ایجاد ارقام متحمل به خشکی تحت شرایط اقلیمی خشک و نیمهخشک به عنوان مهمترین هدف اصلاحی مطرح میباشد. کیفیت دانه، صفت فیزیکی- شیمیایی پیچیدهای است که عمدتاً وابسته به ژنوتیپ بوده و از محیط و برهمکنش آنها نیز تأثیر میپذیرد. به منظور ارزیابی اثر تنش خشکی انتهای فصل بر کیفیت دانه 18 لاین تریتیکاله، شامل 9 لاین دابلهاپلویید و 9 لاین F7-8 به همراه دو رقم گندم نان (روشن و کویر)، دو آزمایش جداگانه (بدون تنش و با تنش خشکی) در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه صنعتی اصفهان طی سالهای زراعی 88-1386 اجرا شد. هر دو طرح آزمایشی تا اواسط مرحله به ساقه رفتن، به طور یکسان و همزمان آبیاری شدند و بعد از آن تنش خشکی اعمال شد. در این آزمایش، خصوصیاتی نظیر مقدار گلوتنین، گلیادین، نسبت گلیادین/گلوتنین، محتوای گلوتن خشک، حجم رسوب SDS ، محتوای پروتئین، محتوای کربوهیدرات، محتوای خاکستر، وزن حجمی دانه و عملکرد دانه ارزیابی گردید. نتایج نشان داد که لاینهای تریتیکاله تحت شرایط تنش خشکی از لحاظ عملکرد دانه و ارقام گندم مورد مطالعه از لحاظ صفات مرتبط با کیفیت دانه برتری داشتند. عملکرد دانه همبستگی منفی و معنیداری در شرایط بدون تنش با محتوای پروتئین دانه ( ** 56/0-= r ) و تحت شرایط تنش خشکی با وزن حجمی دانه ( ** 67/0-= r ) داشت. بر همین اساس، ممکن است ژنوتیپهایی با وزن حجمی دانه و محتوای پروتئین بیشتر در شرایط تنش نسبت به سایر ژنوتیپها تأثیر بیشتری از خشکی پذیرفته باشند. به طور کلی، بر اساس نتایج پژوهش حاضر، لاین دابلهاپلویید شماره 2 تریتیکاله تحت شرایط تنش خشکی آخر فصل دارای برترین کیفیت دانه و سازگاری بیوشیمیایی بوده است.
بازنشر اطلاعات | |
![]() | این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |