+ and Ca2+ concentrations in leaves of both rootstocks. It is proposed that salt stress effect on plant physiological processes such as changes in plant growth, Cl- and Na+ toxicity, and mineral distribution, decreases chlorophyll content and reduces the photosynthetic efficiency of these citrus species.},
Keywords = {Chlorophyll, Citrus, Mechanisms of salt tolerance, Sodium chloride},
volume = {4},
Number = {14},
pages = {35-47},
publisher = {},
title_fa = {عکسالعمل فتوسنتزی، تغذیهای و رویشی دو پایه مرکبات تحتتأثیر تنش شوری},
abstract_fa ={پژوهش گلخانهای بهصورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی در چهار سطح شوری شامل: شاهد (0 میلیمول)، 20، 40 و 60 میلیمول نمک کلرید سدیم و دو پایه بکرایی و نارنج سه برگ در سه تکرار با هدف بررسی مکانیزم تأثیر تنش شوری بر فاکتورهای فتوسنتزی، تغذیهای و رشدی پایههای مرکبات انجام پذیرفت. پس از 8 هفته از اعمال تیمار شوری فاکتورهای وزن تر و خشک اندام هوایی و ریشه، طول ریشه، تعداد و سطح برگ، میزان کلروفیل کل برگ، میزان فتوسنتز، هدایت روزنهای، کارآیی مصرف آب، میزان سدیم، کلر، پتاسیم، کلسیم و منیزیم در ریشه و برگ اندازهگیری گردید. نتایج نشان داد که تنش شوری باعث کاهش فاکتورهای رویشی و فتوسنتزی در هر دو پایه میشود. این کاهش در نارنج سه برگ نسبت به بکرایی بیشتر بود. نتایج نشان داد که نارنج سه برگ در سطوح پایین شوری از طریق تجمع سدیم در ریشه، سدیم کمتری را به اندام هوایی انتقال داد. بکرایی در مقایسه با نارنج سه برگ در هر سه سطح شوری، کلر کمتری را در ریشه و برگ تجمع نمود. تیمار شوری باعث کاهش منیزیم، کلسیم و افزایش میزان پتاسیم در برگ در هر دو پایه گردید. پایه بکرایی در مقایسه با نارنج سه برگ با جذب و انتقال کمتر کلر و سدیم، حفظ بهتر شاخصهای فتوسنتزی و تغذیهای و جلوگیری از آسیب شدید به کلروفیل برگ تحمل بیشتری به تنش شوری نشان داد.},
keywords_fa = {کلرید سدیم, کلروفیل, مرکبات, مکانیزم مقاومت به شوری},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2267-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2267-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Etemadi, N. and MohammadiNezhad, R. and Zamani, N. and Majidi, M. M.},
title = {Investigation of Growth and Survival of Transplanted Plane and Pine Trees According to IBA Application, Tree Age, Transplanting Time and Method},
abstract ={The major problems in transplanting the landscape trees are high level of mortality and low establishment rate of transplanted trees, especially in the first year. In order to achieve the best condition for successful transplanting of pine and plane trees in Isfahan landscape, the present study was carried out based on a completely randomized block design with four replicates and three treatments including transplanting method (balled and burlapped and bare root), tree age (immature and mature) and IBA application (0 and 150 mg/L). Trees were transplanted during 2009 and 2010 in three times (dormant season, early and late growing season). Survival rate and Relative Growth Rate index based on tree height (RGRH) and trunk diameter (RGRD) were measured during the first and second years. Trees transplanted early in the growing season showed the most survival percentage during the two years, as compared to other transplanting dates. Survival of Balled and burlapped and immature transplanted trees was significantly greater than bare root or mature trees. The significant effect of age treatment was continued in the second year. IBA treatment had no effect on survival rate of the studied species. Balled and burlapped and immature transplanted pine trees also had higher RGRH and RGRD compared to bare root or mature trees. According to the results of this study, early growing season is the best time for transplanting pine and plane trees. Also, transplanting of immature trees using balled and burlapped method is recommended to increase the survival and establishment rate.},
Keywords = {Pinus eldarica Medw, Platanus orientalis, Relative growth rate, Transplanting time.},
volume = {4},
Number = {14},
pages = {49-62},
publisher = {},
title_fa = {بررسی زندهمانی و رشد درختان کاج و چنار منتقل شده بر اساس کاربرد هورمون IBA، سن درخت، زمان و نحوه انتقال},
abstract_fa ={از جمله مشکلات اساسی انتقال درختان در فضای سبز، میزان بالای تلفات و سرعت استقرار پائین درختان بهویژه در سال اول انتقال میباشد. پژوهش حاضر بهمنظور دستیابی به مناسبترین شرایط استقرار درختان کاج تهران و چنار منتقلشده در فضای سبز اصفهان، در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با چهار تکرار و سه تیمار شامل نحوه انتقال (ریشه لخت و ریشه توپی)، سن (جوان و بالغ) و هورمون IBA (صفر و 150 میلیگرم بر لیتر) انجام شد. درختان مورد نظر طی سالهای 1387 و 1388 در سه بازه زمانی فصل خواب، اوائل و اواخر فصل رشد انتقال یافتند. درصد زندهمانی و شاخص سرعت رشد نسبی بر مبنای ارتفاع (RGRH) و قطر تنه (RGRD) درختان در سالهای اول و دوم پس از انتقال مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد انتقال درختان در اوائل فصل رشد از موفقیت بیشتری در مقایسه با دو بازهی زمانی دیگر برخوردار است. در سال اول، درصد زندهمانی درختان منتقل شده به روش ریشهتوپی و در سن جوان، بهطور معنیداری در مقایسه با درختان بالغ و ریشه لخت افزایش یافت. تأثیر معنیدار تیمار سن در سال دوم نیز مشاهده گردید. در هیچیک از دو گونه مورد بررسی، درصد زندهمانی تحتتأثیر هورمون IBA افزایش نیافت. نتایج همچنین مؤید تأثیر معنیدار انتقال به روش ریشهتوپی و در سن جوان در افزایش RGRH و RGRD درختان کاج طی اولین سال پس از انتقال بود. باتوجه به نتایج این تحقیق میتوان ضمن توصیه انتقال درختان کاج و چنار در اوائل فصل رشد، جابهجایی به روش ریشهتوپی و در سن جوان را به-منظور افزایش زندهمانی و استقرار این درختان پیشنهاد نمود.},
keywords_fa = {چنار, زمان انتقال, سرعت رشد نسبی, کاج تهران, جابه جایی},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2268-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2268-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Bagheri, H. and Jamshidi, S. and Andalibi, B.},
title = {Comparison of Agronomic Characteristics of Promising Dryland Barley Genotypes with a Conventional Cultıvar in Miyaneh Region},
abstract ={To compare the yield and yield components of 10 promising dryland barley genotypes with a conventional cultivar (Reihan03), a field experiment was conducted based on a randomized complete block design in Miyaneh region in the 2010-2011 growing season, and their agronomic and morphological traits were recorded. Genotypes were significantly different in terms of all the studied traits, and genotypes no. 5, 9 and 10 had higher yield than Reihan03. The studied genotypes were clustered in five groups the fifth group, consist 9.1% of genotypes, had the highest yield (1972 Kg/ha). Regression analysis showed that traits including days to ripening, length of the final internode, thousand kernel weight, plant height, and spike number per m2 accounted for 98.8% of the changes. Furthermore, there was a negative and significant (P<0.01) correlation between yield and days to ripening, chilling injury percentage and days to spike emergence, and a positive and significant (P<0.01) correlation between yield and grain filling period, spike length, seed number per spike, spike number per m2, biological yield and harvest index. Genotype no. 9 was found suitable for this region considering its superior traits such as days to ripening, grain filling period, seed number per spike, spike number per m2 and grain yield.},
Keywords = {Morphological diversity, Rainfed cropping, Varieties adaptation, Hordeum vulgare},
volume = {4},
Number = {14},
pages = {63-76},
publisher = {},
title_fa = {مقایسه ویژگیهای زراعی ژنوتیپ های امیدبخش جو دیم با رقم متداول در منطقه میانه},
abstract_fa ={به منظور بررسی و مقایسهی عملکرد و اجزای عملکرد 10 ژنوتیپ امیدبخش جوی دیم با رقم ریحان (شاهد) در منطقهی میانه، آزمایشی در قالب بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در سال زراعی 90-1389 اجرا و صفات زراعی و مورفولوژیکی آنها ثبت گردید. ژنوتیپها از نظر تمامی صفات مورد بررسی اختلاف بسیار معنیداری با یکدیگر داشتند. ژنوتیپهای شمارهی 10، 9 و 5 عملکرد دانهی بالاتری نسبت به رقم ریحان داشتند. ژنوتیپهای مورد مطالعه در پنج گروه طبقهبندی شدند که گروه پنجم شامل 1/9 درصد کل ارقام، میانگین عملکرد دانه بالاتری (1972 کیلوگرم در هکتار) نسبت به گروههای دیگر داشت. تجزیه رگرسیونی نشان داد که صفات تعداد روز تا رسیدگی، طول آخرین میانگره، وزن هزار دانه، ارتفاع بوته، تعداد سنبله در مترمربع و تعداد دانه در سنبله، 8/98 درصد از تغییرات کل را توجیه میکنند. همچنین، صفات تعداد روز تا رسیدگی، درصد خسارت سرما، تعداد روز تا ظهور سنبله همبستگی منفی و معنیدار و صفات طول دوره پر شدن دانه، ارتفاع بوته، طول سنبله، تعداد دانه در سنبله، تعداد سنبله در مترمربع، عملکرد بیولوژیک و شاخص برداشت همبستگی مثبت و معنیداری با عملکرد نشان دادند. ژنوتیپ شمارهی 9، با توجه به خصوصیات برتر از لحاظ صفات تعداد روز تا رسیدگی، طول دوره پرشدن دانه، تعداد دانه در سنبله، تعداد سنبله در متر مربع و عملکرد دانه برای کشت در منطقه مورد آزمایش مناسب میباشد.},
keywords_fa = {},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2269-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2269-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Limoochi, K. and Siyadat, A. and Gilani, A. A.},
title = {Effect of Different Planting Dates on the Panicle Characteristics and Yield of Rice Cultivars in Northern Khuzestan},
abstract ={This study aimed at evaluating the effect of different planting dates (different ambient temperature conditions) on the characteristics of rice panicle and yield of its cultivars in Khuzestan climate in 2010. The experimental design was a split plot in a Randomized Block Design with four replications. The main factor was the planting date with three dates (May 25th , June 9th , and June 25th ) and the sub factor consisted of three rice cultivars including Red Anbori (long and short), and Champa. Results showed that the highest grain yield, seed weight in each panicle, grain number, and 1000-grain weight belonged to the third planting date the highest fertility percentage belonged to the second planting date and the highest number of unfilled seeds in panicle and weight of unfilled 1000-grain were observed in the first planting date. With an average of 3795.4 Kg/ ha, Champa cultivar had the highest grain yield. In addition, given the correlation coefficients, grain yield had the most positive and significant correlations with 1000-grain weight (0.779*), weight of each panicle`s seeds (0.755*), and the number of filled seeds per panicle (0.403*), which indicates the high and direct impact of these characteristics on the increase of yield as well as the necessity of conducting further studies to increase the yield.},
Keywords = {Stress, Heat, Cultivar, Rice, Seed. },
volume = {4},
Number = {14},
pages = {77-88},
publisher = {},
title_fa = {اثر تاریخ کاشت بر ویژگیهای مرتبط با خوشه و عملکرد ارقام برنج در شمال خوزستان},
abstract_fa ={این پژوهش بهمنظور بررسی اثر تاریخ کاشت (تغییر شرایط حرارتی محیط) بر ویژگیهای خوشه و عملکرد در ارقام برنج در شرایط خوزستان بهمدت یک سال (1389) بهصورت کرتهای یک بار خرد شده در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار اجرا شد. عامل اصلی تاریخ کاشت در سه سطح (5 خرداد، 20 خرداد و 5 تیر) و عامل فرعی شامل سه رقم برنج عنبوری قرمز (پابلند و پاکوتاه) و چمپا بود. نتایج نشان داد بیشترین عملکرد دانه، وزن دانههای هر خوشه، تعداد دانه پُر و وزن هزار دانه، مربوط به تاریخ کاشت سوم، بیشترین میزان باروری در تاریخ کاشت دوم و همچنین بیشترین میزان تعداد دانه پوک در خوشه و وزن هزار گلچه پوک در تاریخ کاشت اول مشاهده شد و دیگر صفات فاقد تفاوت معنیدار در بین تاریخهای مختلف کاشت بودند. در بین ارقام نیز بیشترین عملکرد را رقم چمپا با متوسط 4/3795 کیلوگرم در هکتار دارا بود. با توجه به ضرایب همبستگی عملکرد دانه بیشترین همبستگی مثبت و معنیدار را بهترتیب با وزن هزار دانه (*779/0)، وزن دانههای هر خوشه (**755/0) و تعداد دانه پُر در خوشه (*403/0) داشت و نشاندهنده تأثیر مستقیم و زیاد این صفات در افزایش عملکرد و لزوم انجام پژوهشهای بیشتر در جهت افزایش عملکرد دانه میباشد.},
keywords_fa = {تنش, گرما, ارقام, برنج, دانه},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2270-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2270-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Khalaj, K. and Ahmadi, N. and Souri, M. K.},
title = {Effect of Calcium and Boron Foliar Application on Fruit Quality in Asian Pear Cultivar ‘KS10’},
abstract ={Calcium and boron as plant nutritional elements play major roles in plant physiological processes including regulating various cell and plant functions. Considering the importance of both elements, this study was conducted during 2010-2011 in the Experimental Asian Pear Orchard at Faculty of Agriculture, Tarbiat Modares University. Different concentrations of calcium chloride (0, 0.5 and 0.7 percent) and acid boric (0 and 0.5 percent) were used as foliar spray of Asian pear cultivar "KS10" during growing season. The results showed that foliar application of calcium and boron led to the improvement in physicochemical characteristics of pear fruits. Under treatment conditions, fruit tissue hardness increased, while total soluble solids decreased. Various concentrations of calcium resulted in decreasing fruit softening, although after 3-months' storage all treatments showed low fruit firmness. Total phenolic compounds decreased more significantly in control fruits compared to in fruits sprayed with calcium and/or boron during the storage. The highest and lowest levels of polyphenol oxidase activity were found in elements-sprayed fruits and non-sprayed ones respectively. In brief, calcium and boron application resulted in improving postharvest characteristics of Asian pear fruits and reducing internal browning symptoms.},
Keywords = {Internal browning, Polyphenol oxidase, Tissue firmness, Total phenolic compounds.},
volume = {4},
Number = {14},
pages = {89-97},
publisher = {},
title_fa = {اثرات محلولپاشی کلسیم و بور بر کیفیت میوه گلابی آسیایی رقم ‘KS10’},
abstract_fa ={کلسیم و بور بهعنوان عناصر مهم تغذیهای نقشهای ویژهای را در فرآیندهای فیزیولوژیکی گیاه و میوه بازی میکنند، که میتوان به استحکام دیواره سلولی و مشارکت در برخی از متابولیسمهای سلولی اشاره کرد. با توجه به اهمیت این دو عنصر، در این تحقیق اثر محلولپاشی با غلظتهای مختلف کلریدکلسیم (صفر، 5 و 7 در هزار) و اسید بوریک (صفر و 5 در هزار) در مرحله قبل از برداشت (در طی فصل رشد) روی میوه رقم ‘KS10’گلابی آسیایی در باغ تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس تهران مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج نشان داد که کاربرد کلسیم و بور باعث بهبود صفات فیزیکی و شیمیایی میوه میشوند. تحت تأثیر تیمارها، در زمان برداشت سفتی میوه افزایش یافت و سرعت افزایش مواد جامد محلول کاهش یافت. اگرچه سه ماه پس از نگهداری میوهها در سردخانه سفتی میوه در تمامی تیمارها کاهش یافت، ولی میوههایی که بیشترین میزان کلسیم و بور را دریافت کردهاند کمترین میزان نرم شدن بافت را نشان دادند. کاهش مقدار فنل کل در مدت انبارداری در میوههای تیمار شده کمترین مقدار بود، در حالیکه میوههای شاهد بیشترین کاهش فنل کل را نشان دادند. بیشترین و کمترین میزان فعالیت پلی فنل اکسیداز بهترتیب در میوههای شاهد و تیمار شده بهدست آمد. نتایج این آزمایش نشان داد که میوههای محلولپاشی شده کیفیت و عمر انباری بالاتری نسبت به میوههای شاهد داشتند و علائم قهوهای شدن نسبتاً کمتری را نشان دادند.},
keywords_fa = {پلی فنل اکسیداز, پلی فنل کل, سفتی بافت, قهوهای شدن داخلی},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2271-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2271-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Karimian, Z. and Tehranifar, A. and Bannayan, M. and Azizi, M. and Kazemi, F.},
title = {Predicting the Growth of Different Dimensions of Mulberry (Melia azedarach) and Chinaberry (Morus alba) in Urban Landscapes},
abstract ={Determination of growth rate and planting space of trees in urban spaces is needed for the planting design programs and land scape management. To determine the growth rate of two tree species, Chinaberry (Melia azedarach) and Mulberry (Morus alba), data was collected on different dimensions of these trees including, tree height, tree crown height and tree crown diameter at various ages at Pardis campus of Ferdowsi University of Mashhad during their growth. Regression analysis of these dimensions as a dependent variable and age as an independent variable produced different models that can be used for estimating the growth of the measured dimensions of these two species. The results showed that the highest regression coefficient among the models was linear, polynomial and exponential function, but logarithmic types were selected as the most acceptable model for estimating the growth of measured dimensions in the two tree species of Chinaberry (tree height with r2=0.87, crown height with r2=0.67, crown diameter with r2=0.67) and Mulberry (total height with r2=0.60, crown height with r2=0.40, crown diameter with r2=0.65). Also, in both species, the most increase in growth rate of measured dimensions for the 15 years old trees was found in crown diameter.},
Keywords = {Age, Chinaberry, Growth dimensions, Mulberry, Regression },
volume = {4},
Number = {14},
pages = {99-109},
publisher = {},
title_fa = {پیشبینی میزان رشد ابعاد مختلف زیتون تلخ(Melia azedarach) و توت زینتی (Morus alba) در فضای سبز شهری},
abstract_fa ={تعیین میزان رشد و فاصله کشت درختان در فضاهای سبز شهری امروزه به صورت یکی از ضرورتهای برنامههای طراحی کاشت و مدیریت فضای سبز در آمده است. به منظور تعیین میزان و سرعت رشد دو گونه درختی زیتون تلخ و توت زینتی دادهبرداری از ابعاد مختلف درخت شامل ارتفاع کل، ارتفاع تنه و قطر تاج درختان در سنین مختلف، در محوطه پردیس دانشگاه فردوسی مشهد و در طی فصل رشد سبز آنها انجام شد. تجزیه رگرسیون این ابعاد به عنوان متغیر وابسته با سن به عنوان متغیر مستقل مدلهای مختلفی را ایجاد کردند که میتوانند برای تخمین میزان رشد ابعاد اندازه گیری شده این دو گونه طی زمان مورد استفاده قرار گیرند. نتایج تجزیهها نشان داد که در بین مدلهای برارش شده، بالاترین ضرایب رگرسیون مربوط به توابع خطی، چند جملهای و نمایی است، اما تابع لگاریتمی به عنوان قابل قبولترین مدل برای تخمین ابعاد اندازهگیری شده در طی زمان در دو گونه زیتون تلخ (ارتفاع کل 87/0=R2، ارتفاع تنه 67/0=R2، قطر تاج 67/0=R2) و توت زینتی (ارتفاع کل 60/0= R2، ارتفاع تنه40/0=R2، قطر تاج 65/0=R2) معرفی شدند. همچنین در هر دو گونه بیشترین سرعت رشد ابعاد اندازهگیری شده همزمان با افزایش سن تا 15 سالگی در قطر تاج یا رشد عرضی شاخساره درختان دیده شد.},
keywords_fa = {ابعاد رشد, توت زینتی, زیتون تلخ, سن, رگرسیون},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2272-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2272-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Shariftabar, M. M. and EsmaeilzadehMoghaddam, M. and Khodarahmi, M. and Bozorghipoor, R.},
title = {A Study of Grain Yield Stability and Relations among Some Agronomic Traits in Durum Wheat Genotypes},
abstract ={In order to determine grain yield stability and yield components in durum wheat, 49 genotypes from International Durum Yield Nursery (IDYN), received from International Research Center for Maize and Wheat Improvement (CIMMYT) with one cultivar as check, were studied in an alpha lattice design with two replications at five locations including Karaj, Darab, Neishabour, Khorramabd and Gonbad. Grain yield stability analysis with AMMI and SHMM models revealed that four genotypes including 3, 10, 11 and 25 lines were more stable genotypes in this study. Based on AMMI model, Karaj station with high and negative loading of the first principal component and Khorramabad with high and positive loading of the first principal component, PCA1, did not display adaptability with any genotypes in this study. SHMM model revealed that the pattern of genotype clustering was a function of stability and adaptability of genotypes in the study locations. Path analysis revealed that the direct effect of biomass and harvest index on grain yield was high and significant. Among yield components, the number of spike per square meter showed high and positive direct effect on grain yield.},
Keywords = {Durum wheat, Grain yield, Path analysis, Stability},
volume = {4},
Number = {14},
pages = {111-121},
publisher = {},
title_fa = {بررسی پایداری عملکرد دانه و ارتباط بین برخی صفات زراعی در ژنوتیپهای گندم دوروم},
abstract_fa ={در این مطالعه بهمنظور بررسی عملکرد دانه و اجزاء آن و نیز پایداری عملکرد دانه در گندم دوروم، 49 ژنوتیپ مربوط به خزانه بینالمللی عملکرد گندم دوروم (IDYN)، دریافتی از مرکز تحقیقات بینالمللی ذرت و گندم (سیمیت)، بههمراه یک شاهد تجارتی در قالب طرح آزمایشی آلفا لاتیس با 2 تکرار و در 5 منطقه کرج، نیشابور، داراب، خرم آباد و گنبد مورد ارزیابی قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل پایداری عملکرد دانه بر مبنای دو روش AMMI و SHMM نشان داد که چهار ژنوتیپ 3 ، 25 ، 10 و11 ژنوتیپهایی با سازگاری عمومی بالاتر نسبت به سایر ژنوتیپها میباشند. بر مبنای روش AMMI، ایستگاه کرج بهدلیل داشتن مؤلفه اصلی اول بزرگ و منفی و ایستگاه خرم آباد بهدلیل داشتن مقدار بزرگ و مثبت برای آن با هیچیک از ژنوتیپها سازگاری اختصاصی نداشتند. نتایج SHMM، نشان داد که گروهبندی ژنوتیپها بر مبنای تابع رفتار آنها از جنبه پایداری و سازگاری با مکانهای مورد بررسی در این مطالعه انجام شده است. ضرایب مسیر نشان داد که بیوماس با اثر مستقیم 12/1، بیشترین توجیه کننده تغییرات عملکرد دانه در گندم دوروم این مطالعه بوده است. اثر مستقیم شاخص برداشت با 93/0 (01/0P≤) معنیدار بود و پس از عملکرد بیولوژیک، بیشترین اثر مستقیم را بر عملکرد دانه داشت. در بین اجزاء عملکرد بیشترین اثر مستقیم و مثبت به تعداد سنبله در مترمربع اختصاص یافت.},
keywords_fa = {گندم دوروم, عملکرد دانه, ضرایب مسیر, پایداری },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2273-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2273-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {KalantarAhmadi, S. A. and Ebadi, A. and Siadat, S. A.},
title = {Canola Cultivars\' Response to Sowing Date in Northern Khouzestan Conditions},
abstract ={This experiment was conducted in 2005-2006 at Safiabad Agricultural Research Center to assess the effects of sowing date on the yield of canola genotypes. The design was a split plot in a completely randomized block with 3 replications. Main plots consisted of 3 levels of sowing date (November 1st , November 16th and December 1st) and subplots included 7 canola cultivars (Hyola60, Hyola308, Hyola330, Hyola401, Hyola420, RGS003 and Option500). Grain yield was decreased by 5.72% and 21.27% in the second and third sowing dates compared with the first one, respectively. The results of interaction between sowing date and cultivars showed that the highest grain yield (5055.09 Kg/ha) at the first sowing date (Nov 1st) belonged to Hyola420 cultivar and the lowest grain yield (2360.68 Kg/ha) at the third sowing date (Dec 1st) to the Option500 cultivar. The number of pods per plant was decreased by 20.61% and 36.02% in the second and the third sowing dates compared with the first one, respectively. The highest (28.93) number of grains per pod belonged to Hyola401 cultivar sown on December 1st and the lowest (15.69) ) number of grains per pod belonged to Hyola60 cultivar sown on December 1st. Considering the results of the experiment, the sowing date of Nov 1st for Hyola420 cultivar, and Nov 1st and Nov 16th for other cultivars could be appropriate.},
Keywords = {Canola, Sowing date, Genotype, Heat, Yield. },
volume = {4},
Number = {14},
pages = {123-132},
publisher = {},
title_fa = {واکنش ارقام کلزا به تغییر تاریخ کاشت در شرایط شمال خوزستان},
abstract_fa ={بهمنظور بررسی مشکلات مراحل گلدهی و رسیدگی در تاریخ کاشتهای تأخیری که در خوزستان با درجه حرارتهای بالا مواجه است، آزمایشی در مرکز تحقیقات کشاورزی صفیآباد دزفول در سال زراعی 85-1384 بهمورد اجرا گذاشته شد تا اثرات تاریخ کاشت بر عملکرد ژنوتیپهای کلزا بررسی گردد. آزمایش بهصورت کرتهای یکبار خرد شده در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار بود. تاریخ کاشت بهعنوان عامل اصلی در سه سطح (ده آبان، بیست و پنج آبان و ده آذر) و فاکتور فرعی نیز شامل هفت ژنوتیپ کلزا (Hyola60 ، Hyola308، Hyola330 ، Hyola401 ،Hyola420 ،RGS003 وOption500) بود. عملکرد دانه در تاریخ کاشتهای دوم و سوم در مقایسه با تاریخ کاشت اول بهترتیب بهمیزان 72/5 و27/21 درصد کاهش یافت. نتایج مقایسه میانگینهای مربوط به اثر متقابل تاریخ کاشت و رقم نشان داد که بیشترین عملکرد دانه (09/5055 کیلوگرم در هکتار) در تاریخ کاشت اول (10 آبان ماه) به رقم Hyola420 و کمترین عملکرد دانه (68/2360 کیلوگرم در هکتار) در تاریخ کاشت سوم (10 آذرماه) به رقم Option500 اختصاص یافت. تعداد خورجین در بوته نیز بهمیزان 61/20 و 02/36 بهترتیب در تاریخ کاشتهای دوم و سوم در مقایسه با تاریخ کاشت اول کاهش یافت. بیشترین تعداد دانه در خورجین در تاریخ کاشت سوم (10 آذر) با میانگین 93/28 دانه در خورجین به رقم Hyola401 مشاهده گردید و البته کمترین تعداد دانه در خورجین (69/15) نیز در تاریخ کاشت سوم (10 آذر) به رقم Hyola60 اختصاص یافت .با توجه به نتایج آزمایش تاریخ کاشت10 آبان را برای رقم Hyola420 و برای سایر ارقام مورد آزمایش تاریخ کاشت های 10 و 25 آبان مناسب میباشد},
keywords_fa = {کلزا, تاریخ کاشت, ژنوتیپ, گرما, عملکرد},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2274-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2274-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Karmollachaab, A. and Bakhshandeh, A. and Gharineh, M. H. and MoradiTelavat, M. R. and Fathi, G.},
title = {Effect of Silicon application on Morpho-physiological Characteristics, Grain Yield and Nutrient Content of Bread Wheat under Water Stress Conditions},
abstract ={In order to investigate the effect of silicon application on some physiological characteristics, yield and yield components, and grain mineral contents of bread wheat (Triticum aestivum) under water stress condition, an experiment was conducted in Ramin Agriculture and Natural Resources University, Khuzestan, in 2012. The experiment was arranged in split-plots design in RCBD (Completely Randomized Blocks Design) with three replications. Treatments consisted of drought stress (irrigation after 25, 50 and 75% depletion of Available Water Content) in main plots and silicon (0, 10, 20 and 30 Kg Si ha-1) arranged in sub-plots. Results showed that the effect of drought stress was significant on most traits and led to the increase of electrolyte leakage (EL), cuticular wax, leaf and grain silicon content and grain nitrogen content. But drought led to negative impacts on grain yield and its components, and leaf potassium content, i.e. moderate and severe stresses reduced yield by 17% and 38% compared to control, respectively. Effect of silicon application was significant on all traits except for spike per square meter. Silicon had the greatest impact on EL and led to 35% decrease in this trait. Also, silicon led to increase in leaf and grain silicon contents and grain K content and grain yield and yield components, when applied at 30 kg ha-1. Generally, application of 30 kg ha-1 of silicon led to 6 and 14% increases of grain yield at the presence of moderate and severe drought stresses, respectively. Thus, given the abundance of silicon it can be used as an ameliorating element for planting bread wheat in drought-prone conditions.},
Keywords = {Drought stress, Grain yield, Physiological characteristics, Silicon application.},
volume = {4},
Number = {14},
pages = {133-145},
publisher = {},
title_fa = {اثر مصرف سیلیسیوم بر صفات مرفوفیزیولوژیک، عملکرد و محتوای عناصر معدنی دانه گندم تحت شرایط تنش خشکی},
abstract_fa ={بهمنظور بررسی تأثیر سیلیسیوم بر برخی صفات فیزیولوژیک، عملکرد و اجزای آن و کیفیت دانه گندم رقم چمران در شرایط تنش خشکی، آزمایشی در سال زراعی 91-1390 در مزرعه دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی رامین خوزستان بهصورت کرتهای خرد شده در قالب بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار اجرا گردید. در این آزمایش سطوح تنش خشکی (آبیاری پس از تخلیه 25، 50 و 75 درصد رطوبت قابل استفاده خاک) در کرتهای اصلی و سیلیسیوم (صفر، 10، 20 و 30 کیلوگرم سیلیس خالص در هکتار) (از منبع پتاسیم سیلیکات) در کرتهای فرعی جای داده شدند. نتایج نشان داد که تنش خشکی باعث افزایش میزان نشت الکترولیتی، موم کوتیکول، محتوای سیلیسیوم برگ و دانه و نیتروژن دانه شد، اما بر صفات عملکرد و اجزای آن و محتوای پتاسیم دانه تأثیر منفی داشت. تنش ملایم و شدید باعث کاهش بهترتیب 17 و 38 درصد عملکرد نسبت به شاهد بدون تنش شد. اثر کاربرد سیلیسیوم به جز بر صفت تعداد سنبله در مترمربع، بر سایر صفات معنیدار بود. سیلیسیوم بیشترین تأثیر را بر میزان نشت الکترولیتی داشته و سبب کاهش 35 درصدی این شاخص گردید. همچنین مصرف 30 کیلوگرم سیلیسیوم سبب افزایش محتوای در برگ و دانه، پتاسیم دانه و عملکرد و اجزای آن شد. میزان افزایش عملکرد دانه با مصرف 30 کیلوگرم سیلیسیوم، 6 درصد بوده و در تنش شدید این میزان به 14 درصد افزایش یافت. بنابراین با توجه به فراوانی و در دسترس بودن سیلیسیوم، مصرف این عنصر در شرایط تنش میتواند بهعنوان یک عنصر مفید برای گیاه گندم مورد استفاده قرار گیرد.},
keywords_fa = {تنش خشکی, صفات فیزیولوژیکی, کاربرد سیلیسیوم, عملکرد دانه گندم},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2275-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2275-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Gorgi, M. and Zahedi, M. and Eshghizadeh, H. R.},
title = {Relationship between Responses of Safflower Genotypes to Salinity at Germination and Vegetative Growth Stages},
abstract ={This study was carried out in two separate experiments in order to evaluate the responses of different safflower (Carthamus tinctorius L.) genotypes to salinity at germination and vegetative growth stages. In both experiments, thirteen safflower genotypes were investigated under non-saline and saline conditions (100 mM sodium chloride). Germination experiment was done in the seed laboratory and the experiment regarding the response of plants at vegetative stage was carried out inside a research greenhouse, Faculty of Agriculture, Isfahan University of Technology, using hydroponic culture in 2009. In this experiment, the germination rate and percentage, the root and shoot length of germinating seeds, plant height, leaf area, shoot and root dry matter were decreased under the salt treatment. The effect of salinity was not significant on shoot/root weight ratio. The interaction effects of salinity and genotype were significant on germination traits, plant height, and root dry weight. The reductions in shoot dry matter in saline compared to non saline treatment were about 32 percent for the most tolerant (A1) and about 60 percent for the least tolerant genotype (C121). Considering all traits evaluated in this study, genotypes E1431, A1, and LRV51-51 at germination stage and genotypes IL111, A1, and Arak2811 at vegetative stage were the most tolerant compared to other tested genotypes when subjected to the salinity level of 100 mM sodium chloride. Except for genotype A1, no significant relationship was found between salinity tolerance of safflower genotypes at germination and vegetative growth stages.},
Keywords = {Germination, Vegetative growth, Genotypes, Salinity, Safflower.},
volume = {4},
Number = {14},
pages = {147-159},
publisher = {},
title_fa = {ارزیابی ارتباط بین تحمل به شوری ژنوتیپهای مختلف گلرنگ در دو مرحله جوانهزنی و رشد رویشی},
abstract_fa ={این تحقیق طی دو آزمایش جداگانـه بهمنظور ارزیابی واکنش ژنوتیپهای گلرنگ به تنش شوری در مراحل جوانهزنی و رشد رویشی و نیز تعیین ارتباط بین تحمل به شوری در این دو مرحله، انجام گرفت. در هر دو آزمایش 13 ژنوتیپ گلرنگ در دو سطح شوری صفر و 100 میلیمولار محلول کلرید سدیم مورد بررسی قرار گرفتند. آزمایش جوانهزنی در آزمایشگاه تحقیقات بذر و آزمایش ارزیابی رشد رویشی ژنوتیپها با استفاده از روش کشت هیدروپونیک در داخل گلخانهی پژوهشی دانشکده کشاورزی دانشگاه صنعتی اصفهان در سال 1389 انجام گرفت. در این تحقیق مقادیر مربوط به درصد و سرعت جوانهزنی، طول ساقهچه و ریشهچه، ارتفاع گیاه، سطح برگ، وزن خشک اندام هوائی و ریشه در اثر شوری کاهش یافت. تأثیر شوری بر نسبت وزن اندام هوائی به ریشه معنیدار نبود. برهمکنش شوری و ژنوتیپ بر درصد و سرعت جوانهزنی، طول ساقهچه و ریشهچه، ارتفاع گیاه و وزن خشک ریشه معنیدار بود. میزان کاهش وزن خشک اندام هوائی در شرایط شور نسبت به شاهد برای متحملترین ژنوتیپ (A1) حدود 32 درصد و برای حساسترین ژنوتیپ (C121) حدود 60 درصد بود. در شرایط این آزمایش با در نظر گرفتن مجموع صفات اندازهگیری شده برای هر مرحله رشد بهترتیب ژنوتیپهای E1431، A1 وLRV51-51 در مرحله جوانهزنی و ژنوتیپهای IL111، A1 و اراک 2811 در مرحله رشد رویشی نسبت به سایر ژنوتیپها بیشترین تحمل را به شوری 100 میلیمولار کلرید سدیم نشان دادند. بهطورکلی، به استثنای ژنوتیپ A1، بین تحمل به شوری ژنوتیپهای گلرنگ در مرحله جوانهزنی با تحمل به شوری در مرحله رشد رویشی همبستگی معنیداری مشاهده نشد.},
keywords_fa = {جوانهزنی, رشد رویشی, ژنوتیپ, شوری, گلرنگ},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2276-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2276-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Zarbafi, S. S. and Rabiei, B. and Allahgholipour, M.},
title = {Genetic Analysis of Grain Yield Related Traits in Rice},
abstract ={To determine gene action and heritability of grain yield related traits in rice, six rice varieties including Hashemi, Vandana, Kadous, Hassani, Shahpasand and IR36 were crossed in a diallel design in 2010. The parents and seeds of F1 generation (36 genotypes) were grown in a completely randomized block design with three replications at the Research Field of the Rice Research Institute of Iran-Rasht in 2011. In this experiment, the yield related traits including grain yield, number of panicles per plant, number of spikelet’s per panicle, 1000-grain weight, plant height, panicle length and flag leaf area were measured in each experimental unit. Evaluation of the gene action based on the Hayman graphical method indicated that 1000-grain weight was controlled by partial dominance effect and the other attributes were controlled by complete dominance to over-dominance effects. Broad-sense heritability varied from 54.91% to 99.84% for flag leaf area and plant height, respectively and narrow-sense heritability ranged from 26.04% to 88.68% for panicle length and 1000-grain weight, respectively. Results of this research showed that the additive gene effect can be used to improve several traits including 1000-grain weight, but utilizing the heterosis phenomenon and hybrid production is recommended to improve the remaining traits in the studied population.},
Keywords = {Diallel, Gene action, Hayman graphical analysis, Heritability, Rice },
volume = {4},
Number = {14},
pages = {161-173},
publisher = {},
title_fa = {تجزیه ژنتیکی صفات مرتبط با عملکرد دانه در برنج},
abstract_fa ={بهمنظور تعیین نوع عمل ژنها و برآورد وراثتپذیری صفات مرتبط با عملکرد دانه در برنج، شش ژنوتیپ برنج به اسامی هاشمی، واندانا، کادوس، حسنی، شاهپسند و ‘ IR36 ’به صورت دایآلل کامل در سال زراعی 1389 تلاقی داده شدند. والدین و بذور 1F بهدست آمده (مجموعاً 36 تیمار) در سال زراعی 1390 در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه پژوهشی مؤسسه تحقیقات برنج کشور (رشت) کشت شدند و صفات مرتبط با عملکرد شامل عملکرد دانه، تعداد خوشه در بوته، تعداد خوشهچه در خوشه، وزن هزار دانه، ارتفاع بوته، طول خوشه و مساحت برگ پرچم مورد ارزیابی قرار گرفتند. بررسی اثر ژنها براساس تجزیه گرافیکی هیمن، نشاندهندهی حضور اثرات غالبیت ناقص در کنترل صفت وزن هزار دانه بود، اما سایر صفات مورد بررسی تحت تأثیر اثرات غالبیت کامل تا فوق غالبیت ژنها بودند. وراثتپذیری عمومی صفات بین 91/54% برای صفت مساحت برگ پرچم تا 84/99% برای صفت ارتفاع بوته و وراثتپذیری خصوصی صفات بین 04/26% برای صفت طول خوشه تا 68/88% برای صفت وزن هزاردانه متغیر بود. نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که برای اصلاح جمعیت مورد مطالعه از نظر بعضی از صفات نظیر وزن هزاردانه میتوان از اثر افزایشی ژنها استفاده نمود، اما برای صفات دیگر استفاده از پدیده هتروزیس و روش تولید هیبرید روش مناسبی برای اصلاح جمعیت خواهد بود.},
keywords_fa = {برنج, تجزیه و تحلیل گرافیکی هیمن, دایآلل, عمل ژن و وراثتپذیری},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2277-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2277-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Javanmard, A. and MohammadiNasab, A. D. and Javanshir, A. and Moghaddam, M. and Janmohammadi, H. and Nasiri, Y. and Shekari, F.},
title = {Evaluation of Maize Neutral Detergent Fiber (NDF), Acid Detergent Fiber (ADF), Total Digestible Nutrients (TDN), Dry Matter Intake (DMI) and Net Energy for Lactation (NEL) in Intercropping},
abstract ={In order to study the effect of different intercropping combinations on some maize qualitative traits, an experiment was conducted as a completely randomized block design with three replications in Agricultural Research Station, Faculty of Agriculture, University of Tabriz, Iran, in 2006 and 2007. Two maize (Zea mays L.) hybrids (704, 301), vetch (Vicia villosa), bitter vetch (Vicia ervilia), berseem clover (Trifolium alexandrinum L.) and common bean (Phaseolus vulgaris) single crops as well as intercrops of maize hybrids with legumes were used. The results showed that neutral detergent fiber and acid detergent fiber of forage maize in intercropping with legume decreased. The lowest neutral detergent fiber (NDF) was obtained from 301 hybrid-vetch mixture and 301 hybrid –bitter vetch mixture. The NDF was used to predict DMI and was negatively correlated with DMI, which means that when NDF is low the quality and DMI are high. Also, the lowest ADF content was achieved in intercropping of 301 hybrid with bitter vetch, vetch and bean. As ADF decreased there was an increment in TDN, which means that animals are able to utilize the nutrients present in the forage. In conclusion, with the decrease of NDF and ADF in intercrops, DMI, TDN and net energy for lactation (NEL) content increased. Intercropping of maize with legume improved the forage quality in terms of TDN, DDM, NEL, NDF and ADF concentrations, as compared with the single cropping of maize.},
Keywords = {Forage quality, Intercropping, Legume, Maize (Zea mays L.).},
volume = {4},
Number = {14},
pages = {175-190},
publisher = {},
title_fa = {ارزیابی غلظت دیواره سلولی، دیواره سلولی بدون همیسلولز، کل ماده مغذی قابل هضم، ماده خشک مصرفی و انرژی ویژه شیردهی ذرت علوفهای در کشت مخلوط},
abstract_fa ={بهمنظور بررسی اثر ترکیبات مختلف کشت مخلوط بر برخی ویژگیهای کیفی علوفه ذرت، آزمایشی بهصورت بلوکهای کامل تصادفی در سه تکرار به مدت دو سال (1385 و 1386) در ایستگاه تحقیقات کشاورزی دانشگاه تبریز اجرا گردید. تیمارها کشت خالص شبدر برسیم، ماشک گل خوشهای، لوبیا، گاودانه و دو هیبرید ذرت (هیبرید سینگل کراس 704 و 301) در تراکم مطلوب و همچنین کشت مخلوط هیبرید ذرت 704 و 301 با هر یک از این لگومها بهصورت افزایشی کامل را شامل میشد. نتایج نشان داد غلظت دیواره سلولی یا الیاف نامحلول در شوینده خنثی (NDF) و دیواره سلولی بدون همیسلولز یا الیاف نامحلول در شوینده اسیدی (ADF) ذرت در کشت مخلوط با لگومها کاهش مییابد. کمترین میزان NDF در کشت مخلوط ذرت 301 با ماشک گل خوشهای و گاودانه حاصل شد. بهدلیل همبستگی منفی بالا در بین NDFو DMI (ماده خشک مصرفی)، وقتی که میزان NDF ذرت در کشت مخلوط کاهش یافت، DMI آن افزایش پیدا کرد. همچنین کمترین میزان ADF متعلق به کشت مخلوط هیبرید 301 با گاودانه، ماشک گلخوشهای و لوبیا بود. بنابراین، با کاهش غلظت ADF، میزان TDN (کل ماده مغذی قابل هضم) افزایش یافت. زیرا TDN بیانگر مواد غذایی قابل دسترس برای دام است و بهمیزان غلظت ADF علوفه ذرت بستگی دارد. در نتیجه با کاهش NDF و ADF علوفه، میزان TDN، DMI و NEL (انرژی ویژه شیردهی) ذرت افزایش یافت. بنابراین کشت مخلوط ذرت با لگوم کیفیت علوفه را براساس NDF، ADF، TDN، DMI و NEL در مقایسه با کشت خالص ذرت بهبود بخشید.},
keywords_fa = {کشت مخلوط, کیفیت علوفه, لگوم, ذرت. },
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2278-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2278-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Pakar, N. and Anosheh, H. P. and Emam, Y.},
title = {The Effect of Different Concentrations of Salicylic Acid on Qualitative and Quantitative Characteristics of Barley under Salt Stress Conditions},
abstract ={The current study was conducted to evaluate the effect of different salicylic acid levels on salinity tolerance of barley as a factorial experiment based on a completely randomized design in the controlled conditions in College of Agriculture, Shiraz University, in 2013. In this study, the effects of four salicylic acid concentrations (0.0, 0.5, 1.0 and 1.5 mM) were examined on growth, yield, yield components, ions content, and activity of antioxidant enzymes of barley (cv. Reyhane) under five salt stress conditions (tapwater as control, 5, 10, 15 and 20 dS m-1). The results showed that salt stress caused a significant reduction in plant height (%41.1), leaf area (%23.4), grain number per ear (%19.5), dry weight (%26.8), grain yield (%34.6), and shoot potassium concentration (%28.2). Furthermore, salinity significantly increased shoot sodium concentration (%239.4), activity of catalase (%46.0), superoxide dismutase (%256.6), and peroxidase (%760.3). Salicylic acid, depending on the concentration, had a positive effect on growth and other measured traits, with the highest effect found in 1.0 and 1.5 mM salicylic acid in most cases. The interactions also showed that salicylic acid application and increase of its concentration compensated for some negative impact of salt stress on growth, yield, ions content and activities of antioxidant enzymes. By contrast, 0.5 mM salicylic acid had no significant effect. Overall, the result of this study indicated that exogenous application of salicylic acid increases salinity tolerance of barley, with a change in sodium/potassium absorption, as well as, an increase in the activity of antioxidant enzymes.},
Keywords = {Antioxidant, enzymes, potassium, sodium.},
volume = {4},
Number = {14},
pages = {191-202},
publisher = {},
title_fa = {اثر غلظتهای متفاوت سالسیلیکاسید بر ویژگیهای کمی و کیفی جو در شرایط تنش شوری},
abstract_fa ={پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر غلظتهای متفاوت سالیسیلیکاسید بر تحمل به شوری جو بهصورت یک آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی در محیط کنترل شده در دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز در سال 1392 طراحی و اجرا شد. در این پژوهش تأثیر چهار غلظت متفاوت سالیسیلیک اسید (صفر، 5/0، 0/1 و 5/1 میلیمولار) بر رشد، عملکرد، اجزای عملکرد، محتوای عناصر و فعالیت آنزیمهای آنتیاکسیدانی جو رقم ریحان در پنج سطح شوری ( آب شهر بهعنوان شاهد، 5، 10، 15 و 20 دسیزیمنس بر متر) بررسی شد. نتایج نشان داد که تنش شوری سبب کاهش معنیدار ارتفاع بوته (1/41%)، سطح برگ (4/23%)، تعداد دانه در سنبله (5/19%)، وزن خشک شاخساره (8/26%)، عملکرد دانه (6/34%) و غلظت پتاسیم شاخساره (2/28%) گردید. بهعلاوه، شوری غلظت سدیم شاخساره (4/239%) و همچنین فعالیت آنزیمهای کاتالاز (0/46%)، سوپراکسیددیسموتاز (6/256%) و پراکسیداز (3/760%) را افزایش داد. سالیسیلیک اسید، بسته به غلطت کاربرد، تأثیر مثبتی بر رشد و سایر صفات اندازهگیری شده داشت، بهطوریکه در اغلب موارد بیشترین تأثیر مربوط به غلظتهای 0/1 و 5/1 میلیمولار بود. برهمکنشها نیز نشان داد که با کاربرد سالیسیلیک اسید و افزایش غلظت آن بخشی از تغییرات منفی شوری بر رشد، عملکرد، محتوای یونها و فعالیت آنزیمهای آنتیاکسیدان جبران گردید؛ درحالیکه غلظت 5/0 میلیمولار تأثیری معنیداری نداشت. بهطورکلی نتایج این پژوهش نشان داد که کاربرد محلولپاشی سالیسیلیک اسید منجر به افزایش تحمل جو به تنش شوری، از راه تغییر نسبت جذب یونهای سدیم و پتاسیم و همچنین افزایش فعالیت آنزیمهای آنتیاکسیدانت گردید.},
keywords_fa = {آنزیم, آنتیاکسیدان, پتاسیم, سدیم},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2279-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2279-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Harfi, T. and Tabatabai, S. J.},
title = {Effect of Nitrogen Level on Growth, and Relationships between Petiole Nitrate Level, Leaf Chlorophyll Index, and Hypocotyl Nitrate Level of Radish},
abstract ={The aim of this study was measuring nitrate and leaf chlorophyll content in aerial parts of plant, from which we can predict the hypocotyl nitrate content of radish. A factorial experiment in a completely randomized design with five replicates was carried out on two varieties of radish (Cherry Belle and Sparker). Plants were grown in perlite containing pots and were treated with five levels of N (0, 25, 50, 100 and 200 mg/l). Vegetative traits including leaf area, leaf and hypocotyl fresh and dry weight, hypocotyl length and diameter, and hypocotyl and petiole nitrate levels in fresh and dry matter, soluble solids in hypocotyl and petioles, and leaf chlorophyll index were measured. A positive correlation between leaf chlorophyll index and nitrate level in hypocotyl dry matter was observed at harvest time (r2 sparkler = 0.841, r2 cherry belle = 0.869). Significant positive correlations were also found between hypocotyl and petiole nitrate level in fresh matter, and between leaf and nitrate level in hypocotyl dry matter. Based on equations obtained from this study, we can claim that increase per unit in petiole nitrate content could result in the increase of 0.212 and 0.266 units in hypocotyl nitrate content, respectively, in Cherry belle and Sparkler varieties. Results showed that petiole sap test is a rapid and valid technique for describing nitrate status of radish plants.},
Keywords = {Radish, Nitrate, Total soluble solids, Chlorophyll, Nitrate meter},
volume = {4},
Number = {14},
pages = {203-213},
publisher = {},
title_fa = {تأثیر مقادیر مختلف نیتروژن بر رشد و بررسی رابطه نیترات دمبرگ و شاخص کلروفیل با نیترات هیپوکتیل تربچه},
abstract_fa ={هدف اصلی از این آزمایش اندازهگیری نیترات قسمت هوایی گیاه و میزان کلروفیل برگها است که از طریق آن بتوان نیترات هیپوکتیل را پیشبینی نمود. آزمایش بهصورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با ٥ سطح نیتروژن (0،25، ٥٠، ١٠٠ و 200 میلیگرم در لیتر) و ٥ تکرار با دو رقم تربچه (Cherry Belle و Sparkler) در گلدانهای حاوی پرلایت انجام شد. پارامترهای اندازهگیری شده در این تحقیق شامل: ویژگیهای رویشی (سطح برگ، وزن تر و خشک برگ، هیپوکتیل و طول و قطر هیپوکتیل)، نیترات وزن تر دمبرگ و هیپوکتیل، نیترات وزن خشک برگ و هیپوکتیل، مواد جامد محلول هیپوکتیل و دمبرگ و شاخص کلروفیل برگ بود. در این تحقیق همبستگی مثبت در سطح احتمال پنج درصد بین شاخص کلروفیل برگ و نیترات ماده تر هیپوکتیل در زمان برداشت بین ارقام مشاهده شد (896/0 cherry bell=2r و 841/0 SPARKLER= 2r) و همبستگی مثبت بین نیترات ماده تر هیپوکتیل و دمبرگ و بین نیترات ماده خشک هیپوکتیل و برگ تربچه وجود داشت. براساس معادلات بهدست آمده به ازای افزایش 1 واحد نیترات دمبرگ، نیترات هیپوکتیل 212/ واحد در رقم Cherry Bell و 266/0 واحد در رقم Sparkler افزایش یافت. نتایج نشان داد که تست شیره دمبرگ، تکنیک سریع و با ارزش برای اطلاع از وضعیت نیترات تربچه است.},
keywords_fa = {تربچه, نیترات, مواد جامد محلول, کلروفیل, نیترات سنج},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2281-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2281-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Attar, S. F. and Mohammadkhani, A. and Houshmand2, S.},
title = {Effect of Salt Stress on Seed and Oil Yield, Chlorophyll and Proline Content in Three Local Populations of Castor Bean (Ricinus communis L.) in Controlled Environment},
abstract ={The experiment was conducted in 2012 to evaluate the effect of salinity stress on oil percent, oil yield, seed yield and some physiological charactristics on three local populations of castor bean (Ricinus communis L.), at the University of Shahrekord, Iran. Experiment was carried out with three replications in a completely randomized design including five levels of salinity (1.2, 2, 2.6, 3.8 and 4.8 dS/m in soil saturation paste) as the first factor and castor populations (Shiraz, Kerman and Urumieh) as the second factor. The effect of salinity was statistically significant (α>0.01) on seed yield, oil percent and oil yield, chlorophyl a, chlorophyll b and proline, while a significant effect (α>0.05) was observed for total chlorophyl. The results also showed that different populations had a significant difference (α>0.01) with regard to all studied factors. The highest and the lowest proline content were observed for Kerman and Shiraz populations, respectively. Increasing salinity increased the leaf proline content while it decreased the chlorophyll content was decreased. At low salinity levels, Shiraz population resulted to the highest seed and oil yield. However, with increasing salinity, seed yield and oil content of Shiraz population was less than other populations. Although more research is needed in this respect, but it seems that in castor been Shiraz population for soils with a low salinity and Kerman population for more saline conditions can be recommended.},
Keywords = {Salinity, Oil, Castor bean, Chlorophyll, Proline.},
volume = {4},
Number = {14},
pages = {215-227},
publisher = {},
title_fa = {اثر تنش شوری بر عملکرد دانه و روغن، میزان کلروفیل و پرولین در سه توده محلی کرچک (Ricinus communis L.) در شرایط کنترل شده},
abstract_fa ={این آزمایش در سال 1391 بهمنظور بررسی اثر تنش شوری بر درصد و عملکرد روغن، عملکرد دانه و برخی شاخصهای فیزیولوژیکی سه توده گیاه کرچک (Ricinus communis L. ) در دانشگاه شهرکرد به اجرا در آمد. آزمایش بهصورت فاکتوریل در قالب طرح پایه کاملاً تصادفی در سه تکرار اجرا شد. تیمارهای آزمایشی شامل پنج سطح شوری با استفاده از کلرید سدیم (2/1 (شاهد)، 2، 6/2، 8/3 و 8/4 دسیزیمنس بر متر عصاره اشباع خاک) بهعنوان فاکتور اول و سه توده محلی کرچک (شیراز، کرمان و ارومیه) بهعنوان فاکتور دوم در نظر گرفته شدند. عملکرد دانه، درصد و عملکرد روغن، میزان کلروفیل کل، aو b و همچنین میزان پرولین اندازهگیری شد. بر اساس نتایج تجزیه واریانس، اثر شوری بر عملکرد دانه، درصد و عملکرد روغن، پرولین، کلروفیل a و b در سطح احتمال یک درصد و بر میزان کلروفیل کل در سطح احتمال پنج درصد معنیدار بود. تودهها از نظر میزان پرولین، کلروفیل a،b و کلروفیل کل تفاوت معنیداری در سطح احتمال یک درصد نشان دادند. مقایسه میانگینها نشان داد که توده ارومیه و کرمان بدون تفاوت معنیدار پرولین بیشتری در مقایسه با توده شیراز دارا بودند. بهطورکلی با افزایش سطوح شوری، میزان پرولین افزایش، ولی میزان کلروفیل a، b و کل کاهش یافت. در سطوح پایین شوری بیشترین عملکرد دانه و روغن مربوط به توده شیراز بود ولی با افزایش شوری، این توده بیشتر تحت تأثیر منفی قرار گرفت و عملکرد دانه و روغن آن از دو توده دیگر کمتر شد. اگرچه در این زمینه مطالعه بیشتری نیاز است ولی بهنظر میرسد که برای شرایط غیر شور توده شیراز، ولی برای مناطق با آب و یا خاک شور، توده کرمان قابل توصیه میباشند.},
keywords_fa = {شوری, روغن, کرچک, کلروفیل, پرولین},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2282-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2282-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Majidi, M. M. and Bahrami, S.},
title = {Effects of Pollination System and Water Deficit on Bromus Inermis},
abstract ={This research was conducted to study the amount of self- incompatibility in 25 genotypes of Bromus inermis, under two water environments (non-stress and drought stress) in a completely randomized block design. For this purpose, half of the panicles of each genotype were bagged for obligate selfing and the others were allowed to open pollination. Results showed that under non-stress condition the average number of seeds per panicle for open pollination was 161.4 and for selfing mode was 5.6, indicating the high rate of self-incompatibility in this grass. Under drought stress condition, these values were 142.8 and 4.7, respectively, showing the effect of relative environmental conditions (drought stress) on seed production in regard to both the selfing and crossing. The same trend was also observed for seed weight. Under non-stress condition, variation among genotypes for seed weight per panicle was more than the stress condition. High variability was observed among genotypes for self-compatibility index, and thus the genotypes with the highest and lowest incompatibility index were determined.},
Keywords = {Bromus inermis, Self- incompatibility, Drought stress.},
volume = {4},
Number = {14},
pages = {229-238},
publisher = {},
title_fa = {مطالعه نحوه گردهافشانی و تأثیر کم آبی بر آن در ژنوتیپهای Bromus inermis},
abstract_fa ={این پژوهش با هدف مطالعه میزان خودناسازگاری و نحوه گردهافشانی در دو محیط رطوبتی (عدم تنش و تنش خشکی) روی 25 ژنوتیپ برومگراس نرم در قالب طرح بلوک کامل تصادفی در سال 1391 در مزرعه دانشگاه صنعتی اصفهان انجام شد.بدین منظور نیمی از خوشههای هر ژنوتیپ جهت انجام خودگشنی اجباری پاکت شدند و به نیم دیگر اجازه گردهافشانی آزاد داده شد. نتایج نشان داد که میانگین تعداد دانه در خوشه تحت شرایط عدم تنش برای شرایط دگرگشنی 4/161 و برای حالت خودگشنی 60/5 عدد بود که حاکی از میزان بالای خودناسازگاری در این گونه است. تحت شرایط تنش خشکی این مقادیر بهترتیب 8/142 و 76/4 عدد بود که حاکی از تأثیر شرایط محیطی (تنش رطوبتی) بر تولید بذر در هر دو شرایط خودگشنی و دگرگشنی است. همین روند برای وزن دانه در خوشه نیز مشاهده گردید. برای صفت وزن دانه در خوشه در شرایط عدم تنش نسبت به شرایط تنش تنوع و پراکندگی بین ژنوتیپها بیشتر بود. تنوع بالایی بین ژنوتیپها از نظر شاخص خودسازگاری مشاهده گردید. بهطوریکه ژنوتیپهای دارای بیشترین و کمترین خودسازگاری مشخص گردید.},
keywords_fa = {بروموس, خود ناسازگاری گیاه, کم آبی},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2283-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2283-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}
@article{
author = {Askary, M. and HosseinkhaniHezave, SH. and Amini, F.},
title = {Effects of Sulphur Dioxide Pollution on Biochemical Parameters of Alfalfa (Medicago Sativa) Inoculated with Rhizobium},
abstract ={Sulphur dioxide (SO2) is one of the major atmospheric contaminant that induces negatively effects in the cellular biochemistry and physiology of the plants. However, Rhizobium inoculation can cause increas in plant resistance to abiotic and biotic stresses. In this study, effects of different concentrations of Sulphur dioxide gas (0, 0.5, 1, 1.5 and 2 ppm) on photosynthetic pigments, proline, protein, sulphur, potassium and phosphorus of inoculated alfalfa with Rhizobium (native and standard strains) were evaluated in Arak city. The Results showed that high concentrations of Sulphur dioxide (1, 1.5 and 2 ppm) caused a decline in photosynthetic pigments, protein, potassium and phosphorus and an increase in sulphur and proline content of alfalfa plant in compared to the controls. In low concentration of SO2 (0.5 ppm), the increase in photosynthetic pigments, protein, potassium and phosphorus were observed. Rhizobium inoculation itself caused an increase in photosynthetic pigments, protein, potassium and phosphorus contents but did not effect on the proline content and sulfur uptake. Inoculation of alfalfa with two strains of Rhizobium decreased induced effects of high concentrations of SO2 on these biochemical parameters significantly (at 0.01 level) in comparison with the control plants. Therefore, rhizobial inoculant be able to increase host plants resistance to SO2 pollution stress and have been applied as a biofertilizer.},
Keywords = {Air pollution, Essential elements, Photosynthetic pigment, Proline, Protein, Rhizobia inoculant.},
volume = {4},
Number = {14},
pages = {239-250},
publisher = {},
title_fa = {اثرات آلودگی دیاکسیدگوگرد بر برخی ویژگیهای بیوشیمیایی یونجه (Medicago sativa) تلقیح شده با ریزوبیوم},
abstract_fa ={دیاکسیدگوگرد (SO2) یکی از آلایندههای مهم اتمسفر است که سبب القاء اثرات منفی در فیزیولوژی و بیوشیمی سلولی گیاهان میشود. از طرفی تلقیح ریزوبیومی میتواند سبب افزایش مقاومت گیاه نسبت به تنشهای زیستی و غیر زیستی شود. در این مطالعه، اثرات غلظتهای مختلف گاز دیاکسیدگوگرد (0، 5/0، 1، 5/1 و ppm 2) بر میزان رنگیزههای فتوسنتزی، پرولین، پروتئین، گوگرد، پتاسیم و فسفر گیاه یونجه تلقیحیافته با ریزوبیوم (سویه بومی و استاندارد) در شهر اراک ارزیابی شد. نتایج نشان داد که غلظتهای بالای دیاکسیدگوگرد (1، 5/1 و 2ppm) سبب کاهش میزان رنگیزههای فتوسنتزی، پروتئین، پتاسیم، فسفر و افزایش مقدار گوگرد و پرولین در مقایسه با گیاهان کنترل شد. در غلظت پایین گاز SO2 ( ppm5/0) افزایش میزان رنگیزههای فتوسنتزی، پروتئین، پتاسیم و فسفر مشاهده شد. تلقیح ریزوبیومی بهتنهایی سبب افزایش میزان رنگیزههای فتوسنتزی، پروتئین، پتاسیم و فسفر شد ولی بر مقدار پرولین و جذب عنصر گوگرد تأثیر معنیداری نداشت. تلقیح یونجه با دو سویه ریزوبیوم تغییرات ناشی از غلظتهای بالای گاز SO2 را بر این شاخصهای بیوشیمیایی بهطور معنیداری (در سطح 01/0) در مقایسه با گیاهان شاهد کاهش داد. بنابراین مایه تلقیح ریزوبیومی میتواند مقاومت گیاهان میزبان را نسبت به تنش آلودگی SO2 هوا افزایش دهد و بهعنوان کود زیستی استفاده شود.},
keywords_fa = {آلودگی هوا, پروتئین, پرولین, رنگیزه فتوسنتزی, عناصر ضروری, مایه تلقیح ریزوبیومی},
url = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2284-en.html},
eprint = {http://jcpp.iut.ac.ir/article-1-2284-en.pdf},
journal = {Journal of Crop Production and Processing},
issn = {2251-8517},
eissn = {2251-8525},
year = {2014}
}